Lichtlijnig

Er lijkt maar geen eind te komen aan de lange, koude winter, die al heel wat slachtoffers heeft geëist.

Voor sommigen was het ijs lange tijd te dik, waardoor hun voedsel onbereikbaar was. Als gevolg daarvan heeft deze reiger intussen zelf gediend als voedsel …

Voor anderen was het ijs op zeker moment wat te dun. Dit schaap heeft een tochtje vanuit zijn besneeuwde weiland op zoek naar wat voedsel moeten bekopen met de dood, toen hij door het ijs zakte …

We zijn allemaal toe aan het voorjaar, maar dat lijkt voorlopig nog even op zich te laten wachten …

In het kader van de mij voorlopig toevertrouwde zorgtaken heb ik gistermiddag even een paar boodschappen gedaan. Hoewel het er eigenlijk geen weer voor was, besloot ik er meteen maar even een rondje Weinterper Skar aan vast te knopen. Van een fotokuiertje zou in de stromende regen niets komen, maar wie weet wat ik onderweg nog op mijn pad zou aantreffen.

Al vlak buiten Drachten zat er een buizerd op een paal, maar omdat er zowel van voren als van achter verkeer naderde, had ik geen kans om te stoppen. Die kans had ik een stuk verderop ten noorden van het Weinterper Skar wel. Daar heb ik ten behoeve van de afronding van mijn videoproject “De lange witte winter” wat van de laatste sneeuwresten gekiekt …

Nog weer wat verderop kleurde de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar nog goeddeels wit …

De noordkant van het Weinterper Skar lag er groen en grijs bij. Terwijl ik stapvoets over de Nije Heawei reed, zag ik daar in de verte tegen de bosrand iets bewegen …

Nadat ik de auto voorzichtig met één wiel in de berm had laten uitrollen en het raampje naar beneden had laten zakken, zag ik dat elf reeën in alle rust hun kostje bijeen scharrelden …

Het zijn geen voorbeeldige plaatjes geworden, daarvoor was de afstand (ruim 250 m) te groot en het weer te grijs. Maar de ontmoeting met dit elftal maakte mijn ritje weer alleszins de moeite waard …

Na acht ijsdagen op rij is de temperatuur zojuist weer eens iets boven nul gekomen, maar het landschap ligt er nog uiterst winters bij …

Het valt niet mee om als paard helemaal alleen op die barre vlakte in de koude wind te staan …

Wat doe je dan als paard als er een fotograaf bij je weiland stopt?
Juist, je roept je maatje …

En na kort overleg poseer je dan gebroederlijk om te laten zien dat je samen de winter wel door komt …

Gelukkig heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden van de natte voet die ik gisteren tijdens het tochtje met Jetske door De Weerribben opliep. Ook het probleem met de ruitensproeier van de auto was slechts van tijdelijke aard. Na een bezoekje aan de garage functioneert de sproeier weer uitstekend. Daarom durfde ik het aan het begin van de middag wel aan om Johan te vragen of hij zin had om samen een ritje door de sneeuw te maken. Daar was hij wel voor te porren, en dus reden we rond één uur Drachten uit. We hadden weer geen beter moment kunnen treffen. Eindigden we ons vorige tochtje op 1 december met een blauw uurtje, ditmaal begonnen we met ‘n wit uurtje …

Terwijl we over de vlakte ten westen van Drachten reden, leek er vanuit de dikke sneeuwlaag plotseling een witte nevel omhoog te komen. Het gevolg was dat we ons ineens echt in een oneindig witte wereld bevonden …

Hier en daar stak nog een paaltje boven de sneeuw uit, verder bevond zich tussen ons en een wel heel erg vage bosrand in de verte bij Boornbergum alleen nog een eenzaam schaap …

De knotwilgen die de Flearbosk omzomen verdwijnen zachtjes in de witte wereld …

Een stukje verderop is het met een aantal hekken in het land al niet anders gesteld …

Terwijl we al mijmerend en oh’s en ah’s murmelend ten zuiden van Aldeboarn op de Fjûrlânswei stonden, vroeg Johan zich af: “Wij zijn hier … dat hek is hier … maar waar is de wereld gebleven …?

Het was weer een geweldig ritje, dat een heel ander beeld opleverde dan gisteren, maar in fotografisch opzicht was het zeker niet minder.

Nadat de grijze en natte novembermaand voor mij eindigde met een prachtig ritje door een zonnig landschap dat werd gesierd met diverse lichtspelingen, begon december afgelopen dinsdag al even stralend. Het was een uitgelezen dag voor Johan en mij om weer eens samen op pad te gaan.

Terwijl we rondtoerden in de omgeving van De Deelen, richtte ik me op ‘n bepaald moment tot Johan: “Oh … kijk daar eens … Wil je hier even stoppen, Johan?”
Natuurlijk wilde Johan wel even stoppen, ook al had hij geen idee waarvoor …
“Kijk dan,” zei ik, wijzend naar een paard dat tussen een aantal bomen in de berm stond te grazen: “Daar staat Amerigo, man!”

“Amerigo …? Waar heb je het over …?” luidde Johan’s reactie terwijl we uitstapten.
“Ik kan wel merken dat jij niet dagelijks naar het Sinterklaasjournaal kijkt,” begon ik geduldig uit te leggen, “Amerigo is het paard van Sinterklaas … Wat een buitenkansje dat we hem hier treffen, terwijl hij lekker staat te eten …”

“Weet je dat wel zeker?” repliceerde Johan, “dat paard ziet er anders niet uit … wat een smeerpoets …”
“Je dacht toch niet dat hij elke nacht smetteloos schoon bleef met dat geklauter over de daken? Bovendien heeft Sinterklaas dit jaar een paar Pieten meegenomen die Paardenpiet willen worden, maar het nog lang niet zijn … Ik denk dat de echte Paardenpiet hem straks wel komt halen voor een uitgebreide borstelbeurt … Of niet, Amerigo?”

Toen hij zijn naam hoorde, richtte het paard zijn hoofd op. Nog een laatste hapje wegwerkend, kwam hij statig stappend naar me toe …

Het was duidelijk dat het edele dier me nog wel herkende als Hulpklaas van weleer …

Nadat ik Amerigo met het oog op de drukke werkzaamheden die hem nog te wachten stonden en staan nog even bemoedigend had toegesproken en hem een paar schouderklopjes had gegeven, hebben we hem in alle rust achtergelaten in de berm …

Amerigo was de eerste van een aantal prachtige verrassingen die we dinsdag tijdens het vervolg van ons ritje op ons pad aantroffen. Een tipje van de sluier van wat jullie de komende dagen kunnen verwachten: ogen op stokjes, glanzend gras, een blauw uurtje, en dan moeten we het ook nog hebben over het weer van de maand november en de herfst. Dat blauwe uurtje werd op toepasselijke wijze afgesloten …

Tot slot:
Om een vorig jaar op 5 december gedane belofte gestand te doen, heb ik deel 2 van deze Hulpklaas op o.b.s. ‘t Tweespan in 1994 online gezet …

Voor zover van toepassing wens ik jullie allen een gezellige Sinterklaasviering!