Lichtlijnig

Er staan al geruime tijd een paar plantjes met witte bloemen op de terrastafel, Spaanse margrieten, aldus Aafje …

Met alle regen en wind van de laatste dagen viel er weinig leven op en rond die mooie bloemetjes te bekennen …

Op zonnige momenten strijkt er nog wel eens een insect op neer. Dit exemplaar wilde wel even poseren …

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ‘s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

‘s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …

Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …

Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …

Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …

Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

We hebben veel donkere wolken en regen gehad deze week …

We’ve had a lot of dark clouds and rain this week …

Maar gelukkig waren er ook zonnige en grappige momenten …

But there were sunny and funny moments too …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!

Sinds de temperaturen weer zo rond de 20 graden liggen, lukt het weer vrijwel dagelijks om een fotokuiertje te maken. Ze duren niet allemaal even lang, maar in fotografisch opzicht zijn ze vaak wel succesvol. Vorige week vrijdagmiddag heb ik mijn lichtgewicht klapstoeltje meegenomen het Weinterper Skar in. Op een plekje, waarvan ik vermoedde dat er veel sprinkhaantjes zouden zitten, ben ik even lekker in het zonnetje gaan zitten om de omgeving te observeren. Mijn verwachting bleek te kloppen: het krioelde er van de sprinkhaantjes.

De eerste pogingen om er eentje op de kiek te zetten liepen op niets uit. Al voordat ik scherp kon stellen waren de meeste kandidaten met een reuzensprong vertrokken. Maar de aanhouder wint, en uiteindelijk kreeg ik er dan ook een in het vizier, die bleef zitten terwijl ik hem voorzichtig met de camera benaderde …

Wat ik vooraf hoopte, gebeurde vrijwel meteen: het sprinkhaantje probeerde zich voor de camera te verstoppen door om de sprieten van het biesgras heen te draaien. Het welbekende verstoppertje spelen was begonnen …

Door hem beurtelings heel voorzichtig links- of rechtsom te benaderen, en hem tussentijds een keer met een snellere beweging te verrassen, lukt het meestal wel om hem uit zijn tent te lokken voor een aardige serie …

Pas toen ik de foto’s op de pc bekeek, zag ik dat het niet zo verwonderlijk was dat hij niet wegsprong … de stakker mist zijn krachtige linker achterpoot. En hij lijkt nog last te hebben van mijten ook …
De mooiste foto uit deze serie bewaar ik nog even tot vrijdag.

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.