Lichtlijnig

Terwijl ik zaterdagmiddag bezig was met mijn logje over de aanloop naar de kerst, begon ik al onraad te voelen. De gevoelsstoornis in mijn halsstreek leek de kop weer eens op te steken, en dat betekent over het algemeen weinig goeds. Bij het opstaan werd de volgende ochtend meteen duidelijk, dat mijn gevoel me niet had bedrogen. De MS had weer heel geniepig die akelige loden mantel weer over me heen gedrapeerd. Dat kwam natuurlijk ook nu weer op een uiterst ongelegen moment, want behalve een gezamenlijk kerstdiner stond ook de viering van Tijmen’s zesde verjaardag op het programma van Eerste Kerstdag …

Ook na een verkwikkende douche wilden mijn benen me later op de dag slechts met moeite dragen. Omdat het ook nog lang niet meeviel om mijn tijdelijk weer met watten gevulde hoofd rechtop te houden, leek het me niet wijs om me ‘s middags in een gezelschap van pakweg 8 volwassen en drie kinderen in de leeftijd van 1,5 tot 6 jaar te begeven. En dus bleef ik -nadat ik Aafje had uitgezwaaid- achter met een krans, een kerststukje en twee kaarsen. En met de muziek van de Top 2000 natuurlijk, en met die muziek op de achtergrond heb ik de rest van de middag en een deel van de avond heerlijk liggen doezelen …

Nu we weer 24 uur verder zijn, is mijn hoofd weer een stuk helderder, maar een fotokuiertje zit er nog niet in vandaag. Ik nestel me zo meteen weer lekker in mijn relaxstoel, luisterend naar de Top 2000, zappend met de tv … En me verheugend op ons bescheiden kerstdiner voor twee uiteraard, want het begint hier al lekker te ruiken …

Gezellige kerst verder!

Ook vandaag was de lucht hier een groot deel van de dag weer staalblauw. Alleen enkele vliegtuigstrepen brachten aan het begin van de middag hier en daar wat tekening aan …

Omdat ik mijn benen ook vandaag nog niet helemaal vertrouwde, besloot ik even naar De Tike te rijden. Het prieeltje dat bij Doktersheide (kaartje) met zijn voeten in het water van De leijen staat, zou net bereikbaar zijn, leek me zo …

Dat viel nog niet eens mee, want het eerste deel van het pad langs het rietland lag er knap drassig bij met glibberige sporen van rupsbanden. Zo te zien waren er rietsnijders aan het werk …

Het leek wel feest in het rietland. Waar ik ook keek, overal hingen kleurige wapperende en ritselende vlaggetjes …

Straks maar eens even aan die mannen vragen wat daar de bedoeling van is, want ik heb de laatste twee jaar al heel wat geleerd over de rietcultuur, maar hier weet ik het fijne nog niet van …

Eerst maar eens even mijn benen rust geven in het prieeltje. En natuurlijk even genieten van het uitzicht over De Leijen en van de gouden gloed die over de rietkragen werd gelegd…

Morgen meer over de vlaggen in het rietland …

Nu de Sinterklaasdrukte weer achter de rug is, zijn mijn lichaam en geest weer teruggevallen in de vermoeidheidsmodus …

Terwijl de wind om het huis huilt, mijmer ik maar even terug naar die laatste zonnige dag, vorige week woensdag aan het Watergat …

Vanmorgen hebben we weer eens genoeglijk bijgepraat met de neuroloog. Over de MS was weinig te melden, die kabbelt ook na zeven jaar nog steeds rustig voort. Wat me nog altijd het meest plaagt is die voortdurende vermoeidheid, maar daar bestaat nu eenmaal geen pilletje tegen, dus dat is en blijft een kwestie van mee leren leven. Over de tekenbeet die ik onlangs heb opgelopen, moest ik me maar niet teveel zorgen maken, zei de neuroloog, omdat de voorgeschreven antibiotica een probaat middel is om Lyme te voorkomen. Nadat we nog even kort hadden bijgepraat over mijn fotokuiertjes, zijn we weer huiswaarts gegaan …

Aan het begin van de middag ben ik even naar De Leijen gereden. Door het natte rietland ben ik bij Doktersheide naar het prieeltje gelopen. Daar heb ik een tijdje over het water staan turen …

Heel even leek de zon door het gesloten wolkendek te zullen breken, maar het bleek slechts een schijnbeweging te zijn. Het was grijs en het bleef grijs, en dat had een mooi vaag coulissenlandschap tot resultaat …

Behalve grijs was het ook knap winderig en frisjes. Terwijl ik tegen de ballustrade geleund stond te fotograferen, blies de wind af en toe gemeen om het hoekje van het prieeltje, wat eigenlijk niet kan om het prieeltje rond is en dus geen hoeken heeft, maar vooruit …

Nadat ik voldoende was uitgewaaid en uitgekeken raakte op de grijze coulissen, ben ik via Earnewâld en Oudega weer huiswaarts gereden. Onderweg kreeg ik nog de kans om een mooie witte buizerd en een paar reeën op afstand te kieken. Die foto’s gaan eerst even het archief in, zodat ik ook nog wat heb voor de regenachtige dagen die ongetwijfeld zullen komen …

En terwijl ik dit logje zit te tikken, komt de zon tevoorschijn … Better let as net …

Naarmate ik er langer mee door het leven ga, wordt steeds duidelijker dat MS zich echt niet laat verenigen met andere gezondheidskwaaltjes. Een fikse verkoudheid gepaard gaand met het gevoel van een kop vol watten is voor een verder gezond mens al niet fijn, maar bij mij komt het sinds vrijdag weer net even extra aan. Het zuigt vrijwel alle kracht weer uit mijn lijf, zodat ik me sinds zaterdag met enige moeite slechts met knikkende knieën waggelend door het leven kan bewegen …

Een fotokuiertje zit er ook vandaag en morgen zeker nog niet in, maar dat heeft dan weer het voordeel, dat ik wat foto’s kwijt kan, die ik vorige week heb gemaakt in De Deelen …

Op een graslandje tussen de Hooivaartsweg en een paar petgaten liep een groepje ganzen waggelend te grazen. Eerst heb ik ze vanuit de auto een tijdje bekeken …

Nadat ik de auto had verlaten, bleven ze rustig doorgaan met hun meest gangbare dagelijkse bezigheid: grazen, grazen en nog eens grazen …

Toen ik ze na verloop van tijd stapje voor stapje heel voorzichtig wat al te dicht was genaderd, waggelde de hele groep naar de waterkant …

Terwijl ze koers zetten naar het petgat aan de rechtkant, heb ik ze nog een tijdje nagekeken …