Lichtlijnig

Ter voorbereiding van het halfjaarlijkse gesprek met de neuroloog, dat vanochtend op het programma stond, heb ik gisteren de stand van zaken m.b.t. mijn MS weer eens op een rijtje gezet. Zoals ik onlangs al eens schreef, ben ik dankzij gedoseerd handelen heel aardig door de zomer heen gerold. In de mooie nazomerse septembermaand heb ik echter heel wat van mijn krachten gevergd. En dat is vooral de laatste week goed voelbaar …

Vooral mijn werkzaamheden voor de website en het clubblad van de jeu de boulesvereniging hebben me de laatste weken veel energie gekost. Nu de toernooien, de afdelingscompetitie, het clubkampioenschap en het 25-jarig jubileum achter de rug zijn, is het tijd om eens even wat gas terug te nemen, zodat ik wat kan bijtanken voordat we echt de herfst in gaan. Als ik dat nu niet doe, dan vrees ik, dat ik in de komende donkere maanden de vermoeidheid, die de laatste dagen als een zware mantel over mijn schouders hangt, met me mee blijf slepen. In deze redenatie kon de neuroloog zich wel vinden …

Om lijf en leden wat rust te geven, zal ik de komende tijd zo af en toe eens een greep in het archief doen om het weblog wat kleur te geven. Vandaag heb ik er een viertal foto’s uit gehaald, die ik op de kop af drie jaar geleden heb gemaakt tijdens een prachtige fotokuier in De Weerribben, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten …

Zo, dat alles gezegd hebbend, ga ik eens lekker zitten wegdromen bij de zachtjes op en neer deinende schaatsenrijdertjes. En dat wegdromen zou heel best eens over kunnen gaan in wegdoezelen …

Zo’n dagje museum hakt er toch elke keer weer behoorlijk in. Het gedrentel van het ene kunstwerk naar het andere, en regelmatig wat stapjes naar voren of juist naar achteren om het beeld goed in me op te kunnen nemen, heeft een forse aanslag op mijn bovenbenen gedaan. Daar ga ik verder niet over klagen, want ik had het vooraf wel ingecalculeerd en het was het waard, maar het betekent wel dat er vandaag geen kuiertje in zit. Daarom heb ik even een greep in het archief gedaan om wat foto’s te tonen, die ik vorige week dinsdag heb gemaakt bij de dobbe in het Weinterper Skar.

Toen ik heb hier onder titel “Klein oranje vlindertje” o.a. foto’s van een argusvlinder en dat heel bijzondere rozenblaadje getoond. Maar er was meer moois te zien die dag. Om te beginnen stond aan de waterkant de grote wederik te pronken …

Twee juffertjes hadden een plekje in de schaduw van de bosrand opgezocht om aan hun nageslacht te gaan werken …

Iets verderop werd aan iets heel anders gewerkt …

Een spin had een langpootmug weten te vangen en was druk bezig om dit smakelijke hapje veilig te stellen …

Terug aan de waterkant viel mijn oog op een sprinkhaantje …

Meestal doen sprinkhanen alle mogelijke moeite om te ontkomen aan de camera door weg te springen of zich te verstoppen achter de stengel of het sprietje waar ze aan hangen …

Dit exemplaar was echter de uitzondering op de regel, hij was zelfs zo bereidwillig om zich sierlijk als een heus fotomodel, met het koppie wat scheef, van het ene sprietje naar het andere te gaan …

Na een week waarin de lichtende nachtwolken hier centraal stonden en mijn nachten kleurden, wordt het tijd om te laten zien, dat ik tussendoor overdag ook nog wel eens wat heb gefotografeerd …

Donderdag stond er weer een gezamenlijke kuier met mijn fotomaatje op het programma. Jetske wilde in ieder geval graag de rups van de Sint-jacobsvlinder fotograferen, daarom hebben we ervoor gekozen om weer eens een kijkje in het Weinterper Skar te nemen. Omdat we er toch waren, heb ik zelf ook maar een foto gemaakt van één van de rupsen op het giftige Jakobskruiskruid …

Toen we verder liepen naar het bankje bij het eerste vennetje aan de zuidkant van het gebied, werden we verrast door een gebeurtenis, die ik twee jaar geleden op precies dezelfde plek heb vastgelegd: een bijeenkomst van geaderde witjes …

“Goin’ for broke” schreef indertijd in een reactie, dat de vlinders mogelijk gezamenlijk neerstrijken op een plekje waar ze extra mineralen kunnen vinden. Die theorie is intussen door anderen bevestigd in reactie op Jetske´s logje over het geaderd witje en het dikkopje …

Op 20 juni 2007 heb ik op precies hetzelfde plekje video-opnamen gemaakt van een groep van ca. 15 geaderde witjes, die zich daar hadden verzameld …

Terwijl Jetske haar best deed om de vlinders zo mooi mogelijk in beeld te brengen, heb ik mijn rust even gepakt op het bankje. Daarna zijn we doorgelopen naar het meest zuidelijke vennetje. Daar trof ik een paar parende juffertjes aan …

Het bovenstaande koppeltje had een goed plekje uitgezocht om zich voort te planten. Enkele meters verderop zag ik een paartje dat het minder goed had getroffen …

