Lichtlijnig

Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …

De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …

Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden. Het lijkt niets zoals het hieronder staat, want WordPress geeft me maar weinig vrijheid bij het embedden, maar als je het beeldvullende afspeelt met de hoogst mogelijke instelling, dan zul je zien dat het een heel aardig filmpje is geworden op HD-kwaliteit …

Zondag was het met een maximumtemperatuur van 25,8 ºC een prachtige zomerdag in ons tuintje, gisteren kwam het kwik helaas niet hoger dan ruim 15 graden en was het de hele dag somber en grijs. Het verschil kan weer nauwelijks groter zijn.Wat de temperaturen betreft lijken we in een rollercoaster te zitten, en daar kan mijn lijf nog steeds slecht tegen. Daarom ben ik gisteren maar een dagje binnen gebleven. Dat gaf me de gelegenheid om de weercijfertjes van de koude meimaand op een rijtje te zetten en een videootje te monteren …

Terwijl de kikkers in het vennetje achter het struikgewas er lustig op los kwaakten en de vogels in de bomen rondom zaten te kwinkelieren, zag ik vorige week maandag aan het begin van het pad naar de dobbe in het Weinterper Skar ineens hoe een spinnetje bezig was met het inpakken van een insect. Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, heb ik de videofunctie van de camera ingeschakeld om deze actie vast te leggen …

Terwijl ik daarmee bezig was, werd ik door mijn fotomaatje gewezen op een platbuik libel, die verderop tussen de braamstruiken mooi zat te zijn. Omdat die platbuik natuurlijk ook even op de foto moest, miste ik bijna de verrassende wending van de avonturen van de spin en zijn buit. Het kevertje ontpopte zich tot een ware Houdini Beetle.
Afijn, kijk maar even mee …

De winter zit weer even in een flinke dip en dat is jammer, want na drie nachten op rij met strenge vorst begon het er eindelijk wat op te lijken met het natuurijs. Of het daarmee definitief gedaan is met de winter is nog maar de vraag. Deze winter heeft al meer dipjes gekend, maar steeds wist de koude lucht het voor korte of langere tijd weer te winnen. We zitten nog maar op 2/3 van de winter, dus er kan nog van alles gebeuren.

Van mij mag het nog even doorwinteren, want het winterweer verveelde me nog steeds niet. Zeker op de mooiste dagen (8, 26 en 27 januari) heb ik me prima vermaakt. Hoewel ik mijn schaatsen begin 2006 voorgoed aan de wilgen heb gehangen, kan ik met ‘sierlik winterwaar’ op passieve wijze nog steeds enorm genieten van de schaatspret. Op één van die dagen heb ik wat videobeelden geschoten in de Jandurkspolder. Die beelden heb ik intussen samengevoegd tot een vijf minuten durend filmpje in HD-kwaliteit met de titel “Winterwille”…

Nogmaals wat winterse beelden die ik vorige week dinsdag in het Aekingerzand heb geschoten. Ditmaal betreft het videobeelden met in de hoofdrol de kudde Drentse heideschapen en een bijrol voor enkele langlaufers …

Dat er in ons tuintje sprake zou zijn van een witte kerst was donderdag al zo goed als zeker, daar lag zoveel sneeuw dat het niet allemaal in twee dagen weg zou smelten. Of het ook officieel tot een witte kerst zou komen, was afhankelijk van de situatie bij het KNMI in De Bilt. Er is namelijk pas officieel sprake van een witte kerst als op beide kerstdagen in De Bilt een gesloten sneeuwdek ligt. De laatste keer dat dat gebeurde was in 1981. Gisteren lag er in De Bilt nog 4 cm sneeuw, op eerste kerstdag was dat nog 9 cm, en dus werd de kerst van 2009 door het KNMI uitgeroepen tot een witte kerst …

Toch wilde het “witte kerst gevoel” niet echt komen, daarvoor sloeg de dooi te hard toe. Waar de sneeuw donderdagmiddag bij een temperatuur vlak onder nul nog mooi glinsterde, daar was het vrijdag met oplopende temperaturen al snel gedaan met de glans. Dankzij een sneeuwbui werd het op eerste kerstdag ‘s ochtends nog even wat extra wit, maar de sneeuw ging al snel over in smeltende sneeuw, gevolgd door regen. Omdat het sneeuwwintertje eigenlijk een week te vroeg kwam en ging, zoals ik op 16 december al vreesde, had ik uiteindelijk meer het gevoel van de gebruikelijke groene en natte kerst …

Eerlijk gezegd vind ik het helemaal niet zo erg dat de sneeuw in rap tempo is verdwenen. Ik heb er een week lang volop van genoten, maar de fotokuiertjes over glibberige paadjes en door een hier en daar kniehoge laag sneeuw hebben me erg veel energie gekost. En dus kwam het me wel goed uit dat we niet met Tijmen de sneeuw in hoefden. In plaats daarvan stonden er relatief rustige binnenactiviteiten op het programma. Zo vertelde Tijmen beppe over het heelal …

En wit of groen … het kerstdiner was er niet minder gezellig of smakelijk om …

En ach, het engelenhaar komt op een groene ondergrond veel beter tot zijn recht dan op een witte ondergrond …

Engelenhaar … daar deden de vele lange glanzende draden die op 1 december door een legertje spinnen over de landerijen waren gedrapeerd me aan denken. Zoals kaarslicht speelt met engelenhaar, zo doet het zonlicht dat met de fijne spinragdraadjes …

Laten we daar maar even van genieten zo lang het kan, want terwijl de laatste sneeuwresten verdwijnen, lijkt er in de loop van de week opnieuw winterweer op ons af te komen, met zeker in het noorden weer kans op sneeuw …