Lichtlijnig

Toen ik onlangs op zoek naar wat dan ook in het Weinterper Skar weer eens langs het struikgewas liep, stuitte ik op twee vliegen die het met elkaar aan de stok hadden …

Nou ja, eigenlijk is dat laatste wat veel gezegd, want ik had de indruk dat de vlieg die op zijn rug lag, intussen het loodje al had gelegd …

Nu ben ik allerminst een kenner, maar het heeft er alle schijn van dat een zwartvleugelroofvlieg (Dioctria oelandica) zich hier tegoed gaat doen aan een voedzame en eiwitrijke maaltijd …

Maar het kan ook net zo goed een heel andere (roof)vlieg zijn, wie het weet mag ‘t zeggen …

De tropische 30 graden lijken we hier vandaag niet te halen …

Maar ook bij een maximumtemperatuur van ruim 27 graden luidt het devies “Kalm aan, dan breekt ‘t lijntje niet …”

Op de plaats rust en ter plekke in een idyllische omgeving wat herkauwen, is zo gek nog niet op zo’n dag …

Het is topdrukte voor de bijen en andere bestuivers momenteel. Als er maar geen eind lijkt te komen aan de schier eindeloze rij geurige en kleurige bloemen die nog bezocht moeten worden, dan wil je als bij op zijn tijd ook wel eens even lekker uitrusten op een lekker groen blaadje in een schaduwrijk hoekje …

Dat gevoel heb ik momenteel ook. Nadat ik vanmorgen urenlang vruchteloos heb zitten puzzelen en ploeteren om in de digitale wereld iets gedaan te krijgen, ga ik de rest van de dag ook maar in een schaduwrijk hoekje in de tuin zitten. Het is er nu tenslotte nog redelijk koel, dat zou morgen en overmorgen wel eens anders kunnen zijn met tropische temperaturen in het vooruitzicht …

Terwijl ik donderdagmiddag even wat met de camera in de tuin rondscharrelde, viel mijn oog op een bepaald moment op een oorworm die probeerde weg te kruipen in een bladoksel van een van de korenbloemen. Snel maakte ik een paar foto’s van het voor velen toch altijd wat griezelige insect …

Even later ontdekte ik in een bladoksel van een andere korenbloem nog een oorworm, deze zat met zijn kop diep weggedoken en wees met zijn tangachtige aanhangsels omhoog (foto linksonder). Vlak nadat ik de eerste foto had gemaakt, zag ik een tweede oorworm verschijnen (foto rechtsonder) …

Het werd nummer 2 daar blijkbaar wat te benauwd, want hij werkte zich snel omhoog, waarna hij soepel over de rand van een van de bladeren gleed …

Even had ik twee van die tangachtige aanhangsels – die overigens heel onschuldig zijn, oorwurmen kunnen een mens daar niet mee steken of knijpen – prominent in beeld. Nadat ik de onderstaande foto had gemaakt, heb ik een kijkje aan de andere kant van de plant genomen …

Daar was ik net op tijd om te kunnen zien en vastleggen hoe oorworm nummer 2 weer naar binnen kroop. Er leken een stuk of vier, misschien vijf oorwormen bij elkaar te zitten. Tot nader onderzoek ben ik niet meer gekomen, omdat het op dat moment begon te regenen …

Toen ik de volgende dag weer op zoek ging, waren de oorwormen spoorloos verdwenen.

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt in De Deelen. Vooral op het eerste deel van de wandeling viel er zowel aan de waterkant als bij het struikgewas aan de andere kant van het pad genoeg klein spul te zien …

De vlagerige wind maakte het ook gisteren echter weer niet makkelijk om mooie strakke macrofoto’s te maken. Van het juffertje met de rode ogen, dat aan het eind van het eerste pad op een blad van de gele lis zat, heb ik wel een paar aardige foto’s kunnen maken …

Kijkend naar de rode ogen moet het hier wel gaan om een roodoogjuffer. Waarschijnlijk gaat het om een grote roodoogjuffer, maar om daar uitsluitsel over te kunnen geven, had ik ook nog een scherpe foto van de zijkant van het achterlijf moeten hebben. Als gevolg van de eerder genoemde wind, missen die foto’s echter helaas alle scherpte. Nou ja, het beestje is er niet minder mooi om …