Lichtlijnig

Nadat sinds 17 december alle activiteiten op het terrein van jeu de boulesvereniging SVP waren afgelast in verband met de sneeuw, kon gisteravond onder winterse omstandigheden het traditionele Oliebollentoernooi worden gespeeld …

Een harde oostenwind deed de verenigingsvlag strak staan aan de mast en maakte het onaangenaam koud …

De bomenrij aan de westkant van het terrein, die ’s zomers op warme dagen voor een heerlijk stuk schaduw zorgt, heeft er nu voor gezorgd dat de zon geen vat heeft gekregen op de sneeuw op de banen …

Het gevolg was, dat ik voor het eerst sinds december 2001 weer eens fotoserie van het boulen in de sneeuw kon maken …

Een bijzonder einde van het ook voor mij weer succesvolle boulejaar 2009 …

Laat ik het boulejaar daarom ook maar eindigen met een bijzondere foto …

Met uitzondering van een paar dagen aan het begin en het eind van de maand hadden we in september vrijwel steeds te maken met fraai nazomerweer. In ons tuintje kon ik 8 warme dagen met een maximumtemperatuur van 20 graden of hoger noteren, tweemaal werd zelfs de zomerse waarden van 25 ºC overschreden. De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje uit op 14,6 ºC. Daarmee was september bijna een graad warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 van ca. 13,7 ºC in onze regio.

Donkere wolken pakten zich vooral aan het begin en het eind van de maand regelmatig samen …

Behalve warm was september met gemiddeld 30 mm neerslag over het land ook droog. Gewoonlijk valt er in september landelijk ca. 75 mm neerslag. Neerslag van betekenis viel er hier eigenlijk alleen op 3 en 5 september …

Vooral in de tweede en derde week van september liet het zonnetje zich regelmatig zien. In die periode lag de maximumtemperatuur vrijwel iedere dag rond de 20 graden …

Ondanks de overwegend mooie nazomerse omstandigheden heb ik ook dit jaar in september weer relatief weinig fotokuiertjes gemaakt. Net als voorgaande jaren stond de wijnmaand weer voor een belangrijk deel in het teken van het petanque. Om te beginnen heb ik een aantal fotoseries gemaakt van de regionale competitie en ‘t Open Fries Kampioenschap voor Doubletten …

Maar belangrijker nog: dankzij het aangename nazomerse weer heb ik me rustig kunnen voorbereiden op het jaarlijkse clubkampioenschap. Met de temperaturen en mijn maat Fokke als bondgenoten is het ook dit jaar weer gelukt om het clubkampioenschap tot een goed einde te brengen. En dat was behalve een overwinning op mijn clubgenoten toch ook nu weer een belangrijke zege op mezelf in de voortdurende strijd met de MS.

Jeu de boulesvereniging SVP kan terugkijken op een zeer geslaagde viering van het 25-jarig jubileum. Eigenlijk was er slechts één kleine dissonant: het zonnetje liet het tot ongeveer 18:30 uur afweten, en daarna hadden we er niet zoveel meer aan. Maar goed, de temperatuur was met ruim 17 ºC alleszins redelijk voor de tijd van het jaar, en nog belangrijker: het was de hele dag droog.

Hoewel de organisatie er alles aan had gedaan om voor een aantrekkelijk programma te zorgen, was het aantal oud-leden dat kwam opdagen om de reünie bij te wonen helaas teleurstellend, ik heb er slechts drie geteld. Maar daar was het niet minder gezellig om. Er was gezorgd voor een muziekje …

Er werd een klein toernooitje gespeeld …

Er waren gelukkig aanmerkelijk minder wespen hinderlijk actief op en rond de baan dan de afgelopen weken, maar nu zweefden er ineens rupsen rond die hun beste deden om de spelers uit hun concentratie te halen …

Nadat één van de leden aan het eind van de middag om onduidelijke redenen plotseling was verdwenen, waren er nog maar twee leden van het eerste uur over om het glas te heffen, zijnde de mensen met de licentienummers 222 en 216 (even ter informatie: het nieuwste lid heeft licentienr. 49.773) …

Tegen 18:00 uur kwam de Chinees opdraven om ons een keur aan lekkernijen voor te schotelen …

En aan het eind van de dag kwam de hele club m.b.v. de afstandsbediening nog even op de foto …