Zo te zien was het mannetje tijdens de daad neergestreken op een kleine zonnedauw, en dat had hij beter niet kunnen doen. Zo’n smakelijk hapje laat de zonnedauw zch niet ontgaan … De kop van het juffertje is intussen geheel verteerd. Zijn partner raakte tijdens de worsteling blijkbaar verstrikt in een naburige zonnedauw en lijkt de verdrinksdood te zijn gestorven …

Na de twee prachtige fotokuiers die ik vorige week maandag en woensdag op de Merskenheide heb gemaakt, en die uiteindelijk resulteerden in het filmpje over het reilen en zeilen rond de schaapskudde, was het vandaag tijd om weer eens naar een andere locatie te gaan. Kijkend naar de lucht en de geringe wind, had ik wel zin om even naar De Deelen te gaan. Er zouden vast mooie spiegelingen te kieken zijn …

Omdat mijn benen vandaag weer eens flink krachteloos aanvoelden, heb ik dat plan echter maar laten varen. Ik ken mezelf een beetje … Om te beginnen zou een kuier in De Deelen vandaag aan de lange kant zijn, maar bovendien zou ik die spiegelingen natuurlijk weer vanuit de meest moeilijke posities en op onmogelijke plekjes willen vastleggen … Nee, het leek me veel wijzer om maar weer eens even naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar was tenslotte ook altijd wel een mooie spiegeling te kieken …

Langs het pad naar de dobbe viel het me op dat er talloze kleine witte vlindertjes rond fladderden. Ik heb geen idee wat voor vlindertjes het zijn, maar zitvlees hebben ze niet. Het is een en al onrust en ze laten zich maar moeilijk benaderen door de camera …

Bijna op hetzelfde plekje lukte het me voor het eerst dit jaar om een sprinkhaantje op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook dit kostte wat moeite en geduld, want het was er weer zo één die graag verstoppertje speelde door steeds achter de grashalm te draaien …

Het grote voordeel van een kuiertje naar de dobbe is het bankje dat er staat. Omdat het bankje onlangs een paar meter is verplaatst, ben ik er tegenwoordig zelfs een paar stappen eerder. Daar aangekomen heb ik eerst in alle rust een shagje gerookt om mijn benen weer wat kracht te laten verzamelen. Aan de andere kant van de dobbe hadden een paar jonge meerkoetjes dolle pret, ze schaterden het uit. Toen ik ze na enige tijd behoedzaam probeerde te benaderen voor een foto, waarschuwde pa of ma het kroost om als de donder tussen het groen aan de oever te verdwijnen. En daar bleven ze totdat ik aan het eind van mijn fotosessie weer op het bankje zat. Meer dan een waakzame meerkoet sr. kreeg ik niet op de foto …

Maar gelukkig viel er nog veel meer te zien. Het was er bijvoorbeeld een drukte van belang met libellen. Vanwege het hogere waterpeil in de dobbe zijn ze tegenwoordig alleen wat lastiger op de foto te krijgen, omdat ze verder van de oever zitten. Deze libel (een viervlek?) zat net dicht genoeg bij de kant om er iets van te kunnen maken …

Nog meer werk dan van het kleine witte vlindertje had ik ervan om dit blauwtje te fotograferen. Met deze ene foto moest ik het doen, ik had geen schijn van kans om ook de onderkant van de vleugels even te kieken …

Bijna terug bij het bankje kon ik het niet laten om me nog even op de kleine zonnedauw te storten. Het is wel te zien dat ik tegen die tijd niet meer op mijn best was, want hoe goed ik ook zocht, nergens vond ik een insect dat ten prooi was gevallen aan deze kleine vleeseter. Pas toen ik thuis was, zag ik dat ik min of meer toevallig toch een gevangen vlieg had gekiekt. Die was echt vastgelegd …

Ik was nog maar net begonnen aan de terugweg, toen ik in het pas uitgedunde bos bij de dobbe een paar reeën zag staan. Helaas hadden zij mij ook gezien, want terwijl ik mijn camera richtte, begaven ze zich in de richting van het omringende groen. Meer dan een vage schim van de bok kreeg ik niet meer te zien. Normaal gesproken zou ik deze foto weggooien, vandaag doe ik dat eens niet, omdat hij op de een of andere manier wel symbool staat voor de rijkdom van mijn fotokuier van vandaag …

Na twee pittige kuiers bij de Merskenheide is het tijd om weer even gas terug te nemen. Vooral het tochtje van gistermiddag met de herder dwars over de heide heeft me veel kracht gekost, want er zit geen vlak stukje terrein tussen al die pollen …

De honden zetten de kudde aan tot grote haast, maar hoeveel moeite het me ook kostte om de herder en zijn kudde te volgen, ik had dit tochtje dwars over de heide – die normaal gesproken verboden gebied is – niet graag willen missen. Toch was ik maar wat blij toen ik eenmaal weer bij de auto was, zodat ik mijn bovenbenen weer even rust kon geven  …

De fotokuiers van de afgelopen dagen zijn ook vandaag nog goed voelbaar in mijn benen. Maar gelukkig werkt het weer wel mee aan een dagje gedwongen rust, want we hebben hier vanochtend alweer 20 mm neerslag gehad, en er lijkt nog meer onderweg te zijn …

Kortom: het is goed weer om even een paar foto’s op te diepen uit het archief. Dit vuurjuffertje heb ik op 29 mei in ons tuintje gefotografeerd …

Verder is het een prima gelegenheid om straks eens even bezig te gaan met de video-opnamen van de schaapskudde …