Lichtlijnig

Gisteren in de tuin, vandaag in Den Haag … oranje boven …

Natuur & milieu …, minima & chronisch zieken beneden …

Zo onstuimig als het dinsdag was op de westelijke Belterwijde, zo rustig was het op het oostelijke deel van dat water aan de andere kant van de weg …

Terwijl het zonnetje even doorbrak, hebben we daar een tijdje in de luwte gezeten. Een zweefvliegje kwam er even gezellig bij zitten …

Vlak naast me zat een spin in een opgerold blad te wachten tot een vliegje verstrikt zou raken in haar spinsels …

Het lukte zelfs om er nog even een groot koolwitje te kieken …

Kortom: het was genieten daar in de luwte, want ook het uitzicht was er mooi …

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.

Een beetje blogger heeft geen vakantie, die gaat gewoon stug door met bloggen. Dat geldt ook al jarenlang voor mij, mijn eega heeft echter wel vakantie. Nu bijna heel werkend Nederland de vakantie er op heeft zitten, heeft Aafje een paar weken vrij …

Grote plannen hebben we niet, net als voorgaande jaren zullen we waarschijnlijk wel samen wat dagtripjes gaan maken en verder komen we die dagen wel door, want ook nu zal de tijd wel weer voorbij vliegen …

Kortom: we zetten de bloemetjes zo af en toe eens even buiten en we fladderen er eens een dagje uit. Daar zal ik zoals gebruikelijk op z’n tijd wel eens verslag van doen, en wie weet …, misschien neem ik tussendoor ook eens een vrije dag …

En mocht het hier ineens onverhoopt dagenlang stil blijven, dan heeft Aafje me waarschijnlijk ontvoerd …

Eigenlijk had ik jullie vandaag een fotoserie zullen voorschotelen van de wervelende wolken waar ik gistermiddag vanuit de tuin geuime tijd naar heb zitten kijken, maar dat beeld is alweer achterhaald door de actualiteit van de mooie blauwe met vriendelijke wolkenplukjes van vandaag. Om de opgewekte nieuwsgierigheid even wat te stillen, laat ik één van de vele foto’s van gistermiddag zien. De rest van de serie volgt binnenkort wel …

Omdat het vandaag zulk mooi zomers weer is, heb ik rond het middaguur mijn beste beentje weer voorgezet om een fotokuiertje te maken. Het werd hoog tijd om weer eens een kijkje te nemen in De Deelen, een uitgestrekt complex van laagveenmoerassen ten noorden van Heerenveen in het lage midden van Fryslân …

Vanaf de bijna lege parkeerplaats ben ik over het oostelijke pad langs één van de petgaten het gebied in gegaan. Aan de waterkant kreeg ik de kans om mijn eerste distelvlinder van het jaar te fotograferen. Echt helemaal haarscherp staat hij er niet op, maar ik moest nogal wat voorover buigen, en een nat pak was hij me niet waard. Afijn, voor een eersteling kan het er wel op door …

Op dezelfde bloem – is het koninginnekruid? – kon ik ook nog even een snoepende zweefvlieg kieken …

Bijna aan het eind van het eerste petgat. Nog even een blik op het bruggetje in de verte, en dan op naar het bankje aan de andere kant van de boomwal achter me …