En last, but not least: de vereniging kreeg van één van de leden een prachtig jubileumgeschenk aangeboden, waar ruim een half jaar hard aan is gewerkt …

Het is een prachtig drieluik, waarin een heel verhaal over SVP, over petanque en over Fanny schuil gaat. Dat verhaal wordt uitgebreid uit de doeken gedaan in het SVP foto-archief …

Nadat er eerder dit jaar al enkele activiteiten in het kader het jubileumjaar van SVP zijn georganiseerd, staat vandaag het hoogtepunt van de jubileumviering op het programma: een reünie voor leden en oudleden. Om in de stemming te komen heb ik de versiering al vast opgehangen …

Wetend dat ik het clubkampioenschap van afgelopen zondag nog steeds in mijn benen zou hebben, heb ik me toen de uitnodiging voor de reünie op de deurmat viel, bewust niet ingeschreven om de hele dag mee te maken. De reünisten kunnen tenslotte best zonder mij koffie drinken en lunchen, om over boulen maar niet te spreken …

Zo rond het begin van de middag, als het zonnetje hopelijk schijnt en de temperatuur het aangenaamst is, ga ik een uurtje naar de baan om met deze en gene een praatje te maken en wat plaatjes te schieten voor het SVP foto-archief. De oudste foto in dat archief stamt trouwens uit de tijd dat de vereniging nog niet eens was opgericht …

In de zomer van 1983 organiseerde de afdeling Sport & Recreatie van de gemeente Smallingerland een “Kennismakingscursus petanque”. Ter afsluiting van die cursus werd in september 1983 het eerste toernooi geoganiseerd in het Van Haersmaparkje. Ondergetekende speelde met zijn toenmalige triplet – team van 3 spelers – ook toen al mee om de prijzen. Helaas zal één van de leden van dat team, die als bestuurslid van het eerste uur aan de wieg van de vereniging heeft gestaan, niet bij de reünie aanwezig kunnen zijn, omdat hij in november 2005 is overleden …

Na afloop van de kennismakingscursus waren alle deelnemers dusdanig enthousiast, dat er meteen een werkgroep in het leven is geroepen, die het karretje van de vereniging in oprichting heeft getrokken tot de verenigingsacte in september 1984 de notaris passeerde. In de loop der jaren is het SVP voor de wind gegaan, zodat er nu een gezonde vereniging staat met ruim 80 leden en een accommodatie waar menige vereniging van die omvang jaloers op kan zijn.

Omdat ik de reünie t.g.v. het 20-jarig jubileum heb gemist, vanwege het feit dat ik toen met de eerste ernstige uitvalsverschijnselen als gevolg van mijn MS zat, hoop ik vanmiddag nog wel wat andere oud-leden te treffen om even mee bij te praten. Als het een gezellige boel lijkt te worden, dan trek ik me ’s middags tegen een uur of drie even tactisch terug, zodat ik na een paar uurtjes rust ’s avonds samen met Aafje kan aanschuiven voor het lopend buffet. Ik hoop tenminste dat het een lopend buffet is, zodat ik zelf lekker kan blijven zitten …  

Terwijl ik een eerste kop koffie dronk, zat ik op de vroege zondagochtend al vóór negen uur op het internet om de laatste weersvoorspellingen te bekijken. Gelukkig zag ik slechts geruststellende berichten, waarin sprake was temperaturen rond de 20 graden en in het zuiden en oosten een kleine kans op een buitje. Dat klonk gelukkig allemaal een stuk beter dan wat Piet Paulusma zaterdagavond bij Omrop Fryslân voorspelde voor de zondag: in de loop van de dag een stevige noordenwind en een toenemende kans op buien, en dat zouden plaatselijk wel weer eens pittige buien met kans op onweer en windvlagen kunnen worden … Rare praatjesmaker …

Gelukkig herstelde hij zich door zondagochtend kort na negenen bij Omrop Fryslân Radio zijn bericht van de zaterdagavond aanzienlijk te nuanceren, er was nu nog slechts een kleine kans op een buitje, aldus PP. Dat gaf de burger weer moed! En dus betrad ik rond 10:15 uur goed gehumeurd, en gewapend met alle attributen die ik hier gisteren al noemde èn een enorme schaal met druiven het terras bij het clubgebouw.

