Lichtlijnig

Nu het einde van de meteorologische winter in zicht is, kan ik wel stellen dat ik een prima winter heb gehad. Sinds ik MS heb, heb ik nog niet eerder in zo’n lange periode zo duidelijk kunnen ervaren dat ik me tegenwoordig beter kan wapenen tegen kou dan tegen warmte. Omdat het dankzij de vele sneeuw ook nog eens een erg fotogenieke winter was, heb ik deze winter meer fotokuiertjes gemaakt dan gemiddeld in de voorgaande winters. Die fotokuiertjes kostten me – ook weer dankzij diezelfde hoeveelheid sneeuw – stuk voor stuk veel kracht, maar ze  leverden me ook steeds weer energie op …

Nu, aan het eind van de winter, ben ik even door mijn energie heen. Ik begin letterlijk en figuurlijk zwarte sneeuw te zien. De plotselinge ziekenhuisopname van Aafje vorige week dinsdag, en de stress en extra drukte die dat met zich meebracht, heeft er flink ingehakt. Alleen al over mijn avonturen in de lokale supermarkten zou ik bijna een boek kunnen schrijven. Man, man, wat zitten die winkels tegenwoordig onlogisch in elkaar. Ik heb steevast twee of drie rondjes nodig, voordat ik alles wat op het lijstje staat heb gevonden. Natuurlijk, die onlogische inrichting van de supermarkten is ervoor bedoeld om de consument maar zoveel mogelijk te verleiden tot allerlei onnodige aankopen. Maar hoe vermoeiend die rondjes door de supermarkt ook waren, ik ben mooi niet in die marketingtrucs  getrapt. Meer dan er op mijn boodschappenlijstje stond, zat er uiteindelijk niet in mijn winkelwagen …

Gelukkig knapt Aafje de laatste dagen zienderogen op. Ze krijgt zelfs alweer praatjes. 
Dat betekent dat ik de komende dagen zowel letterlijk als figuurlijk een stapje minder kan doen. Naar het zich laat aanzien krijgen we voorlopig vooral te stellen met grijs en regenachtig weer. Dat lijkt me in de huidige situatie een prima weertype om het ook met mijn fotokuiertjes even kalm aan te doen en voor het weblog terug te vallen op mijn rijk gevulde archief, totdat de zwarte sneeuw uit beeld is verdwenen …

Ik had me voorgenomen om vanmiddag even wat foto’s te maken van de arresleewedstrijden die bij Rottevalle worden gehouden, maar omdat de MS sinds gisteren weer eens is gaan opspelen zit dat er helaas niet in. Iedere stap kost me momenteel erg veel kracht, en dan is het maar beter om me niet op glad ijs te wagen. Daarom laat ik het vandaag bij wat plaatjes die ik donderdagmiddag heb geschoten van wat eenzame figuren in de kou.

Om te beginnen was daar de blauwe reiger, die hoopte een visje te kunnen verschalken bij een duiker …

Een stuk verderop zat een haas parmantig te zijn tussen de stoppels van een maïsveld …

Zodra hij me in de gaten kreeg, draaide hij zich om en leek hij er met grote sprongen vandoor te gaan …

Al snel bedacht hij zich echter en ging hij met de oren in zijn nek opnieuw binnen mijn ’schootsbereik’ zitten …

De laatste eenzame figuur die ik op de korrel nam, was een schaatser in de Jandurkspolder. Met hem hoeven we geen medelijden te hebben, hij kiest er zelf voor om de kou in te gaan, en bovendien doet hij dat met een goed gevulde rugzak …

Voor de tweede maal sinds we rond half december in de greep van de winter kwamen, lijkt de dooi op z’n minst tijdelijk in te vallen. De eerste dooiperiode lag rond de kerstdagen, en dat was me toen net wat te vroeg. Op dit moment komt de invallende dooi me eerlijk gezegd wel goed uit …

Niet dat het winterweer me verveelt, hoor. Integendeel: ik vermaak me er nog steeds prima mee. Eigenlijk ben ik altijd al een winterkind geweest, en de honderden foto’s die ik de afgelopen weken heb gemaakt tonen volgens mij aan dat daar in feite nog niets aan is veranderd. Dat vind ik op zich wel een geruststellende en tevreden stemmende gedachte …

Alle mooie fotokuiers in de sneeuw hebben intussen echter wel hun sporen nagelaten. Sporen, die in alle opzichten een stuk dieper zijn dan die van de langlaufers in de Kale Duinen. Op de bovenstaande foto’s is goed te zien dat zij op die lange latten geen erg diepe sporen achterlaten, zelfs niet als ze elkaar kruisen. Maar ze leveren wel mooie tekeningen op …

Ook dieren laten mooie sporen en patronen achter in de sneeuw. Volgens mij is Stampertje hier langs gekomen …

Ook die sporen zijn echter nog niet echt diep. Nee, dan de sporen die ik dinsdagmiddag zelf achterliet op het Aekingerzand …

Daaraan kun je tenminste zien dat er iemand heeft gelopen …
Vooral in de kleine dalen van de tijdelijk tot wintersportgebied omgetoverde Kale Duinen moest ik me een paar keer door een dikke laag sneeuw heen zien te werken. Ik was overigens niet de enige die met dat probleem worstelde, maar daar kom ik een dezer dagen nog wel op terug …

