Lichtlijnig

Serieus … vanochtend om 9:30 uur ben ik begonnen aan wat een prachtig zomers logje zou worden, maar ik kwam er niet uit … Na een slapeloze nacht blijven mijn gedachten ook nu nog onophoudelijk van hot naar her schieten. Ik heb last van beesies … Nee, niet van deze beesies, die hinderen me tot nu toe niet echt. Ook de spinnetjes die ik op 6 juni op het terras fotografeerde plagen me niet …

Nee, ik heb last van heel andere beesies … Eerlijk gezegd vond ik het al wat vreemd dat ik vorige week vrijwel iedere nacht redelijk goed sliep in mijn hangmat, maar nu begrijp ik het …

De methylprednisolonbeesies zijn pas echt begonnen hun feesie in mijn lijf te vieren, toen de hele club zaterdagavond kompleet was. Nou, vooruit maar dan, het is tenslotte voor het goede doel … Maak er maar een dolle boel van daarbinnen, jongens. Maar over een paar dagen moet het toch wel afgelopen zijn, want de zomer staat voor de deur …

Maar verder gaat alles goed, hoor! Om gehoor te geven aan mijn onrust en gelijktijdig mijn ledematen eens even te testen, heb ik zojuist in de tuin met succes een kleine fotoreportage gemaakt van de papavers.

Er zijn nogal wat mensen die een hekel hebben aan spinnen. Zelf heb ik daar weinig last van, ik vind het wel gezellig als onze fotogenieke huisspin Simon er in de loop de avond even bij komt zitten om samen naar het laatste Sportjournaal te kijken …

Waar ik een hekel aan heb, is dat eindeloze monotone gedreun van de vuvuzela dat voortdurend klinkt in de Zuid-Afrikaanse voetbalstadions …

UPDATE:
Zojuist las ik ergens dat de Vlaamse TV het gedreun van die verfoeide vuvuzela’s goeddeels wegfiltert. Dat heb ik natuurlijk meteen even gecontroleerd, en de conclusie luidt dat het klopt! Maar bij het wielrennen heb je er helemaal geen last van, daarom kijk ik vanmiddag liever naar de koninginnerit in de Dauphiné Libéré dan naar het voetballen. 

Zondag was het met een maximumtemperatuur van 25,8 ºC een prachtige zomerdag in ons tuintje, gisteren kwam het kwik helaas niet hoger dan ruim 15 graden en was het de hele dag somber en grijs. Het verschil kan weer nauwelijks groter zijn.Wat de temperaturen betreft lijken we in een rollercoaster te zitten, en daar kan mijn lijf nog steeds slecht tegen. Daarom ben ik gisteren maar een dagje binnen gebleven. Dat gaf me de gelegenheid om de weercijfertjes van de koude meimaand op een rijtje te zetten en een videootje te monteren …

Terwijl de kikkers in het vennetje achter het struikgewas er lustig op los kwaakten en de vogels in de bomen rondom zaten te kwinkelieren, zag ik vorige week maandag aan het begin van het pad naar de dobbe in het Weinterper Skar ineens hoe een spinnetje bezig was met het inpakken van een insect. Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, heb ik de videofunctie van de camera ingeschakeld om deze actie vast te leggen …

Terwijl ik daarmee bezig was, werd ik door mijn fotomaatje gewezen op een platbuik libel, die verderop tussen de braamstruiken mooi zat te zijn. Omdat die platbuik natuurlijk ook even op de foto moest, miste ik bijna de verrassende wending van de avonturen van de spin en zijn buit. Het kevertje ontpopte zich tot een ware Houdini Beetle.
Afijn, kijk maar even mee …

Nee, de man achter “Lichtlijnig” is momenteel bepaald niet lichtvoetig. Integendeel, mijn voeten en benen voelen zwaarder aan dan ze in geruime tijd hebben gedaan. Om het allemaal niet te zwaar te maken, heb ik gelukkig nog een spinnetje kunnen vinden, dat in maart 2007 een heerlijk lichtvoetig dansje voor me opvoerde op een paaltje in het Weinterper Skar …

.

.

Kort nadat we het paard achter ons hadden gelaten, diende zich alweer een volgend onderwerp aan. Een stukje verderop zat een buizerd op een paal, daarom vroeg ik Johan om de auto rustig te laten uitrollen en het raam aan zijn kant naar beneden te laten zakken. De buizerd weigerde echter mee te werken aan een fotosessie. Vlak voordat ik hem in beeld had strekte hij zijn vleugels en vertrok hij naar elders.

Er was echter wel wat anders dat de moeite waard was …

De weilanden aan de linkerkant van de weg waren volledig bedekt met een glanzend laagje. In eerste instantie ben je geneigd te denken dat het dauwdruppeltjes zijn, zoals Annemarie donderdag op haar weblog schreef, maar schijn bedriegt …

Dichterbij gekomen blijken het geen dauwdruppeltjes te zijn, maar oneindig lange en ontelbaar veel spinnewebdraadjes …

Dit verschijnsel heb ik een paar jaar geleden al eens gezien op de weilanden aan de zuidkant van het Weinterper Skar, maar toen had ik nog niet dagelijks mijn camera bij me. Daarom heb ik er vorige week dinsdag maar een uitgebreide fotoserie van gemaakt …

Ik heb er zelfs wat video-opnamen van gemaakt, omdat het prachtig was om die ragfijne draadjes zachtjes te zien dansen op het ritme van de wind. Die video-opnamen volgen binnenkort nog wel eens op een regenachtige dag …

Nu vraag ik me alleen nog af wat voor spinnen deze kunststukken produceren en met z’n hoevelen ze dat doen, want de oppervlakten waarop ze dit doen zijn enorm. In één nachtje worden netwerken van vele honderden kilometers gelegd …
Wie het weet mag het zeggen!