Lichtlijnig

Tot nu toe is het voorjaar tamelijk droog verlopen, in ons tuintje is vanaf begin maart t/m vandaag niet meer dan zo’n 54 neerslag gevallen. Daar lijkt dit weekend eindelijk wat verandering in te komen …

Persoonlijk ben ik daar wat minder gelukkig mee, want ik ben niet zo’n liefhebber van natte fotokuiertjes, maar voor de natuur is het goed nieuws. En dat zal ook het geval zijn voor deze huisjesslak, neem ik aan …

Voordat hij de grote wijde wereld in kon trekken, moest hij eerst een grote kloof zien te overwinnen door vanaf de regenpijp over te steken naar een bloempot, die op de regenton staat …

Zoals te doen gebruikelijk bij slakken, nam ook dit exemplaar alle tijd om van hot naar her te komen. Het was dan ook een gewillige prooi voor mijn macrolens zo aan het begin van het macroseizoen …

Hij had nog een lange reis te gaan, voordat hij via de bloempot en de regenton uiteindelijk op de begane grond terecht zou komen. Dat heb ik maar niet afgewacht, daarvoor werd het me na enige tijd toch echt te nat …

Gistermiddag zag ik in de buurt van Hemrik de eerste koeien in de wei staan …

Daar moest de auto natuurlijk wel even voor aan de kant, want de aanblik van de eerste koeien in de wei geeft me altijd weer een feestelijk gevoel …

Ze completeren het Friese landschap, ook als ze in een van de weinige Friese weilanden lopen die op een kleine heuvelrug liggen …

De bolling in het landschap geeft in combinatie met het lage camerastandpunt wel een bijzonder beeld van de grazende koeien …

Vanaf ooghoogte valt de lichte bolling in het landschap een stuk minder op …

Ik viel blijkbaar wel op, want even stond ik oog in oog met een koe met een mooie krullenbol op haar kop …

Ze begon spontaan een showtje voor me op te voeren …

Eerst even wat rekken en strekken …

Snel even wat poetswerk doen in het kader van de voorjaarsschoonmaak …

En dan maar rustig weer verder met het dagelijks werk: melk maken …

Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …

Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep Canadese ganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …

Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …

Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …

De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …

Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …

Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …

Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!

Warm is het nog steeds niet, maar de scherpste kantjes zijn intussen gelukkig wel van de kou af, daarom ben ik vandaag maar weer eens wat langer op pad gegaan. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Jan Durkspolder gereden, waar ik een tijdje in de eerste vogelkijkhut heb gezeten (kaartje Google Maps). Veel viel er niet te zien, het water staat er momenteel hoog, waardoor de weinige vogels die er waren ver van de hut zaten …

Toen ik enige tijd later over de Westersânning weer richting Oudega reed, zag ik een zestal reeën door de weilanden lopen …

Eén van de reebokken keek weliswaar even op toen ik de auto in de berm liet uitrollen, maar ik werd kennelijk ook nadat ik was uitgestapt om wat foto’s te maken niet als een bedreiging gezien …

De gracieuze dieren vervolgden rustig hun weg naar de slotkant, want daar zijn nog steeds de lekkerste hapjes te vinden …

Na deze altijd weer verrassende ontmoeting ben ik via ommelandse wegen naar het Weinterper Skar gereden, waar ik een uurtje later zo waar even in de zon op het bankje kon zitten nagenieten …

Vorige week woensdag liet ik me bij een temperatuur van ruim 15 ºC in heuse voorjaarsomstandigheden door mijn fotomaatje rondrijden in de Kop van Overijssel. Toen we over een onverhard pad rustig voorthobbelden in de richting van het rietland van Jetske’s zwager, zag ik aan de bosrand ineens een reebok staan …

Op mijn verzoek was Jetske wel bereid om even te stoppen, zodat ik -nadat ik het raam zachtjes naar beneden had laten zoeven- een paar plaatjes kon schieten van het sierlijke dier. Even keek het schrandere dier op om te bekijken wat voor snode plannen wij hadden, daarna boog hij zich voorover om doodgemoedereerd verder te gaan met grazen …

Na enige tijd draaide het dier zich om, waarna hij rustig in de richting van de bosrand liep. Onderweg hief hij zijn kop nog eens op om ons nog eens in ogenschouw te nemen. Die dieren zijn veel te goed van vertrouwen, deze ree had geluk dat ik alleen plaatjes schiet, maar dat loopt nog eens verkeerd af als hij eens een andere schutter tegen het lijf loopt …

Hoe dan ook, hier en daar nog een plukje gras meenemend, verdween hij even later in het bos. Voor ons was dat het sein om onze weg weer te vervolgen in de richting van het rietland, waar we even later in het zonnetje en uit de wind heerlijk hebben zitten lunchen …

De voorjaarsomstandigheden van die recordwarme maartdag (in het zuiden werd het afgerond 19 ºC) liggen intussen al weer een week achter ons. Sindsdien zitten we weer midden in de winter en heb ik in ons tuintje zelfs twee ijsdagen kunnen noteren. Het zuidoosten van ons land kreeg gisteren een dik pak sneeuw te verwerken en afgelopen nacht was het vooral in het zuiden weer berekoud. In het Limburgse Ell werd met -13 ºC kouder dan het sinds 1901 ooit eerder zo laat in maart was in Zuid-Nederland. Vanaf komend weekend lijken de scherpste kantjes eerst weer van de kou af te gaan, maar van de nachtvorsten lijken we voorlopig nog niet af te zijn …