Lichtlijnig

Niet zo ver van de plek waar ik dinsdag de grote sponszwam fotografeerde, stond een andere fors uitgevallen paddenstoel. Toen ik hem vanaf enige afstand vanuit een laag standpunt in beeld probeerde te brengen, viel me iets op …

Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat een kever bezig was met het schillen van de steel van de paddenstoel …

Vermoedelijk dient die schil als voedsel. Heeft iemand dergelijk gedrag wel eens eerder gezien?

En voor wie nu denkt: “Jaja, ‘t zal wel … je hebt waarschijnlijk een dood kevertje op die paddenstoel gezet …”
Ik heb er ook nog een kort HD-filmpje van gemaakt …

Net als voorgaande jaren heb ik ook dit jaar weer gepoogd om de herfst en herfstplaatjes zo lang mogelijk buiten de deur en buiten mijn weblog te houden. Herfst … nat, donker, kil … ik heb er helemaal niets mee. Maar ja, na verloop van tijd valt er niet meer aan te ontkomen, want de paddenstoelen en zwammen schieten overal uit de grond. Daarom heb ik eerder deze week toch maar wat paddenstoelen gefotografeerd …

Eén van de meest wonderlijke zwammen is de grote sponszwam. Hij schijnt niet zo gek veel voor te komen, maar gelukkig ken ik een plekje waar hij zich elk jaar weer laat zien. Het exemplaar op deze foto’s is pakweg een kleine halve meter lang en een centimeter of vijftien hoog. Op de eerste foto is te zien, dat hij al wat in verval begint te raken. Ook de kleur begint al wat te veranderen van crèmekleurig naar bruin …

Van enige afstand ziet hij eruit als een bloemkool, of beter nog als een grote ouderwetse badspons. Van dichtbij doet hij wel wat denken aan schelpjesmacaroni. Hij schijnt nog eetbaar te zijn ook. Daar heb ik me echter maar niet aan gewaagd. Men zegt dat hij smaakt naar hazelnoten, en die hebben we zelf wel in de tuin, daarom heb ik de grote sponszwam maar mooi laten staan.

De gebeurtenissen van afgelopen zondag werken voorlopig nog wel even na. Zo werd ik aan het eind van de ochtend gebeld door een clubgenoot die zondag niet aanwezig was, maar die gisteren tijdens de clubavond wel het een en ander had gehoord. Was hij erbij geweest, dan waren de zaken waarschijnlijk heel anders gelopen. Maar ja, sommige gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. Enfin, we hebben in elk geval een prima gesprek gehad, en respect en waarderende woorden naar elkaar uitgesproken, en daar ben ik oprecht blij mee.

Vanmiddag heb ik in alle rust een rondje gereden, waarbij ik een paar keer even lekker in de berm in het zonnetje heb gezeten. Een echte fotokuier zat er nog niet in, maar als je de goede plekjes weet te vinden, zijn er ook genoeg schoonheden aan de kant van de weg te zien. De vliegenzwam behoort zeker tot die categorie …

Een close-up van de witte stippen aan de bovenkant …

Een close-up van de plaatjes aan de onderkant …

Mede dankzij het relatief warme en vochtige weer groeit en bloeit er van alles in en op de boomstronk, die liggend op de terrastafel dient als alternatieve voederplek voor de vogels …

Zelfs een kleine paddenstoel ontbreekt niet …

Voor het overige is het een dooie boel in de tuin. Hopelijk verandert het water binnenkort in ijs …

Hoewel … helemaal een dooie boel is het niet … De lampionnetjes, die elders al zijn vergaan tot ragfijne netwerkjes, houden bij ons nog steeds fel gekleurd dapper stand …

Eigenlijk ben ik te laat begonnen met mijn vrijwel dagelijkse fotokuiertjes. In mijn arbeidzame leven had ik daar zogenaamd geen tijd voor, en als we dan eens op pad gingen, dan bleef dat vaak beperkt tot de bekende paden. Het gevolg daarvan is, dat ik momenteel wel eens wat te weinig paden in onze omgeving ken. Zo verzuchtte ik hier op 14 oktober dat het me weer niet was gelukt om via een van de bekende paden de uitkijkheuvel bij de Duurswouderheide te bereiken …

Als er iemand is die veel mooie paden en plekjes in de wijde omgeving kent, dan is het Heidehipper wel. Hij tipte me diezelfde dag nog om het eens via een ander pad te proberen. “Aan dat pad is het in deze tijd van het jaar vaak “bezaaid” met vliegenzwammen,” schreef hij erbij. Dat bleek niets teveel gezegd, want bij een eerste bankje dat ik op woensdag 28 oktober langs het bewuste pad aantrof, stond meteen al dit fraaie exemplaar mooi te zijn aan de voet van een berk …

Nadat ik mijn weg vervolgde door het bos, bereikte ik al snel de overwoekerde heide …

Met een temperatuur van ruim 16 graden en een zonnetje, dat nog moeiteloos door de opkomende bewolking wist heen te breken, was het de laatste echt mooie najaarsdag. En dat was aan de natuur te zien ook. Op een hek langs het pad kropen diverse lieveheersbeestjes rond …

Op het pad zaten een paar heidelibellen. Ik kon ze er niet toe verleiden om even te poseren voor een mooie macro-opname, zodra ik een voet verzette, vlogen ze op om een paar meter verderop weer neer te strijken. Gezien het late tijdstip in het jaar was ik echter ook al blij met dit plaatje …

Een stukje verderop stond er opnieuw een bankje aan de bosrand naast het pad. Dat paste me weer heel goed …

Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten om een tijdje te genieten van dit uitzicht …

Daarna heb ik mijn pad vervolgd. Op naar het uitzichtpunt op de heuvel …
Wordt vervolgd …