Lichtlijnig

Gisteravond heb ik voor het eerst sinds het clubkampioenschap vorig jaar september weer een paar partijtjes petanque gespeeld met mijn maat Fokke. De routine is natuurlijk ver te zoeken na ruim driekwart jaar, maar met de techniek zit het nog steeds wel goed, zodat we beide partijen relatief eenvoudig wisten te winnen. Het grootste probleem is het gebrek aan kracht in mijn bovenbenen, maar met een stoel langs de baan waar ik tussen mijn worpen door even op kon zitten, was het wel te doen …

De krachttoer van gisteravond heeft zijn sporen wel degelijk nagelaten, maar dat heb ik er wel voor over. Vandaag beperk ik me daarom tot een kuiertje in eigen tuin, maar gelukkig valt daar ook vaak genoeg iets te zien …

Wat te denken van het zweefvliegje op een van de vele waterlelies die onze vijver de laatste weken sieren. Het schijnt een ware lusthof voor het diertje te zijn …

Enige tijd later later streek hij grotendeels bedekt met stuifmeel neer op een van de bladeren van de lampionplant, die vlak bij de vijver staat …

Vandaag lijken de temperaturen opnieuw tot tropische waarden te stijgen, een prima dagje dus om lekker in de schaduw door te brengen …

Of beter nog: voor de buis in de relatief koele woonkamer om te kijken naar de bijna 200 km lange koninginnerit in de Tour de France. Het peloton moet vandaag vier Pyreneeënreuzen overwinnen met in totaal ruim 60 kilometer bergop …

De renners zullen dus vandaag – getooid met veelal grote spiegelende zonnebrillen – heel wat moeten klimmen en dalen, zoals ook het glanzende veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje dat doet in ons tuintje …

Na slechts enkele kilometers klimmen op de eerste berg, de Col de Peyresourde, trokken drie coureurs uit de top tien ten aanval. Het peloton werd meteen volledig uiteen geslagen. Het lijkt een waar slagveld te worden, en het is volstrekt onvoorspelbaar hoe het zal aflopen. Ik ga genieten vandaag! 

Jeu de boulesvereniging SVP organiseerde gisteren het jaarlijkse Midzomertoernooi. Het was warm op de banen, heel warm …

Desondanks werd er ook nu weer fanatiek gespeeld om de prijzen …

Doet ‘ie ‘t … of doet ‘ie ‘t niet …?

Welke partij krijgt het punt …?

Meten is weten …

Als de spelers er zelf niet uitkomen, treedt de scheidsrechter op als redder in de nood …

Tussen de partijen door was het goed rusten in de schaduw …

Omdat de schaduw bij de kantine beperkt was, zochten anderen een plekje in de schaduw van de boomwal …

En als je dan toch de zon in moet, is een hoedje wel fijn …

Maar als je uit Harlingen komt, kan een petje het ook prima doen …

Nadat ik mijn sfeerplaatjes had geschoten, heb ik zelf een plekje in de schaduw opgezocht. En daar ben ik gebleven tot het aangekondigde buienfront ‘s avonds 11 mm regen en enige verlossende verkoeling bracht.

Natuurlijk, met wat meer geluk had Nederland zich nu wereldkampioen mogen noemen, Robben heeft tenslotte een paar geweldige kansen gehad. Maar ja, als je dergelijke uitgelezen kansen in een finale niet benut, dan word je nooit kampioen. En natuurlijk, Oranje had scheidsrechter Howard Webb niet echt mee, een aantal arbitrale beslissingen had ook andersom kunnen uitvallen. Het niet toekennen van een corner na de vrije trap van Sneijder, die overduidelijk via de muur en de keeper over de achterlijn ging, was absoluut een wellicht beslissende arbitrale dwaling.

Ook dat moeten we echter niet overdrijven, want we hadden de wedstrijd ook met 8 of 9 man kunnen eindigen. Zowel Mark van Bommel als Nigel de Jong gingen weer flink over de schreef. Met name De Jong had na zijn schandalige karatetrap ook in deze wedstrijd weer met een donkerrode kaart van het veld gestuurd moeten worden. Deze man, die keer op keer zo gefrustreerd raakt, en zichzelf vrijwel nooit in de hand weet te houden, hoort in mijn ogen niet op een voetbalveld thuis, en al helemaal niet in Oranje. Met hard spel kan ik prima leven, maar dit soort grove overtredingen haalt voor mij de glans van Oranje af en stemt slechts tot treurnis …

Enfin, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat Spanje simpelweg beter was in een spannende, maar zeer matige finale. Eigenlijk was het een goed bij het toernooi passende finale, want het WK 2010 heeft over de hele linie bar weinig oogstrelend voetbal laten zien. Spanje is in dat opzicht één van de positieve uitzonderingen. De financiële belangen in het voetbal zijn in de loop der jaren belangrijker geworden dan de sport. Resultaatvoetbal, waarbij niet willen verliezen belangrijker is dan willen winnen, haalt voor mij de charme van het spel af. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend was, integendeel! En daarmee is ook niet gezegd, dat het niet knap is dat Oranje de finale heeft weten te halen. Integendeel, dat was hartstikke knap, maar het oog wil ook wat …

De verloren WK-finales van 1974 (“Zijn we er toch weer ingetuind”) en 1978 (“Rensenbrink … tegen de paal!”) hebben nog lang pijn gedaan. Met de verloren finale van 2010 kan ik heel goed leven, maar ik vrees dat er een hele generatie is die deze nederlaag nog lang met zich mee zal dragen. Zij mogen morgen nog even nagenieten en afkicken van Oranje tijdens de grachtentocht en een huldiging op het Museumplein in Amsterdam …

Zoals ik vorige week al aankondigde, schakel ik na vandaag – het is rustdag in de Tour – probleemloos over naar dat andere zomerse sportevenement: de Tour de France. Daarin is gisteren tijdens de eerste bergetappe het klassement flink dooreen geschud. Aan het tijdperk Lance Armstrong, die voor zijn achtste Tourzege ging, is gisteren voorgoed een eind gekomen. Maar voor Oranje gloort er hoop: Raborenner Robert Gesink lijkt in topvorm te zijn. Voor mij staat de komende twee weken het Tourgeel centraal, niet alleen vanwege de sport, maar ook voor de adembenemende landschappen die zeker woensdag weer aan het beeld voorbij trekken. Want het oog wil ook wat …

Voor de tweede helft van de verlenging  gooi ik er nog twee vurige vlindertjes tegenaan …