Lichtlijnig

Het sneeuwklokje waarvan ik op 12 januari een foto maakte, heeft de winter niet overleefd, maar nu er voor het eerst sinds Nieuwjaarsdag weer eens dubbele cijfers op de thermometer zijn verschenen, zijn de overige sneeuwklokjes ook in rap tempo tot bloei gekomen …

Toen ik donderdagochtend bij een van de groepjes sneeuwklokjes neerknielde, zag ik dat er nog volop druppeltjes aan de bloemen en de blaadjes hingen. Tijd om het macrovoorzetlensje weer eens te benutten …

Die kleine, parelende druppeltjes geven de dappere voorjaarsbloeiers nog net wat extra’s. De zon liet helaas nog verstek gaan, zodat mooie schitteringen in de druppeltjes nog ontbraken. Dat is vandaag alweer anders, het zonnetje schijnt regelmatig, maar nu zijn er weer geen druppeltjes. En zo is er altijd wel wat …

Vijf ganzen in volle vlucht in de lucht …

Een waterplant in helder water …

En ik veilig met beide benen op de grond.

Op dit moment lijken diverse ontwikkelingen in de natuur op het naderende voorjaar te wijzen. In ons tuintje is dat al niet anders. Vier dagen nadat de eerste gele krokus zich in ons tuintje bovengronds liet zien, kon ik gistermiddag tussen de druppels door het eerste paarse exemplaar ontwaren.

Verschillende weermodellen wijzen op de langere termijn echter in een heel andere richting dan voorjaar. Na komend weekend zou het wel eens een stuk(je) kouder kunnen worden. Hopelijk kunnen de vroege bloeiers tegen een portie februari-kou…

En dan die hemelse kleuren …

In de nacht van zondag op maandag heeft zonnevlek 1402 een grote uitbarsting op de zon teweeggebracht. Deze krachtige explosie in de klasse M9 heeft een grote wolk geladen zonnedeeltjes -een zogenaamde CME- de ruimte in geslingerd in de richting van de aarde. Volgens de laatste berichten zullen deze deeltjes ons waarschijnlijk in de loop van vanmiddag bereiken.

Dit alles betekent, dat we vanavond en vannacht mogelijk ook in (Noord)Nederland weer eens een kansje krijgen om poollicht te zien. Zoals meestal in dergelijke situaties, zijn de weersverwachtingen weer niet gunstig. In de loop van de dag schuift er vanuit het zuidwesten meer en meer bewolking (en regen) over ons heen. De beste kansen om eventueel iets te kunnen zien, lijken nog weggelegd voor het noordoosten. Als je vrij zicht hebt op de noordelijke horizon, dan is het misschien de moeite waard om af en toe eens te kijken of er wellicht een gat in de bewolking zit. Als je vervolgens (zwak) groen of rood licht aan de noordelijke hemel ziet verschijnen, dan heb je waarschijnlijk het geluk om poollicht te zien.

Zodra er meer duidelijkheid is, meld ik me vanmiddag of vanavond zeker even via Twitter.

En opnieuw is het een grijze en winderige dag. Ik waag me ook vandaag weer niet aan een kuiertje, want er valt momenteel in bos en veld toch maar weinig te zien. Het lijkt me beter om mijn krachten te sparen voor het weekend. Om toch even wat frisse lucht op te snuiven en even wat te bewegen, heb ik rond het middaguur even wat in de tuin rondgescharreld …

Met een temperatuur van ruim 9 graden is het ook vandaag weer allerminst koud. De natuur lijkt zich op verschillende fronten aan te passen aan het zachte weer. Dinsdag zag ik in de omgeving van Earnewâld een ooievaar in een weiland lopen. Vandaag staan in ons tuintje het eerste sneeuwklokje en de campanula gebroederlijk naast elkaar te bloeien. Het is een vreemdsoortige horrorwinter …

Zo, daarmee heb ik het 500-ste logje op dit weblog toch op een aardige manier kunnen vullen, al zeg ik het zelf …

Nadat ik dinsdagmiddag tot de conclusie was gekomen, dat er geen nieuws te melden was over de activiteiten van gaswinningsbedrijf Vermilion in de omgeving van de Tjonger, kwam ik langs het gemaal bij Ter Idzard …

Het zonnetje scheen lekker, en dus heb ik de auto even aan de kant gezet om een fotokuiertje te maken in de buurt van het gemaal …

Eerst maar even een paar foto’s van de rimpelingen van het stromende water bij een stuw aan de zuidkant van het gemaal …

Vervolgens richt ik de camera op het gemaal zelf. Tja, wat zal ik ervan zeggen? Ik heb wel eens een mooier en indrukwekkender gemaal gefotografeerd …

Aan de achterkant ziet het er ook al niet spectaculair uit, maar laten we eerlijk zijn, dergelijke electrische gemalen zijn dan ook niet bedoeld als toeristische attractie, maar om ervoor te zorgen dat we droge voeten houden …

In combinatie met het op 29 november nog bloeiende fluitekruid is het gemaal het aanzien echter nog wel waard …

Afhankelijk van de weersontwikkelingen laat ik misschien volgende week nog wat foto’s zien van wat eens het originele stoomgemaal Ter Idzard was. Op de eerste foto is het te zien, links van het nieuwe gemaal.