Lichtlijnig

Bijna vijf jaar lang heb ik vruchteloze pogingen ondernomen om een prachtige, grotendeels witte buizerd, die zich ophoudt in de weilanden ten westen van De Wilgen te fotograferen. Het beest is echter zo schuw, dat hij al op de wiek gaat als een auto er op afstand vaart mindert, om over stoppen nog maar te zwijgen. Meer dan een vage schim van deze prachtige roofvogel heb ik de afgelopen jaren dan ook niet op de foto gekregen. Tot vanmiddag …

Terwijl ik rond vier uur huiswaarts reed, had ik ineens het geluk aan mijn zijde. Toen ik de buizerd weer op zijn vaste plekje zag zitten, liet ik de auto op ruime afstand met de rechterwielen in de berm rustig uitrollen. Nadat ik twee foto’s door de voorruit had gemaakt, kon ik heel rustig voorthobbelend zo dicht bij hem komen, dat ik hem tweemaal door de geopende rechter zijruit kon kieken …

Dat werd de witte buizerd blijkbaar toch wat te bont. Toen ik me even afwendde om een naderende auto in de gaten te houden, steeg hij op van zijn paaltje. Aan de andere kant van het weiland streek hij opnieuw op een paaltje neer. Daar kreeg ik warempel nog een kans om hem te kieken …

Daarna verdween hij voorgoed uit beeld, maar mijn dag kon al niet meer stuk. 

Er lijkt maar geen eind te komen aan de lange, koude winter, die al heel wat slachtoffers heeft geëist.

Voor sommigen was het ijs lange tijd te dik, waardoor hun voedsel onbereikbaar was. Als gevolg daarvan heeft deze reiger intussen zelf gediend als voedsel …

Voor anderen was het ijs op zeker moment wat te dun. Dit schaap heeft een tochtje vanuit zijn besneeuwde weiland op zoek naar wat voedsel moeten bekopen met de dood, toen hij door het ijs zakte …

We zijn allemaal toe aan het voorjaar, maar dat lijkt voorlopig nog even op zich te laten wachten …

Ik heb mijn weercijfertjes van de afgelopen winter nog niet volledig uitgewerkt, maar duidelijk is wel dat het ook in ons tuintje een koude winter was. Het langjarig gemiddelde (1971-2000) ligt in ons tuintje ’s winters rond de 2,6 ºC. In de afgelopen winter ben ik uitgekomen op -0,4 ºC. Het verschil met de warme winter van 2007-2008 is enorm, toen kwam de gemiddelde temperatuur uit op 4,2 ºC. Dat heeft zo zijn gevolgen voor de natuur.

Onze prunus, die normaal gesproken ergens in april bloeit, laat op dit moment nog geen teken van leven zien …

Op 4 maart 2008 barstten de roze bloemetjes aan alle kanten open …

Ik ben benieuwd wanneer hij dit jaar gaat bloeien …

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Wat voor de volle maan geldt, geldt ook voor zon: als er wat wolkenflarden voor langs schuiven, kun je er soms heel aardige plaatjes van schieten …

In februari 2006 ging er in vergelijkbare weersomstandigheden als vandaag achter in ons tuintje een musje mooi in het zonnetje zitten …

Kortom: ik vond het wel toepasselijke plaatjes uit het archief …