Lichtlijnig

Gistermiddag heb ik als gevolg van onoplettendheid een mooie, maar helaas wat te lange herfstkuier gemaakt in het bos bij Beetsterzwaag. Daarover in de komende dagen meer in woord en beeld, voor nu is het voldoende om te weten dat ik me ondanks het stralende weer even noodgedwongen in en rond huis vermaak, want de spieren in mijn bovenbenen staan zo strak als pianosnaren …

Om toch een minimum aan zon, frisse lucht en beweging te krijgen, drentel ik zo af en toe even wat rond in de tuin. Daarbij deed ik aan het begin van de middag achter in de tuin onder de bamboe een verrassende ontdekking …

Op een boomstammetje dat daar al jaren stilletjes ligt te vergaan, staat ineens een grote hoeveelheid geweizwammetjes. Het toeval wil dat ik afgelopen week net ergens als commentaar had gegeven, dat ik al jaren geen geweizwammetjes meer heb gezien sinds ik ze eens heb gefotografeerd bij de Freulevijver bij Bakkeveen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit …

Zo’n kleine ontdekking maakt mijn dag meteen goed, maar er was meer. Ook de roze bloemen, waarvan Aafje noch ik de naam weten, staat ineens volop te bloeien. Nu is dit wel een laatbloeier, maar eind oktober is wel heel laat, zeker nu de temperaturen ineens naar winterse waarden dalen …

Ach, vroeg of laat, mij maakt het weinig uit. Die mooie roze bloemen doen het goed te midden van de gele en bruine herfsttinten die onze tuin voor het overige kleur geven …

En daarmee was het nog niet gedaan met de verrassingen, want naast de drooggevallen bedding van het stroompje in onze tuin ontdekte ik ook nog een bloemetje van de grote muur. Normaal gesproken bloeit dit plantje in mei, blijkbaar is hij wat in de war …

En dat is niet zo gek natuurlijk met zo’n raar temperatuurverloop als in de afgelopen week. Maandag kon ik een maximumtemperatuur van 18,4 ºC noteren, gistermiddag bleef de maximumtemperatuur steken bij 5,9 ºC. Daar zou je toch van in de war raken …

Even leek de lucht open te breken toen ik gisteren aan het begin van de middag van huis vertrok om even ergens een fotokuiertje te maken. Met een beetje geluk zou ik nog wat kleurrijke herfstlandschapjes kunnen scoren, maar dat viel akelig tegen. Al snel was het weer grijs en nevelig, zodat de Opsterlandse Compagnonsvaart er allerminst kleurrijk bij lag …

Met uitzondering van een kleurrijke ontmoeting met een zwanenfamilie, heb ik tijdens de rest van mijn rit weinig meer gezien dan herfstlandschappen met een flinke zweem van grijs. Het mooiste landschapselement werd gevormd door een kleine geschubde inktzwam, die fier in de berm langs de Mersken stond. Hij sprong zo in het oog, dat ik er speciaal even voor ben gestopt …

Vlak voordat ik weer in de auto zou stappen, zag ik een meter of zes, zeven verderop nog twee geschubde inktzwammen staan: een jonkie en een oud exemplaar dat duidelijk zijn beste tijd had gehad. Samen vormden ze een toepasselijke afsluiting van dit grijze herfstlogje …

Na de zaterdagse fotokuier met Tijmen in De Deelen had ik mijn beweging wel gehad dit weekend. Tot meer dan het spelen van een paar gezelschapsspelletjes met Tijmen was ik gisteren niet in staat, maar ook dat was weer erg gezellig …

Omdat Tijmen toch wel even naar buiten wilde, heeft Aafje gistermiddag een wandeling met hem gemaakt hier in de wijk …

Natuurlijk ging Tijmens’ camera weer mee, en toen ze weer thuis kwamen, presenteerde Tijmen vol trots een grote serie foto’s van paddenstoelen …

Die trots is helemaal terecht, lijkt me, want hij heeft voor een knaapje van 6 werkelijk erg knappe foto’s gemaakt. Afijn, kijk maar even mee en oordeel zelf …

Toen ik Tijmen vertelde, dat ik ze zo mooi vond, dat ik ze wel op mijn weblog wilde zetten, zodat iedereen ze kon zien, glom hij van trots …

Het enige wat ik aan de foto’s heb gedaan, is het wat bijwerken van kleur en contrast, want dat zijn niet de sterkste punten van Tijmens’ camera …

Oh ja, en bij een paar foto’s heb ik een klein randje weggesneden, maar dat mag geen naam hebben …

Tijmen, bedankt voor deze prachtige foto’s. Dankzij jouw foto’s heeft pake nu fijn een vrije dag om uit te rusten van onze wandeling in De Deelen …

