Lichtlijnig

Vandaag lijken de temperaturen opnieuw tot tropische waarden te stijgen, een prima dagje dus om lekker in de schaduw door te brengen …

Of beter nog: voor de buis in de relatief koele woonkamer om te kijken naar de bijna 200 km lange koninginnerit in de Tour de France. Het peloton moet vandaag vier Pyreneeënreuzen overwinnen met in totaal ruim 60 kilometer bergop …

De renners zullen dus vandaag – getooid met veelal grote spiegelende zonnebrillen – heel wat moeten klimmen en dalen, zoals ook het glanzende veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje dat doet in ons tuintje …

Na slechts enkele kilometers klimmen op de eerste berg, de Col de Peyresourde, trokken drie coureurs uit de top tien ten aanval. Het peloton werd meteen volledig uiteen geslagen. Het lijkt een waar slagveld te worden, en het is volstrekt onvoorspelbaar hoe het zal aflopen. Ik ga genieten vandaag! 

Natuurlijk, met wat meer geluk had Nederland zich nu wereldkampioen mogen noemen, Robben heeft tenslotte een paar geweldige kansen gehad. Maar ja, als je dergelijke uitgelezen kansen in een finale niet benut, dan word je nooit kampioen. En natuurlijk, Oranje had scheidsrechter Howard Webb niet echt mee, een aantal arbitrale beslissingen had ook andersom kunnen uitvallen. Het niet toekennen van een corner na de vrije trap van Sneijder, die overduidelijk via de muur en de keeper over de achterlijn ging, was absoluut een wellicht beslissende arbitrale dwaling.

Ook dat moeten we echter niet overdrijven, want we hadden de wedstrijd ook met 8 of 9 man kunnen eindigen. Zowel Mark van Bommel als Nigel de Jong gingen weer flink over de schreef. Met name De Jong had na zijn schandalige karatetrap ook in deze wedstrijd weer met een donkerrode kaart van het veld gestuurd moeten worden. Deze man, die keer op keer zo gefrustreerd raakt, en zichzelf vrijwel nooit in de hand weet te houden, hoort in mijn ogen niet op een voetbalveld thuis, en al helemaal niet in Oranje. Met hard spel kan ik prima leven, maar dit soort grove overtredingen haalt voor mij de glans van Oranje af en stemt slechts tot treurnis …

Enfin, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat Spanje simpelweg beter was in een spannende, maar zeer matige finale. Eigenlijk was het een goed bij het toernooi passende finale, want het WK 2010 heeft over de hele linie bar weinig oogstrelend voetbal laten zien. Spanje is in dat opzicht één van de positieve uitzonderingen. De financiële belangen in het voetbal zijn in de loop der jaren belangrijker geworden dan de sport. Resultaatvoetbal, waarbij niet willen verliezen belangrijker is dan willen winnen, haalt voor mij de charme van het spel af. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend was, integendeel! En daarmee is ook niet gezegd, dat het niet knap is dat Oranje de finale heeft weten te halen. Integendeel, dat was hartstikke knap, maar het oog wil ook wat …

De verloren WK-finales van 1974 (“Zijn we er toch weer ingetuind”) en 1978 (“Rensenbrink … tegen de paal!”) hebben nog lang pijn gedaan. Met de verloren finale van 2010 kan ik heel goed leven, maar ik vrees dat er een hele generatie is die deze nederlaag nog lang met zich mee zal dragen. Zij mogen morgen nog even nagenieten en afkicken van Oranje tijdens de grachtentocht en een huldiging op het Museumplein in Amsterdam …

Zoals ik vorige week al aankondigde, schakel ik na vandaag – het is rustdag in de Tour – probleemloos over naar dat andere zomerse sportevenement: de Tour de France. Daarin is gisteren tijdens de eerste bergetappe het klassement flink dooreen geschud. Aan het tijdperk Lance Armstrong, die voor zijn achtste Tourzege ging, is gisteren voorgoed een eind gekomen. Maar voor Oranje gloort er hoop: Raborenner Robert Gesink lijkt in topvorm te zijn. Voor mij staat de komende twee weken het Tourgeel centraal, niet alleen vanwege de sport, maar ook voor de adembenemende landschappen die zeker woensdag weer aan het beeld voorbij trekken. Want het oog wil ook wat …

Het belooft een gedenkwaardige sportdag te worden. Alle ogen zijn vanavond gericht op Kaapstad, waar het Nederlands elftal voor de vierde keer in de WK-historie mag aantreden in de halve finale van het toernooi. De dag staat dan ook vooral in het teken van Oranje. Ook vandaag dient één van onze papavers weer als kleurrijke achtergrond op een wedstrijddag van Oranje. Ditmaal brengt één van de naar schatting 1.500 soorten sluipwespen die in ons land voorkomen wat leven in de brouwerij …