In De Deelen was het donderdag al niet veel anders. Mijn fotomaatje en ik waren sinds de sneeuwjacht van vorig weekend niet helemaal de eersten die daar liepen, maar de sneeuw op de paden was bepaald nog niet platgelopen. Op verschillende plaatsen waren we gedwongen om met hoog opgetrokken knieën als Friese paarden door de sneeuw te ploegen. Een weinig gebruikt doodlopend paadje lag er zelfs nog helemaal maagdelijk bij …

Om even rust in te bouwen heb ik me, voordat we aan het laatste deel van onze kuier begonnen, nog even heeeel voorzichtig op glad ijs gewaagd. Het laatste stuk van onze kuier dat ons over het meest oostelijk pad voerde, heeft me nog nooit zoveel kracht gekost als donderdag, want dat pad lag van noord tot zuid vol met kleine golvende sneeuwduintjes …

Behalve dat ik tijdens de fotokuiers van de afgelopen week diepe sporen heb achtergelaten in de sneeuw, hebben die fotokuiers ook diepe sporen achtergelaten in mijn lijf. Momenteel doet elke stap pijn, en dat is dan ook de belangrijkste reden waarom ik wel blij ben met de huidige dooiaanval. Dooi is over het algemeen weinig fotogeniek en nodigt niet uit tot mooie kuiers. Kortom: het geeft me even een paar dagen rust, waarin ik wat orde kan scheppen in de enorme hoeveelheid foto’s en video-opnamen die ik de afgelopen weken heb gemaakt. Daarvan zal hier de komende dagen nog wel het een en ander de revue passeren.

Intussen wacht ik rustig af hoe de winter zich verder zal ontwikkelen. Het is nog maar half januari en het kan nog alle kanten op. Of deze tweede dooiaanval meteen het einde van de winter betekent, is nog maar de vraag, voorlopig lijken we slechts op de kwakkeltoer te gaan …

Terwijl ik dit schrijf, schijnt het zonnetje lekker naar binnen. Dat lijkt intussen echter wel de langste tijd te hebben geduurd, want de Buienradar laat zien dat de eerste buien die momenteel vanuit het zuidwesten over het land trekken, dichterbij komen. Tot nu toe lossen ze steeds boven het IJsselmeer op, maar dat zou in de loop van de middag wel eens kunnen veranderen. Het lijkt een goede middag te worden om even een rondje buitenom te maken om wat buienluchten te fotograferen, maar aangezien Aafje de auto mee heeft, stel ik dat maar een dagje uit …

Verder dan de tuin waag ik me vandaag niet van huis, en dat dan ook alleen maar omdat ik even iets in de afvalcontainer moest gooien. Het viel me meteen op dat het buiten een stuk kouder was dan binnen, ‘t is waterkoud als je het mij vraagt. Behalve dat het koud was, viel het me ook op dat het zonlicht mooi door de bladeren van de bomen achterin de tuin speelde. Daarbij zorgde de bijna strakblauwe hemel voor een mooi kleurrijk contrast, en dus ben ik toch nog maar even naar binnen gelopen om de camera te pakken …

De rest van de dag stort ik me weer met veel genoegen op wat computerklusjes. Nadat de gevoelsstoornis in mijn halsstreek vorige week onder invloed van de weersverandering weer behoorlijk actief is geworden, en ik mezelf in die week bepaald niet heb ontzien, kan het helemaal geen kwaad om het vandaag nog even rustig aan doen. Als het een beetje meezit, kan ik er morgen weer even opuit trekken op te zien hoe hard de bladeren van de bomen waaien …

Vandaag heb ik voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Duurswouderheide, het grootste heideveld van de provincie Fryslân. Het gebied strekt zich uit van de rand van Wijnjewoude, tot vlakbij Bakkeveen en Donkerbroek …

Het was prachtig weer om er een wat langere kuier van te maken, bijvoorbeeld naar de uitkijkplaats die aan de westkant van het gebied is ingericht op een heuvel aan de bosrand. Dat lieten mijn onderdanen vandaag echter niet toe. Om daar nog eens aan toe te komen, zal ik toch nog eens een poging moeten ondernemen in gezelschap van een van mijn fotomaatjes, denk ik. In mijn uppie heb ik het de laatste jaren een keer of vier geprobeerd, maar dat gaat dus niet meer lukken. Daarom heb ik het vandaag beperkt tot een kuiertje langs het zuidelijke pad …

Afijn, de foto’s getuigen ervan, dat ook een kort verblijf aan de zuidkant van het terrein met uitzicht over het ven ‘Waskemar’ zeker de moeite waard was. De gouden glans van de overwoekerde heide steekt weer pachtig af tegen het diepblauwe water …

Toen ik op de terugweg in het bos even van het pad afweek, stuitte ik op een drietal mooie kleine paddenstoeltjes. Jammer genoeg kwam ik net wat te laat, omdat ze net in de schaduw waren komen te staan. In het zonnetje had ik ze net wat scherper kunnen pakken, maar een mens moet ook een keer tevreden zijn …

Dat ik van het rechte pad afweek, kwam omdat ik op zoek was naar tamme kastanjes, die ook dit jaar weer op verschillende plekken langs de bosrand waren te vinden …

Meestal heb ik wel een plastic tas bij me om in geval van nood even op te kunnen zitten, laat dat nou uitgerekend vandaag niet het geval zijn, omdat ik een andere broek had aangetrokken … Dat was anders niet zo erg, maar het betekende wel dat ik de gladde kastanjes uit hun ruwe en vlijmscherpe bolsters moest halen, want anders pasten ze niet in de – gelukkig ruime – zakken van mijn vest. Met een paar afgebroken takjes als breekijzer lukte dat echter prima …

Kortom: ik had in diverse opzichten weer een uitstekende oogst vandaag.