Lichtlijnig

“Weidevogels? Zijn die er wel dit jaar, het is zo akelig stil …,” luidde Hendrika’s reactie gisteren op mijn logje “Een bek vol drek“.
Dat is ook precies wat ik me gistermiddag zat af te vragen, terwijl ik een ruim twee uur (inclusief tussenstops) durende rit door normaal gesproken vogelrijke weidegebieden maakte …

Hier en daar zag ik een enkele kievit in het land zitten of duikelde er één door de lucht. Verder passeerde ik een weiland waar pakweg 10 tot 15 scholeksters zaten, maar ik moest wachten tot ik bij Aldeboarn was, voordat ik een koppeltje grutto’s zag. Het was een pak van mijn hart om te zien dat in ieder geval enkele exemplaren van de Kening fan’e greide (de Koning van de weide) zijn teruggekeerd op Friese bodem …

Hopelijk zitten er in het noorden en westen van de provincie en elders in het land meer weidevogels dan in ‘mijn rayon’, want anders ziet het er toch wel somber uit. Het is nog vroeg in het jaar natuurlijk, en het is erg droog, dus hopelijk komt er nog wat beweging in de populatie nu er een weersomslag is ingetreden. Veel regen lijken we de eerste dagen echter nog niet te krijgen. We zullen moeten afwachten hoe e.e.a. zich zal ontwikkelen. Ik zal volgende week nog eens een rondje maken …

Ik ben er niet gerust op. Net zo min als op de ontwikkelingen in het Catshuis trouwens … ;-(

Het is droog, kurkdroog, en dat begint vooral de weidevogels parten te spelen, omdat het steeds moeilijker wordt om voedsel uit de harde en droge grond te peuren of een nestje te maken. De merels die regelmatig onze tuin bezoeken, hebben daar geen last van. Speciaal voor hen houden we de modder in de oude tobbe extra nat, en dat vinden ze volgens mij geweldig. Gisteren betrapte ik mevrouw merel weer met een bek vol drek …

In de vogelwereld is van een crisis en malaise in de bouw niets te merken …

Bij ooievaarsstation Eibertshiem bij Earnewâld vliegen de ooievaars af en aan met bouwmateriaal …

Eenmaal bij de bouwlocatie aangekomen volgt een behoedzame landing …

Daarna wordt het bouwmateriaal onder toezicht van de opzichter met zorg verwerkt …

Even dacht ik in De Deelen eindelijk weer eens getuige te zijn van de paringsdans van een futenpaartje …

Het kon niet mooier, want er stond nog een bankje aan de waterkant ook, en dus ging ik er eens goed voor zitten …

Het werd helaas een tegenvaller, ze lieten het bij een paar schijnbewegingen en zwommen daarna nog even treiterig voor me langs …

Een stuk verderop verdwenen ze samen met een paar kuifeenden uit beeld …

Iemand moet het doen, ook op zondag …