Lichtlijnig

Nadat ik in juli door een groot aantal vlinders werd weerhouden van een kuiertje op de heide in het Weinterper Skar, heb ik afgelopen week een nieuwe poging ondernomen. Omdat de bloemen, waarbij het de vorige keer krioelde van de vlinders, nu waren uitgebloeid, werd ik ditmaal niet afgeleid en kon ik zo doorlopen naar de heide …

Erg veel was er niet te beleven op de heide. Omdat er donkere wolken over dreven, leken de vlinders en insecten zich allemaal schuil te houden. Na verloop van tijd kreeg ik bij de bocht van het paadje toch een vlindertje in het vizier …

Ik had gehoopt een heideblauwtje te kunnen fotograferen, maar dit lijkt me meer een boomblauwtje. Niet dat dat wat mij betreft veel uitmaakt, want ook dit is een mooi vlindertje …

Terwijl ik mijn weg vervolgde in de richting van het bankje, dat aan de rand van de heide tegen een boomwal staat, begon ik uit te kijken naar de klokjesgentiaan. Van deze prachtige bloemetjes, die op de rode lijst staan, bloeien er hier elk jaar wel een aantal. Het leek nu echter zoeken naar een speld in een hooiberg, maar uiteindelijk vond ik er toch eentje …

Het enige exemplaar dat ik kon vinden, had zijn beste tijd intussen wel gehad, want de bloem was behoorlijk aangevreten. Nee, het gaat niet goed met de klokjesgentiaan …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Vrijdag heb ik rond het middaguur mijn zuidwestelijke rondje weer eens gereden. Veel viel er niet te zien onderweg, daarom besloot ik zonder tussenstops door te rijden naar het Weinterper Skar. Ik nam me voor om daar weer eens een kuiertje te maken over de heide. Misschien zou ik wat heideblauwtjes kunnen fotograferen, en wie weet, misschien zou ik er ook al een vroege klokjesgentiaan kunnen aantreffen …

Van dat alles kwam echter niets terecht. Toen ik de auto bij het pad naar de heide in de berm had gezet, zag ik meteen dat er een keur aan vlinders rondfladderde bij de bloeiende bramen en de wilgenroosjes aan het begin van het pad. De eerste vlinder die ik kon vastleggen was een landkaartje …

Al snel daarna volgde een bont zandoogje …

Nu ik eenmaal was begonnen, was er geen weg meer terug … Nu zou ik er van alle soorten eentje hebben ook.
En dus volgde even later een boomblauwtje …

Een koolwitje …

Een koevinkje …

En tot slot nog een atalanta …

Inmiddels was ik een half uurtje intensief bezig geweest. Dat kuiertje naar de heide moest nog maar even wachten, het vooruitzicht om even lekker te kunnen zitten lonkte meer dan een moeizame kuier, want zo gemakkelijk loopt het nu ook weer niet op het smalle paadje over de heide.

Na mijn laatste bezoek aan het Weinterper Skar kan ik weer een nieuw vlinder aan mijn collectie toevoegen …

Voor zover ik heb kunnen nagaan, is het een sint-jansvlinder of bloeddrupje …

Hoe hij ook heet, mooi is hij zeker met zijn metallicblauwe glans en de rode stippen …

Voor de tweede helft van de verlenging  gooi ik er nog twee vurige vlindertjes tegenaan …

Met een nieuwe warme periode, mogelijk zelfs een hittegolf in het vooruitzicht besloot ik gisterochtend te profiteren van de relatieve koelte van dat moment. Het leek me een goed plan om voor het eerst sinds bijna een maand weer eens een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eigenlijk had ik dat al voor eergisteren op het programma gezet, maar toen had ik volstrekt geen kracht in mijn benen. Gisteren voelden mijn benen weer een stuk kachtiger en stabieler aan, en dus durfde ik het er wel op te wagen …

Echt gemakkelijk ging het niet, maar onder het aloude motto de aanhouder wint wist ik mijn favoriete bankje bij de dobbe te bereiken. Onderweg trof ik hier en daar nog wat oranjeversiering aan, zoals het onderstaande dikkopje …

Nadat ik op het bankje had genoten van een rokertje en mijn benen wat tot rust waren gekomen, heb ik even rondgestruind aan de zuidkant van de dobbe, die er prachtig bij lag …

Het krioelde er zowel in de lucht als op de grond van het leven. Kleine kikkertjes sprongen alle kanten op, spinnetjes renden heen en weer en er vlogen tientallen juffertjes rond, die me allemaal te snel af waren. Een viervlek, die lekker in het zonnetje hing, wilde wel even poseren …

Ook aan het Tour-geel was gedacht, want op de oever stond de wederik met zijn voeten in het water te bloeien …

Ik ben blij dat ik even heb doorgezet, want het was de vermoeidheid ook nadien weer alleszins waard.