Lichtlijnig

De laatste keer dat ik een paar foto’s heb kunnen nemen van een buizerd was al bijna een half jaar geleden. Dat betrof de prachtige witte buizerd bij De Wilgen. Toen ik vorige week in de buurt van Aldeboarn reed, zag ik er eindelijk weer eens eentje op een paaltje zitten …

Eigenlijk zat hij net wat te ver weg voor mijn camera, maar m.b.v. de digitale zoom kon ik hem toch nog heel aardig in beeld krijgen. Enig kwaliteitsverlies neem ik in een dergelijk geval graag voor lief …

De mooie witte buizerd van De Wilgen heb ik sinds maart overigens niet meer gezien. Hopelijk is hij niet ten prooi gevallen aan vergiftiging en keert hij binnenkort weer terug op zijn vaste stek …

De jonge merels, die eind juli het nestje in de druif hebben verlaten, blijken behoorlijk honkvast te zijn. Vrijwel dagelijks zie ik er wel een paar in ons tuintje verschijnen. Wat ze komen doen? Om te beginnen schudden ze hun verendek even wat op …

Vervolgens gaan ze op zoek naar lekkere hapjes. Hoewel ze nog lang niet rijp zijn, lijken de druiven nu al tot hun favoriete voedsel te behoren. Net als bij mensen zitten er stille genieters tussen …

Anderen schreeuwen letterlijk van het dak dat ze een mooi trosje hebben gevonden …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Gistermiddag heb ik weer eens een tijdje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Ik had gehoopt dat de lepelaars zich weer eens wat dichter bij de hut zouden laten zien, maar dat was ijdele hoop. Het waterpeil in het zuidelijke deel van de polder is momenteel zo laag, dat alle gevogelte zich ver van de hut bevindt …

Lepelaars waren er helemaal niet te zien, kieviten des te meer. Honderden zaten er …

Het lijkt alsof alle kieviten uit de verre omtrek naar de Jan Durkspolder zijn gekomen om nog een tijdje gezamenlijk te pootjebaden, voordat ze afreizen naar zuidelijker oorden. Dat laatste zal overigens nog wel even duren, het lijkt de laatste dagen dan wel herfst, voor de vogeltrek is half augustus toch wat aan de vroege kant …

Het komt maar zelden voor dat ik op zondagmiddag een fotokuiertje maak. Dan is het me over het algemeen te druk in de natuur, ik ben niet zo’n filewandelaar. Omdat de weersverwachting voor maandag bar slecht was, besloot ik – vooral om toch mijn beweging maar te krijgen – bij wijze van uitzondering dan maar eens op de zondagmiddag op pad te gaan. Eerlijk is eerlijk: het viel me alleszins mee met de drukte. Dat zal alles te maken hebben met het feit dat half Fryslân zich nog ergens in het buitenland bevindt. Omdat er in de verre omtrek geen auto te zien was, kon ik de auto gewoon op het vaste plekje parkeren …

Vrijdag was ik aan de zuidkant geweest, daarom besloot ik nu weer eens naar het noorden te gaan, op naar het bankje bij de dobbe. Ik zat er enige tijd later nog maar net, toen er een mooie rode libel neerstreek op de zwerfkei die naast het bankje ligt. Het beviel het beestje blijkbaar wel lekker zo in het zonnetje, want hij bleef rustig zitten toen ik hem benaderde voor een paar macro’s …

Toen de libel en ik uiteindelijk op elkaar uitgekeken waren geraakt, had ik weer oog voor het omringende landschap. Ineens werd mijn aandacht getrokken door een vogel …

Er dobberde een mij volstrekt onbekende vogel op het bepluisde wateroppervlak van de dobbe …

Intussen heb ik Petersons’ Vogelgids erop nageslagen, maar daar had ik ook niks aan.
Kortom: wie weet wat voor vogel het is, mag het zeggen.

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Terwijl we tussen de middag een broodje aten, zag Aafje iets neerwaarts langs de schuifpui fladderen. Toen ik me zo goed en zo kwaad als het ging met de camera naar buiten had gerept, zag ik op het terras in de hoek van de kamer en de bijkeuken een klein mereltje zitten …

Het was duidelijk: tenminste één van de drie jonge mereltjes in het nest in de druif had zijn vleugeltjes uitgeslagen …

Omdat hij daar wel erg in het zicht zat van eventueel toevallig passerende katten, heb ik hem met zachte drang naar de andere kant van het terras gedirigeerd. Daar zou hij in geval van nood zijn toevlucht kunnen nemen tot de klimop. Dat had het beestje blijkbaar ook al snel in de gaten, want enige tijd later vond ik hem een paar meter verderop op anderhalve meter hoogte terug in de klimop …

Ook mama merel vond haar jong daar al snel terug. Diverse keren kwam ze aanvliegen met verse mondvoorraad, waarmee ze linea recta in de klimop dook …

Dat was overigens wat sneu voor het jong dat nog steeds in het nest in de druif zit. Hoezeer hij ook piepte om aandacht, mama merel bleef maar af en aan vliegen naar het jong in de klimop. Dat er nog eentje in het nest zat, leek ze helemaal te vergeten. Als dat niet snel verandert, zal ik straks zelf pieren moeten steken, vrees ik …

Waar het derde jonkie is gebleven, is vooralsnog volstrekt onduidelijk …