Lichtlijnig

Gisteravond heb ik voor het eerst sinds het clubkampioenschap vorig jaar september weer een paar partijtjes petanque gespeeld met mijn maat Fokke. De routine is natuurlijk ver te zoeken na ruim driekwart jaar, maar met de techniek zit het nog steeds wel goed, zodat we beide partijen relatief eenvoudig wisten te winnen. Het grootste probleem is het gebrek aan kracht in mijn bovenbenen, maar met een stoel langs de baan waar ik tussen mijn worpen door even op kon zitten, was het wel te doen …

De krachttoer van gisteravond heeft zijn sporen wel degelijk nagelaten, maar dat heb ik er wel voor over. Vandaag beperk ik me daarom tot een kuiertje in eigen tuin, maar gelukkig valt daar ook vaak genoeg iets te zien …

Wat te denken van het zweefvliegje op een van de vele waterlelies die onze vijver de laatste weken sieren. Het schijnt een ware lusthof voor het diertje te zijn …

Enige tijd later later streek hij grotendeels bedekt met stuifmeel neer op een van de bladeren van de lampionplant, die vlak bij de vijver staat …

Jeu de boulesvereniging SVP organiseerde gisteren het jaarlijkse Midzomertoernooi. Het was warm op de banen, heel warm …

Desondanks werd er ook nu weer fanatiek gespeeld om de prijzen …

Doet ‘ie ‘t … of doet ‘ie ‘t niet …?

Welke partij krijgt het punt …?

Meten is weten …

Als de spelers er zelf niet uitkomen, treedt de scheidsrechter op als redder in de nood …

Tussen de partijen door was het goed rusten in de schaduw …

Omdat de schaduw bij de kantine beperkt was, zochten anderen een plekje in de schaduw van de boomwal …

En als je dan toch de zon in moet, is een hoedje wel fijn …

Maar als je uit Harlingen komt, kan een petje het ook prima doen …

Nadat ik mijn sfeerplaatjes had geschoten, heb ik zelf een plekje in de schaduw opgezocht. En daar ben ik gebleven tot het aangekondigde buienfront ‘s avonds 11 mm regen en enige verlossende verkoeling bracht.

Petanque – voor de meeste mensen beter bekend als jeu de boules – is eigenlijk een spelletje voor zonnig en warm weer. Wanneer petanque als wedstrijdsport wordt bedreven, moet er echter ook wel eens onder minder goede omstandigheden worden gespeeld. Dat bleek gistermiddag op de banen van de Smallingerlandse Vereniging voor Petanque (SVP).

Meestal zijn de weergoden SVP gunstig gezind en schijnt het zonnetje wanneer er in Drachten een petanquetoernooi op het programma staat. Gisteren was dat tijdens het Voorjaarstoernooi even anders. De regen kwam met bakken uit de lucht, toen ik gistermiddag rond 14:00 uur op het sportterrein aankwam om mij van mijn taak als huisfotograaf van SVP te kwijten …

Vrijwel alle deelnemers hadden een droog plekje gezocht: in de kantine, onder de partytent of onder het halve metertje overkapping van de materiaalberging …

Onder toeziend oog van de met een paraplu gewapende scheidsrechter werd er nog één partij gespeeld door een klein groepje echte bikkels …

Terwijl de regen geleidelijk overging in gedruppel, kwamen de deelnemers na verloop stuk voor stuk naar buiten om zich op te maken voor het vervolg van het toernooi …

De donkere wolken trokken oostwaarts en maakten voorzichtig plaats voor de eerste kleine opklaringen die vanuit het westen naderden …

De regenjassen konden uit, de paraplu’s konden weg  …

De concentratie kon weer worden opgepakt in een poging om een prijs in de wacht te slepen …

Uiteindelijk kon toch weer worden teruggekeken op een geslaagd toernooi …

Nadat sinds 17 december alle activiteiten op het terrein van jeu de boulesvereniging SVP waren afgelast in verband met de sneeuw, kon gisteravond onder winterse omstandigheden het traditionele Oliebollentoernooi worden gespeeld …

Een harde oostenwind deed de verenigingsvlag strak staan aan de mast en maakte het onaangenaam koud …

De bomenrij aan de westkant van het terrein, die ‘s zomers op warme dagen voor een heerlijk stuk schaduw zorgt, heeft er nu voor gezorgd dat de zon geen vat heeft gekregen op de sneeuw op de banen …

Het gevolg was, dat ik voor het eerst sinds december 2001 weer eens fotoserie van het boulen in de sneeuw kon maken …

Een bijzonder einde van het ook voor mij weer succesvolle boulejaar 2009 …

Laat ik het boulejaar daarom ook maar eindigen met een bijzondere foto …

Met uitzondering van een paar dagen aan het begin en het eind van de maand hadden we in september vrijwel steeds te maken met fraai nazomerweer. In ons tuintje kon ik 8 warme dagen met een maximumtemperatuur van 20 graden of hoger noteren, tweemaal werd zelfs de zomerse waarden van 25 ºC overschreden. De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje uit op 14,6 ºC. Daarmee was september bijna een graad warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 van ca. 13,7 ºC in onze regio.

Donkere wolken pakten zich vooral aan het begin en het eind van de maand regelmatig samen …

Behalve warm was september met gemiddeld 30 mm neerslag over het land ook droog. Gewoonlijk valt er in september landelijk ca. 75 mm neerslag. Neerslag van betekenis viel er hier eigenlijk alleen op 3 en 5 september …

Vooral in de tweede en derde week van september liet het zonnetje zich regelmatig zien. In die periode lag de maximumtemperatuur vrijwel iedere dag rond de 20 graden …

Ondanks de overwegend mooie nazomerse omstandigheden heb ik ook dit jaar in september weer relatief weinig fotokuiertjes gemaakt. Net als voorgaande jaren stond de wijnmaand weer voor een belangrijk deel in het teken van het petanque. Om te beginnen heb ik een aantal fotoseries gemaakt van de regionale competitie en ‘t Open Fries Kampioenschap voor Doubletten …

Maar belangrijker nog: dankzij het aangename nazomerse weer heb ik me rustig kunnen voorbereiden op het jaarlijkse clubkampioenschap. Met de temperaturen en mijn maat Fokke als bondgenoten is het ook dit jaar weer gelukt om het clubkampioenschap tot een goed einde te brengen. En dat was behalve een overwinning op mijn clubgenoten toch ook nu weer een belangrijke zege op mezelf in de voortdurende strijd met de MS.