Ook dit jaar had de organisatie er weer voor gezorgd, dat we de dag met koffie en oranjekoek konden beginnen. Dat dat net als voorgaande jaren op het terras kon, terwijl de zon door de laaghangende bewolking probeerde heen te breken, was mooi meegenomen!

Minne, die had aangeboden vandaag wat foto’s te maken, was meteen al druk in de weer met zijn camera. Korte tijd later vertelde hij me waar ik zijn camera zou kunnen vinden, zodat ik evt. tussendoor ook wel een paar plaatjes zou kunnen schieten. Maar zo werkt dat natuurlijk niet … een fotovrije dag is pas echt een fotovrije dag als ik eens geen foto’s maak. De foto’s die dit blogje illustreren zijn m.u.v. de eerste en de laatste, die uit mijn archief komen, allemaal door Minne gemaakt. Bedankt Minne!

Na korte, edoch krachtige openingswoorden van de voorzitter en de wedstrijdleider, kon de loting voor de poule-indeling worden verrricht. Fokke en ik kwamen in de Witte Poule terecht. Daarmee ontliepen we in ieder geval voorlopig één doublette, dat op voorhand tot de kanshebbers mocht worden gerekend, omdat zij in de Gele Poule terecht waren gekomen.

We gingen voortvarend van start. Om te beginnen had ik de toss gewonnen. En dat is niet onbelangrijk, omdat de winnaar van de toss mag kiezen op welke baan er wordt gespeeld. We hebben verschillende deklagen op onze banen, variërend van groffe stenen tot een dun laagje fijn grind. Wij kozen voor de baan bij de kantine. Daar ligt een in dikte variërende laag grof grind en split, die vaak in het voordeel werkt van spelers die hun boules vrij hoog werpen, zoals Fokke en ik doen. Dit even ter informatie, terug naar de wedstrijd …

In de eerste wedstrijd moesten we het opnemen tegen Stien en Hielsje. Vooraf rekende ik hen zo’n beetje tot de “dark horses”, tegenstanders die omdat ze nog niet zo lang op de club zitten, maar wel een heel aardig balletje kunnen gooien, misschien wel voor een verrassing zouden kunnen zorgen. Zover kwam het echter niet. Mijn plaatsen was goed, en Fokke schoot goed. Al in de eerste werpronden pakten we 6 punten. In die werpronde – bij ons mêne genoemd – maakte Fokke de mooiste carreau die ik dit jaar heb gezien. Laat ik daar tussendoor maar wat over uitleggen, anders hebben jullie natuurlijk weer geen idee waar ik het over heb …

In ons doublette is de taakverdeling als volgt: ik heb drie boules waarmee ik moet proberen om zo dicht mogelijk bij het butje te komen. Fokke heeft ook drie boules, maar die zetten we bij voorkeur pas in als er een boule van de tegenstander naar ons idee te dicht bij het butje ligt. Als Fokke zo’n boule van de tegenpartij wegschiet – tireert – en Fokke zijn boule blijft daarbij precies liggen op de plaats waar zojuist de boule van tegenstander lag, dan noemen we dat een carreau. En dan klinkt er altijd even een bescheiden applausje van mijn kant voor het voorbeeldige werk van mijn maat. Om een lang verhaal hier en daar maar wat in te korten: we wonnen de eerste partij met dankzij degelijk spel met 13-3.

In de tweede wedstrijd, tegen Rink en Jan de B., op voorhand gevaarlijke tegenstanders, hadden we het een stuk moeilijker. Hoewel we weer op dezelfde baan speelden, stuiterden veel van mijn boules nu alle kanten op, behalve de goeie. Het was om te janken, zo slecht …, maar het maakte de wedstrijd wel spannend.
Tot 9-9 ging het gelijkop, en toen was het ineens gebeurd. In de laatste werpronde kon ik weer geen boule dichter bij het butje krijgen dan ruim een halve meter. Op dat moment lukte het Fokke ook even niet meer om dat met goed plaatsen op te lossen. We lieten een gat van zeker een halve meter vallen, en daar profiteerden de mannen goed van. Eindstand: 9-13. Om nog een kans te maken om aan het eind van de dag op het podium te komen, mochten we vanaf dat moment geen wedstrijden meer verliezen. Dat zou wel eens heel erg moeilijk kunnen worden, als we niet beter gingen spelen …

In de derde wedstrijd stonden we al snel met 4-11 achter tegen Siete en Heerke. Op zo’n moment kun je je geen enkel foutje meer permitteren. Er rest dan maar één ding: rustig blijven en vooral goed concentreren voor iedere worp, en dat is Fokke en mij wel toevertrouwd. Langzaam maar zeker kwamen we terug in de wedstrijd: het werd 7-11, 9-11, 11-11, en uiteindelijk kregen we de kans om de wedstrijd uit te maken: 13-11.

