Lichtlijnig

Mede dankzij het relatief warme en vochtige weer groeit en bloeit er van alles in en op de boomstronk, die liggend op de terrastafel dient als alternatieve voederplek voor de vogels …

Zelfs een kleine paddenstoel ontbreekt niet …

Voor het overige is het een dooie boel in de tuin. Hopelijk verandert het water binnenkort in ijs …

Hoewel … helemaal een dooie boel is het niet … De lampionnetjes, die elders al zijn vergaan tot ragfijne netwerkjes, houden bij ons nog steeds fel gekleurd dapper stand …

Eigenlijk ben ik te laat begonnen met mijn vrijwel dagelijkse fotokuiertjes. In mijn arbeidzame leven had ik daar zogenaamd geen tijd voor, en als we dan eens op pad gingen, dan bleef dat vaak beperkt tot de bekende paden. Het gevolg daarvan is, dat ik momenteel wel eens wat te weinig paden in onze omgeving ken. Zo verzuchtte ik hier op 14 oktober dat het me weer niet was gelukt om via een van de bekende paden de uitkijkheuvel bij de Duurswouderheide te bereiken …

Als er iemand is die veel mooie paden en plekjes in de wijde omgeving kent, dan is het Heidehipper wel. Hij tipte me diezelfde dag nog om het eens via een ander pad te proberen. “Aan dat pad is het in deze tijd van het jaar vaak “bezaaid” met vliegenzwammen,” schreef hij erbij. Dat bleek niets teveel gezegd, want bij een eerste bankje dat ik op woensdag 28 oktober langs het bewuste pad aantrof, stond meteen al dit fraaie exemplaar mooi te zijn aan de voet van een berk …

Nadat ik mijn weg vervolgde door het bos, bereikte ik al snel de overwoekerde heide …

Met een temperatuur van ruim 16 graden en een zonnetje, dat nog moeiteloos door de opkomende bewolking wist heen te breken, was het de laatste echt mooie najaarsdag. En dat was aan de natuur te zien ook. Op een hek langs het pad kropen diverse lieveheersbeestjes rond …

Op het pad zaten een paar heidelibellen. Ik kon ze er niet toe verleiden om even te poseren voor een mooie macro-opname, zodra ik een voet verzette, vlogen ze op om een paar meter verderop weer neer te strijken. Gezien het late tijdstip in het jaar was ik echter ook al blij met dit plaatje …

Een stukje verderop stond er opnieuw een bankje aan de bosrand naast het pad. Dat paste me weer heel goed …

Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten om een tijdje te genieten van dit uitzicht …

Daarna heb ik mijn pad vervolgd. Op naar het uitzichtpunt op de heuvel …
Wordt vervolgd …

Vandaag heb ik voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Duurswouderheide, het grootste heideveld van de provincie Fryslân. Het gebied strekt zich uit van de rand van Wijnjewoude, tot vlakbij Bakkeveen en Donkerbroek …

Het was prachtig weer om er een wat langere kuier van te maken, bijvoorbeeld naar de uitkijkplaats die aan de westkant van het gebied is ingericht op een heuvel aan de bosrand. Dat lieten mijn onderdanen vandaag echter niet toe. Om daar nog eens aan toe te komen, zal ik toch nog eens een poging moeten ondernemen in gezelschap van een van mijn fotomaatjes, denk ik. In mijn uppie heb ik het de laatste jaren een keer of vier geprobeerd, maar dat gaat dus niet meer lukken. Daarom heb ik het vandaag beperkt tot een kuiertje langs het zuidelijke pad …

Afijn, de foto’s getuigen ervan, dat ook een kort verblijf aan de zuidkant van het terrein met uitzicht over het ven ‘Waskemar’ zeker de moeite waard was. De gouden glans van de overwoekerde heide steekt weer pachtig af tegen het diepblauwe water …

Toen ik op de terugweg in het bos even van het pad afweek, stuitte ik op een drietal mooie kleine paddenstoeltjes. Jammer genoeg kwam ik net wat te laat, omdat ze net in de schaduw waren komen te staan. In het zonnetje had ik ze net wat scherper kunnen pakken, maar een mens moet ook een keer tevreden zijn …

Dat ik van het rechte pad afweek, kwam omdat ik op zoek was naar tamme kastanjes, die ook dit jaar weer op verschillende plekken langs de bosrand waren te vinden …

Meestal heb ik wel een plastic tas bij me om in geval van nood even op te kunnen zitten, laat dat nou uitgerekend vandaag niet het geval zijn, omdat ik een andere broek had aangetrokken … Dat was anders niet zo erg, maar het betekende wel dat ik de gladde kastanjes uit hun ruwe en vlijmscherpe bolsters moest halen, want anders pasten ze niet in de – gelukkig ruime – zakken van mijn vest. Met een paar afgebroken takjes als breekijzer lukte dat echter prima …

Kortom: ik had in diverse opzichten weer een uitstekende oogst vandaag.

Aan het eind van de ochtend belde Johan gisteren met de vraag of het niet eens tijd werd om er weer eens samen op uit te gaan. Dit vergde even enig overleg, want Aafje en ik hadden afgesproken dat we samen het net over de vijver zouden plooien, maar dat bleek ze eigenlijk net zo lief zonder mij te doen.

En dus begaven Johan en ik ons rond 14:00 uur op weg naar De Deelen. Onderweg hebben we een paar maal een tussenstop gemaakt om een paar plaatjes te schieten van het landschap en een dikke donkere wolkenpluk die zuidwaarts dreef …

Toen we korte tijd later te voet op weg waren in De Deelen, werd mijn blik getrokken door de in het oog springende kleurencombinatie die ik hier gisteravond ook al even liet zien …

Of het nu het viswater van de kabouters is, zoals Hanny dacht, of hun voetbad, zoals Ada vermoedde, dat laat ik even in het midden, maar de combinatie van het gele berkenblaadje en de rode vliegenzwam levert in elk geval een mooi plaatje op …

Bij het oversteken van het bruggetje onderweg naar mijn favoriete bankje in De Deelen, werd de wolkenlucht prachtig weerspiegeld in het wateroppervlak van het onderliggende petgat …

Vanaf het bankje, waar we lekker in het zonnetje zittend geruime tijd diverse zaken de revue lieten passeren, hadden we zicht op de opbollende wolken die met hoge snelheid richting Heerenveen dreven …

Toen we aan het eind van de kuier terug waren op de parkeerplaats, richtten we onze blik in oostelijke richting, waar zich in de omgeving van Drachten een donkere wolkenmassa samenpakte …

We waren nog maar net onderweg, toen we in de bui terechtkwamen. De planning was weer geweldig geweest …