Lichtlijnig

Kort nadat we het paard achter ons hadden gelaten, diende zich alweer een volgend onderwerp aan. Een stukje verderop zat een buizerd op een paal, daarom vroeg ik Johan om de auto rustig te laten uitrollen en het raam aan zijn kant naar beneden te laten zakken. De buizerd weigerde echter mee te werken aan een fotosessie. Vlak voordat ik hem in beeld had strekte hij zijn vleugels en vertrok hij naar elders.

Er was echter wel wat anders dat de moeite waard was …

De weilanden aan de linkerkant van de weg waren volledig bedekt met een glanzend laagje. In eerste instantie ben je geneigd te denken dat het dauwdruppeltjes zijn, zoals Annemarie donderdag op haar weblog schreef, maar schijn bedriegt …

Dichterbij gekomen blijken het geen dauwdruppeltjes te zijn, maar oneindig lange en ontelbaar veel spinnewebdraadjes …

Dit verschijnsel heb ik een paar jaar geleden al eens gezien op de weilanden aan de zuidkant van het Weinterper Skar, maar toen had ik nog niet dagelijks mijn camera bij me. Daarom heb ik er vorige week dinsdag maar een uitgebreide fotoserie van gemaakt …

Ik heb er zelfs wat video-opnamen van gemaakt, omdat het prachtig was om die ragfijne draadjes zachtjes te zien dansen op het ritme van de wind. Die video-opnamen volgen binnenkort nog wel eens op een regenachtige dag …

Nu vraag ik me alleen nog af wat voor spinnen deze kunststukken produceren en met z’n hoevelen ze dat doen, want de oppervlakten waarop ze dit doen zijn enorm. In één nachtje worden netwerken van vele honderden kilometers gelegd …
Wie het weet mag het zeggen!

Na twee logjes over het hoogveengebied het Fochteloërveen op de grens van Fryslân en Drenthe dalen we vandaag af naar het laagveen in De Deelen. Het is een groot laagveengebied in het zogenaamde Lage Midden van Fryslân. Omstreeks 1920 begonnen hier de eerste veenarbeiders met de veenwinning voor de productie van turf. Door het afgraven van het laagveen ontstond een doolhof van petgaten en legakkers …

Ruim drie weken geleden zijn we Aafje’s vakantie begonnen met een heerlijke wandeling in dit prachtige gebied. Maandag hebben we op dezelfde wijze Aafje’s vakantie afgesloten …

Omdat ik een goede dag had en het aangenaam nazomerweer was, hebben we gekozen voor de middellange route, die we nu eens tegen de wijzers van de klok in hebben gevolgd …

Een dikke kruisspin was bezig een smakelijk hapje te verorberen …

Na een eerste tussenstop op één van de bankjes passeerden we de tjasker die roerloos midden in De Deelen staat …

Op een bruggetje zat een sprinkhaan, die toch echt even op de foto moest. Nadat ik de onderstaande foto had gemaakt verdween hij met een sierlijke sprong buiten beeld. Dat had hij beter niet kunnen doen, want hij ging de verkeerde kant op en raakte te water …

Hoewel er op een bepaalde plaats een grote verscheidenheid aan vlinders rondfladderde, was alleen een kleine vuurvlinder bereid om even te poseren …

Troffen we tijdens onze vorige kuier één konijn op ons pad, ditmaal zaten er op vrijwel hetzelfde plekje twee konijntjes op ons te wachten …

Nadat ik vrijdagmiddag mijn opdracht om de blauwe knoop te fotograferen succesvol had afgerond, heb ik even overwogen om door te lopen naar het bankje bij het eerste vennetje aan de zuidkant van het terrein. Vanwege de harde wind liet ik dat plan echter varen. Als er al juffers en libellen zouden zijn, dan zou het te hard waaien voor mooie macro’s. Bovendien had ik anderhalve week geleden ook nog op dat bankje gezeten. Het leek me een veel beter plan om maar even een kijkje bij de dobbe te nemen, daarom ging ik noordwaarts …

Onderweg naar de dobbe stuitte ik op een aantal sprieten, die zeer kunstig werden bijeen gehouden door een weefsel waar zo te zien een grote spin in huisde…

Vanaf de bovenkant meende ik echter maar een klein spinnetje te zien …

Nog maar eens even een blik op de onderkant werpen vanuit een andere hoek, zouden er dan twee spinnen in zitten …?