Gelukkig bieden resultaten uit het verleden ook in het voetbal geen garanties voor de toekomst. Lang geleden (in 1930 en in 1950) werd Uruguay tweemaal wereldkampioen, terwijl Oranje tot dusver nooit verder kwam dan een tweede plaats in 1974 en 1978. Ook in onderlinge confrontaties tussen Nederland en Uruguay trokken de Zuid-Amerikanen tot nu toe aan het langste eind: van de vier eerdere duels won Uruguay er drie (1924, ’28 en ’80) en Oranje één (1974) …

Het zal opnieuw niet gemakkelijk worden om Uruguay te verslaan, maar als onze manschappen de rust bewaren en waken voor onderschatting van de tegenstander, moet het mogelijk zijn om voor de derde maal in de geschiedenis de finale van het WK te halen. Ik houd het op een 2-1 overwinning …

Er is echter meer dan alleen voetbal vandaag. Na een glorieuze start vanuit Rotterdam trok  de Tourkaravaan gisteren door de Ardennen. Het werd een helse tocht met massale valpartijen, waarbij ruim 70 renners tegen het asfalt smakten. Met schaafwonden, kneuzingen, een gescheurde ellepijp en wat dies meer zij krijgt het peloton vandaag opnieuw een zware etappe te verwerken: de route voert o.a. over ruim 13 kilometer kasseienstroken, die normaal gesproken alleen deel uitmaken van Parijs-Roubaix, oftewel de Hel van het Noorden. Daarom sluit ik vandaag af met een geel bloemetje: gewoon biggenkruid met wat waarschijnlijk een soort zweefvlieg is …

Na de historische zege van het Nederlands elftal op Brazilië kan het wel even een paar dagen iets minder met oranje. Dat draadje pak ik dinsdag wel weer op, wanneer Oranje in de halve finale moet aantreden tegen Uruguay, want ik heb natuurlijk nog wel wat oranje in het archief zitten voor de halve finale en de finale …

Nu vanmiddag in Rotterdam de Tour de France van start gaat, kan ik er als trouw volger van het grootste wielerevenement ter wereld niet omheen om de kleur geel even in het zonnetje te zetten …

Waar ik voor de oranjesfeer vooral was aangewezen op gecultiveerde bloemen uit eigen tuin, kan ik voor het geel gebruik maken van een prachtige wilde plant. Vandaag is het precies een maand geleden dat ik in het Weinterper Skar de eerste bloeiende ratelaars heb gefotografeerd …

Intussen zullen de meeste ratelaars wel zijn uitgebloeid in deze warme en droge periode. Het wordt tijd dat ik weer eens een fotokuiertje in It Skar ga maken om te zien hoe de natuur er daar bij ligt, maar daar is het me nu toch echt wat te warm voor. De temperatuur is inmiddels alweer opgelopen tot ruim 26 graden …, tijd voor schaduw, tijd voor de hangmat …

Tot dusver is de Tour de France 2009 ongeveer even kleurloos en nietszeggend als de fotoreportage die ik heb gemaakt van de eerste keer dat ik het hele Tourcircus heb zien passeren. Mijn toenmalige vriendin en ik kampeerden in 1984 op een camping bij het onvergetelijke dorpje Excenevex aan het Meer van Genève.

Op 18 juli 1984 moesten de renners aan het eind van een zware etappe door de Alpen de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour eens een bergetappe mee te maken.

Mijn vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane ergens in of bij Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming …

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …

Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten.

Gelukkig kreeg ik in 1989 de kans om de bergetappes naar Briancon en Alpe d’Huez bij te wonen, waarbij ik wat meer foto’s heb kunnen maken. Terugkijkend kan ik stellen, dat ik erg blij ben dat ik die kansen allebei heb aangegrepen, want ik moet er nu niet meer aan denken om een paar kilometer bergopwaarts te moeten lopen.

En de Tour van 2009 …
Als gevolg van pech en (strategische) fouten speelt de Rabo-ploeg al vanaf het begin geen rol van betekenis. Om het toch vooral niet al te snel spannend te maken, heeft de organisatie een parcours uitgetekend, dat tot nu toe – met slechts één echte finish bergop – niet in het voordeel van de klimmende aanvallers was. In de sterkste ploeg houden Armstrong en Contador elkaar tot vandaag in een wurggreep en de verwachtte concurrenten staan op afstand. Hopelijk brandt de strijd vandaag eindelijk eens echt los met een mooie slotklim, maar ik vrees dat we pas op woensdag, en misschien zelfs pas volgende week zaterdag op de Mont Ventoux duidelijkheid zullen hebben.

Eigenlijk komt de enige positieve inbreng in de Tour 2009 van de Skil-Shimano ploeg, de Calimero in wielerland. Met een in vergelijking met andere ploegen beperkt budget slaan ze bepaald geen slecht figuur. Zij hebben intussen al een paar maal iemand in een kansrijke positie mee gehad in de finale, daar kan Rabo alleen maar van dromen.

Afijn, we gaan het zien. Ik nestel me zo meteen in ieder geval maar weer hoopvol voor ‘Sporza’ op het Vlaamse TV EEN. En als spanning en actie ook vandaag uitblijven, dan stort ik me tussen de buien door maar op de druppeltjes in de tuin …