In de vierde partij moesten we aantreden tegen Minne en Henk. Dit werd van beide kanten een rommelige en matige wedstrijd, maar het resultaat mocht er zijn, want we wonnen deze partij vrij vlot met 13-5.

In de laatste wedstrijd in de poule moesten we het opnemen tegen Thea en Ids, een paar gevaarlijke en onvoorspelbare tegenstanders. Tijdens deze partij kwamen Fokke en ik eindelijk in de buurt van het niveau dat van ons verwacht mag worden. Mede dankzij het feit, dat Thea en Ids het onderling niet altijd eens waren over de te volgen strategie, wisten Fokke en ik deze partij vrij snel met 13-6 te winnen.

Met vier gewonnen partijen en een saldo van +24 waren we afhankelijk van de laatste wedstrijd in onze poule die nog gespeeld werd. Als Rink en Jan de B. hun wedstrijd zouden winnen, restte voor ons slechts de strijd om de derde plaats, omdat zij eerder op de dag van ons hadden gewonnen. Als Jan en Rink zouden verliezen, dan was voor ons een plekje in de finale weggelegd. Het werd het laatste …

In de finale moesten we het opnemen tegen Bonne en Sievert, de winnaars van de gele poule. Omdat wij de toss verloren, moesten we voor het eerst onze baan met grof grind verlaten. Bonne, een echte ‘knikkeraar’, en Sievert namen ons mee naar ‘hun thuisbaan’ met slechts een dun laagje fijn grind.

Lange tijd ging de strijd gelijkop: 2-2, 4-4, 6-4, 6-6, 6-7, 9-7 …
En toen maakten Bonne en Sievert een fout door ons wat teveel ruimte te geven. Moeizaam wist ik me nog eenmaal naar de werpcirkel te slepen. Daar wist ik me, intussen behoorlijk wankelend op mijn benen, nog eenmaal tot het uiterste te concentreren voordat ik mijn laatste boule wierp. Met een zorgvuldig uitgemikte worp wist ik met mijn laatste boule één van mijn eerder geworpen boules op te spelen, waardoor we op drie punten kwamen te liggen. Voor Fokke was het toen nog een koud kunstje om de wedstrijd met een prachtig dertiende punt tot een goed einde te brengen. Het was ons gelukt om onze titel te prolongeren!

Rond 17:30 uur werden de prijzen uitgereikt. Nadat Rink de derde prijs had uitgereikt aan Joop en Fokke v.d. H, en de tweede prijs aan Bonne en Sievert, mochten Fokke en ik onze trofeeën in ontvangst nemen.

Napratend waren Fokke en ik het erover eens, dat het minst slechte doublet uiteindelijk waarschijnlijk heeft gewonnen. Over de hele dag is er door vrijwel alle deelnemers zeer wisselend en matig gespeeld, en dat geldt niet in het minst voor Fokke en mij. Eerlijk gezegd voel ik me ook minder kampioen dan in 2006 en 2008, toen we de titel met goed en overtuigend spel in de wacht hebben gesleept. Maar uiteindelijk telt toch het resultaat: tot in lengte van jaren zullen onze namen ook achter het jaartal 2009 als clubkampioen de plaquette in het clubgebouw sieren.

Intussen is het maandagmiddag. Nadat ik afgelopen nacht het klokje rond heb geslapen, heb ik mijn pijnlijk stijve lijf aan het eind van de ochtend moeizaam uit bed gehesen. Het zal wel weer een paar dagen duren voordat ik weer een fotokuiertje kan maken, want de spieren in mijn bovenbenen en mijn rechterarm en -schouder hebben weer een flinke opdoffer gehad. Maar dat was het ook dit jaar wel weer waard. Even een paar dagen lekker gestrekt met de benen omhoog in de hangmat, dan komt het weer helemaal goed. Het Franse landschap denk ik er, liggend onder volle druiventrossen die aan de pergola hangen, wel bij …