Het is alweer ruim drie weken geleden dat ik in het Diakonieveen mijn eerste paddenstoel van het seizoen heb gefotografeerd, vandaag komt daar dan eindelijk een vervolg op …

Terwijl ik ergens in het zuidoosten van de provincie -het is zelfs goed mogelijk dat ik me al in Drenthe bevond- over een mij volstrekt onbekend landweggetje reed, zag ik ineens een aantal vliegenzwammen in de berm staan …

Ze stonden er in soorten en maten. Zo waren er een paar gave volgroeide exemplaren zoals op de eerste foto, maar er waren ook verschillende vliegenzwammen, die zich net met een rood bolhoedje boven de grond hadden weten te werken …

Zoals menig lezer zal weten, ben ik niet zo’n liefhebber van de herfst. Dat heeft vooral te maken met de afname van licht en de toename van kou en vocht, die het leven een stuk minder aangenaam maken. Maar het fotograferen van de eerste Rolls onder de paddenstoelen, stemt me toch altijd wel weer even vrolijk …

Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag.
Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Vlak voordat ik er was, zag ik een ree in de berm staan. Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen …

Bijna drie minuten lang bleef de ree rustig staan grazen, regelmatig ging daarbij het kopje omhoog, zodat het schrandere dier de omgeving in zich op kon nemen. Er ontging haar duidelijk niets. Een paar maal stonden we oog in oog, na enkele ogenblikken boog ze zich dan weer voorover om haar maaltijd voort te zetten. Totdat er vanuit het pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken. Daar was de ree niet op gesteld, met enkele soepele sprongen was ze verdwenen in het bos …

Een klein half uurtje later liep ik door het Diakonieveen. In het beboste deel zag ik de onderstaande paddenstoelen staan. Ieder jaar zit ik er weer tegenaan te hikken om de eerste paddenstoel de fotograferen, dat wilde ik dit jaar maar eens zien te voorkomen. “Klik,” zo, die herfsthobbel is maar vast genomen …

Het duurde langer dan ik had gehoopt en verwacht, voordat ik bij het bankje op de oever van een van de vennetjes aankwam. En toen ik het bankje eindelijk in zicht kreeg, bleek het helaas nog bezet te zijn ook. Toen ik op een paar meter afstand van het bankje een foto van het vennetje had genomen, zag ik wie er op het bankje zaten: het stel met het hondje.
“Als u een mooie foto wilt maken, dan moet u dat hier vandaan doen,” zei de vrouw in mijn richting, terwijl zij en de man opstonden, “u gaat toch voor de hoofdprijs, neem ik aan …?” voegde ze er met een lach aan toe.
“Die hoofdprijs heb ik al binnen,” zei ik, terwijl ik de man en de vrouw de foto’s van de ree liet zien. Toen ik vertelde dat er aan die fotosessie een eind was gekomen toen de ree hun hondje had gespot, maakte de vrouw uitgebreid excuses. Dat was wat al teveel van het goede, zo liet ik hen weten, ik was al lang blij dat ik even op het bankje kon zitten …

Terwijl het stel met het hondje verder liep, genoot ik van het uitzicht dat ik vanaf het bankje had. Man man … wat een fantastisch mooi plekje. Je zou hier toch een hutje timmeren en er nooit meer weg gaan …

Het was er voortdurend een komen en gaan van juffers en libellen. Alles wat paren kon, leek op de valreep voorafgaand aan het echte herfstachtige weer, nog te willen paren …

Het enige minpuntje dat ik kan bedenken, is dat het bankje helaas geen rugleuning heeft. Dat noopte mij er na een tijdje dan ook toe om toch maar weer op te staan en de terugweg te aanvaarden. Dat bleek nog moeilijk genoeg, want mede vanwege het wat geaccidenteerde terrein in het Diakonieveen werd het nog een hele kuier om weer bij de auto te komen, maar het is weer gelukt …

Toen ik aan het eind van de middag met een bak koffie op het terras zat na te genieten van de fotokuier, verscheen er weer een juffertje dat een lekker fotogeniek plekje opzocht: op een van de druivenbladeren, mooi scherp afgetekend tegen de strakblauwe lucht …

En alsof dat alles nog niet genoeg was, zag ik een paar minuten later een gehakkelde aurelia door de tuin fladderen. Ook deze prachtige vlinder bleek belangstelling te hebben voor onze druif …

Nadat hij een tijdje had zitten pronken op een van de bladeren, dook hij helemaal weg in een tros druiven. Dat was voor mij het sein om de camera eerst maar eens een tijdje terzijde te leggen. Het was een prachtige dag vol cadeautjes …