Ja hoor, er zaten zeker twee spinnen in …

Toen ik nog eens wat verder inzoomde op het bovenaanzicht, had ik het idee, dat het er ook wel eens meer kunnen zijn dan twee … Naar mijn idee was daar binnen een complete orgie gaande, kijk maar eens naar de vreemde houding van al die pootjes …

Genoeg stof om eens even rustig over na te denken op het bankje bij de dobbe. Erg lang heb ik daar overigens niet gezeten, want de frisse wind stond bijna recht op het bankje …

Zo’n dagje museum hakt er toch elke keer weer behoorlijk in. Het gedrentel van het ene kunstwerk naar het andere, en regelmatig wat stapjes naar voren of juist naar achteren om het beeld goed in me op te kunnen nemen, heeft een forse aanslag op mijn bovenbenen gedaan. Daar ga ik verder niet over klagen, want ik had het vooraf wel ingecalculeerd en het was het waard, maar het betekent wel dat er vandaag geen kuiertje in zit. Daarom heb ik even een greep in het archief gedaan om wat foto’s te tonen, die ik vorige week dinsdag heb gemaakt bij de dobbe in het Weinterper Skar.

Toen ik heb hier onder titel “Klein oranje vlindertje” o.a. foto’s van een argusvlinder en dat heel bijzondere rozenblaadje getoond. Maar er was meer moois te zien die dag. Om te beginnen stond aan de waterkant de grote wederik te pronken …

Twee juffertjes hadden een plekje in de schaduw van de bosrand opgezocht om aan hun nageslacht te gaan werken …

Iets verderop werd aan iets heel anders gewerkt …

Een spin had een langpootmug weten te vangen en was druk bezig om dit smakelijke hapje veilig te stellen …

Terug aan de waterkant viel mijn oog op een sprinkhaantje …

Meestal doen sprinkhanen alle mogelijke moeite om te ontkomen aan de camera door weg te springen of zich te verstoppen achter de stengel of het sprietje waar ze aan hangen …

Dit exemplaar was echter de uitzondering op de regel, hij was zelfs zo bereidwillig om zich sierlijk als een heus fotomodel, met het koppie wat scheef, van het ene sprietje naar het andere te gaan …

In verband met het warme weer heb ik me de afgelopen dagen vooral in huis en tuin vermaakt. Een kleine rondgang door de tuin maakte al snel duidelijk dat de spinnentijd weer is aangebroken. Op verschillende plaatsen is weer hard gewerkt aan de bouw van prachtige webben. De kleine spin op de onderstaande foto had een prachtig plekje uitgezocht voor zijn web: midden in de tuin tussen de pergola en de vlinderstruik. Daar had niemend er last van …

Het kleine beeste op de tweede foto had een minder goed plekje uitgezocht voor zijn web: het hing precies boven het pad tussen de pergola en de schuur. Nadat ik er donderdagavond op een onbewaakt moment met mijn (nog steeds) weelderige haardos tegenaan was gelopen, is dit web niet meer …

Vlak bij het terras en de vijver zat een veel groter exemplaar, zo’n echte grote harige kruisspin, in zijn web te wachten op een prooi …

Dit web leek precies op de vliegroute van diverse insecten te zijn gebouwd, want er raakte regelmatig ‘n beestje in verstrikt …

Donderdagmiddag betrapte ik deze spin, toen hij een wesp aan het wegwerken was …

Ik kon het niet laten om even wat video-opnamen van dit gebeuren te maken …