Lichtlijnig

Begin deze week had ik met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weer eens een fotokuiertje zou gaan maken als de zon minstens een half uur achtereen zou schijnen. Vanmorgen was het zo ver, en dus trok ik tegen elven mijn wandelschoenen aan om weer eens een kijkje te nemen bij de dobbe in het Weinterper Skar …

Gelukkig stond het bankje er nog, want in de vier weken waarin ik eigenlijk alleen in huis en tuin ben geweest, hebben mijn benen weer fors aan kracht ingeboet. Ik was dan ook blij dat ik even kon zitten …

Toen er enige tijd later een geaderd witje neerstreek bij een klein polletje dopheide op een meter of vijf afstand van het bankje, heb ik mezelf overeind gehesen om datgene te gaan doen waar ik voor was gekomen: fotograferen …

Terwijl ik even later langs de waterkant liep, sprongen er aan alle kanten sprinkhaantjes door het lange gras. Daarvan moest er natuurlijk ook even eentje op de foto …

Nadat we enige tijd kiekeboe hadden gespeeld, waarbij het sprinkhaantje zich voortdurend trachtte te verstoppen aan de andere kant van de stengel waaraan hij zich vastklampte, lukte het toch om een portretje van hem te schieten …

Na een korte pauze op het bankje was ik er een kwartiertje later getuige van dat een juffertje zo stom was om op de oever van de dobbe verstrikt te raken in een spinneweb …

De spin zat een klein stukje verderop met een al eerder gevangen prooi. Die zou dus wel niet omkomen van de honger, en dus besloot ik het juffertje maar te bevrijden …

Uiteindelijk heb ik de toch wel lange terugtocht naar de auto aanvaard. Het was weer een heerlijke fotokuier, die naar meer doet verlangen, maar nu even niet. Nu is het de hoogste tijd om mijn benen hun broodnodige rust te geven in de hangmat.

Zo lang mijn onwillige onderdanen me nog geen fotokuiertjes in de natuur toestaan, probeer ik dagelijks een paar maal een rondje door ons tuintje te maken. De onderwerpen liggen er over het algemeen niet voor het opscheppen, maar soms kom ik er wel eens een niet alledaagse gast tegen. Zo kreeg ik vorige week welgeteld één kansje om deze houtpantserjuffer op de gevoelige plaat vast te leggen. Nadat ik had afgedrukt, verdween hij over de klimop naar de buren …

Nee, het was geen handige keuze om maandagmiddag naar het Weinterper Skar te rijden. Met een temperatuur die al tegen de 25 graden liep, was het in feite zelfs een onverstandige keuze. Maar ja, ik was er al enige tijd niet meer geweest, en ik weet hoe mooi het er in deze tijd van het jaar is. En dat blijft toch trekken …

Op de bovenstaande foto kun je nog net zien dat het bankje bij de dobbe net in de zon was komen te staan. Om mijn benen wat rust te geven, ben ik er toch maar even op gaan zitten. Erg lang hield ik het er niet vol, want het was er om te puffen. Daarom ben ik even naar de zuidwestelijke kant van de dobbe gescharreld, daar vond ik nog net genoeg schaduw om even gehurkt aan de waterkant te kunnen zitten …

Dat gehurkt zitten is een crime voor mijn benen, maar dat kon even niet anders, want ondanks het droge voorjaar is het daar toch echt te nat om gewoon in het gras te kunnen zitten. Dat laatste doe ik trouwens met het oog op besmette teken ook maar liever niet. Voor dit soort gelegenheden heb ik een mooi licht klapstoeltje in de auto, maar ja … daar heb je zo weinig aan als je het in de auto laat liggen …

Uiteindelijk heb ik net lang genoeg kunnen zitten om een deel van een prachtige balletvoorstelling, die op het wateroppervlak ten uitvoer werd gebracht, op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen.

Onderweg naar het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide, heb ik maandagmiddag eerst een tijdje bij de vaart gezeten om wat roodoogjuffers te fotograferen …

Nadat ik een paar portretjes had geschoten, zag ik een koppeltje roodoogjuffers neerstrijken op de knop van een gele plomp …

Het vrouwtje klampte zich amechtig aan de knop vast, terwijl ze steeds verder door haar partner naar beneden werd geduwd …

Vastberaden duwde hij het vrouwtje volledig onder water, hij wilde blijkbaar zelf ook wel even op die knop zitten …

Dat viel echter nog lang niet mee, want hij werd nu op zijn beurt door het vrouwtje steeds verder naar beneden getrokken, zo leek het …

Of zou het zo zijn, dat hij ook graag even wilde zwemmen om wat verkoeling te vinden, het was tenslotte ruim 25 ºC …

Hoe dan ook, ze verdwenen samen onder water …

Op dat moment werd ik even afgeleid door een vogeltje, dat vlak langs me heen scheerde.
Toen ik mijn blik weer op het blad en de knop van de gele plomp richtte, waren de juffertjes verdwenen …

Het is weer hollen of stilstaan met het weer momenteel. De afgelopen drie dagen bleef de maximumtemperatuur hier steken bij respectievelijk ruim 13, 14 en 16 graden. Vandaag steeg het kwik ineens tot ruim 25 ºC. Dat was mij meteen weer warm genoeg. Aan het begin van de middag heb ik even een kijkje in het Weinterper Skar genomen, maar daar was het me toch echt wat te warm, te meer daar het bankje bij de dobbe vol in de zon stond. Ik heb er natuurlijk wel wat foto’s gemaakt, maar die bewaar ik eerst nog even …

Om wat verkoeling te vinden, ben ik bij It Skar vandaan naar de Leijen gereden. Nog voordat ik bij Doktersheide het paadje dat naar het prieeltje leidt had betreden, zag ik een eerste onderwerp op een pompeblêd zitten …

Er vlogen talrijke roodoogjuffers rond, en enkele daarvan waren wel bereid om even te poseren …

Zijn ze niet prachtig met die vurig rode ogen …!?
Morgen nog wat roodoogjuffers. Dan zal in een huiveringwekkende scène te zien zijn, dat zelfs de juffertjes blijkbaar wel erg heet waren …