Lichtlijnig

April was typisch zo’n maand om maar snel te vergeten, want het was met name koud, somber en nat. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 7,5 ºC. Daarmee was april maar 0,1 ºC warmer dan maart! Die 7,5 ºC is weliswaar gelijk aan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000, maar april was een stuk kouder dan in voorgaande jaren. In de afgelopen aprilmaand kwam de maximumtemperatuur maar driemaal boven de 15 graden, en ik kon alleen op Koninginnedag een warme dag van ruim 20 graden noteren. Vier maal kwam het nog tot nachtvorst.

Even ter vergelijking: vorig jaar ben ik in april in ons tuintje uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 12,6 graden. In april 2011 heb ik 10 warme dagen (maximumtemperatuur 20 ºC of hoger) en 4 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25 ºC of hoger) kunnen noteren …

Met de macrofotografie blijft het tobben, want insecten laten zich maar met mate zien zo lang het koud, somber en nat blijft. Ook met mijn voortdurend verstrakkende bovenbenen schiet het niet op zo lang de maximumtemperaturen niet structureel boven de 15 graden komen. Maar we zullen het ermee moeten doen, want ook het weer in de eerste decade van mei was nog niet om over naar huis te schrijven. En een structurele verbetering lijkt voorlopig helaas ook nog niet in zicht …

Behalve koud was april ook aan de natte kant. Op 14 van de 30 dagen regende het, vaak waren het maar betrekkelijk kleine hoeveelheden, maar uiteindelijk heb ik in ons tuintje toch 57 mm regen afgetapt tegen ca. 41 mm normaal …

Nog even een vergelijking met vorig jaar: toen was april met slechts 7 mm regen recorddroog. In de afgelopen maand was vooral 23 april een natte dag. Buien brachten die dag niet alleen regen, maar ook hagel …

Gelukkig kon april worden afgesloten met een stralende Koninginnedag, waarop de temperatuur voor het eerst dit jaar boven de 20 ºC kwam. Waar velen de drukte van vrijmarkten en andere oranje festiviteiten bezochten, heb ik die dag genoten van de rust in de natuur en op het platteland …

‘t Is toch wat … Krijgen we dit jaar dankzij de schrikkeldag een dagje extra, is het weer zo’n grijze en grauwe dag waar je als fotoblogger eigenlijk net niks aan hebt. Omdat er in deze tijd van het jaar -zeker met dit grijze weer- ook in het buitengebied weinig te beleven valt, vermaak ik me noodgedwongen binnenshuis met het verzamelen en verwerken van wat weercijfertjes van de afgelopen winter. Toen ik tussen de bedrijven door aan het begin van de middag even wat misnoegd naar buiten zat te kijken, streek er een merel in de tuin neer. Van achter de dubbele beglazing kon ik net even een plaatje van hem schieten …

Omdat die dubbele ramen net als autoruiten nogal wat verlies in scherpte tot gevolg hebben, liep ik naar de bijkeuken, waar ik vervolgens voorzichtig de deur opende. Blijkbaar was het nog niet voorzichtig genoeg, want de vogel was meteen gevolgen. Omdat ik toch onderweg was, heb ik toch maar even een klein rondje door de tuin gemaakt …

Toen ik een mugje neer zag strijken op de klimop rond de pergola, ben ik nog weer even naar binnen gelopen om het macrolensje te pakken. De mug was gelukkig wat sportiever van aard dan de merel, want toen ik even later terug was, zat hij nog mooi op hetzelfde plekje. En zo kon ik op deze schrikkeldag dan toch mijn eerste mug van het jaar kieken. Ik weet het …, het zijn niet bepaald perfecte plaatjes geworden, maar ja … het licht was ook weer tamelijk belabberd en bovendien verkeer ik met mijn nieuwe camera nog steeds in de oefenfase …

Het sneeuwklokje waarvan ik op 12 januari een foto maakte, heeft de winter niet overleefd, maar nu er voor het eerst sinds Nieuwjaarsdag weer eens dubbele cijfers op de thermometer zijn verschenen, zijn de overige sneeuwklokjes ook in rap tempo tot bloei gekomen …

Toen ik donderdagochtend bij een van de groepjes sneeuwklokjes neerknielde, zag ik dat er nog volop druppeltjes aan de bloemen en de blaadjes hingen. Tijd om het macrovoorzetlensje weer eens te benutten …

Die kleine, parelende druppeltjes geven de dappere voorjaarsbloeiers nog net wat extra’s. De zon liet helaas nog verstek gaan, zodat mooie schitteringen in de druppeltjes nog ontbraken. Dat is vandaag alweer anders, het zonnetje schijnt regelmatig, maar nu zijn er weer geen druppeltjes. En zo is er altijd wel wat …

Ik heb besloten om het hier vandaag maar eens simpel te houden …

I decided to keep it simple here today …

Twee druppels water, de schitteringen van de zon en een strakblauwe lucht … dat is alles …

Two drops of water, the brilliance of the sun and a clear blue sky … that’s all …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

We vervolgden onze weg naar de auto langs de sloot waar al bijna geen ijs meer op lag, omdat de zon er al geruime tijd vat op had …

Onderweg naar de parkeerplaats zag Johan een spinnetje op een paaltje zitten. Nooit te beroerd om een ander van dienst te zijn, wees Johan me op dat zonnebadende achtpotertje, zodat ik hem even met mijn macrolensje te lijf kon gaan …

De picknicktafel die eerder die dag aan het begin van het pad naar de vogelkijkhut stond, stond nu aan het eind van datzelfde pad. Dat kwam wel goed uit, want in de schaduw was het nog steeds zo koud, dat er rijp op het gras lag, maar in de zon was het net warm genoeg om er even een paar minuten te kunnen zitten …

Ik ben vergeten om even een foto te maken van de picknicktafel, maar terwijl we zaten te praten over hoe we de dag verder zouden invullen, heb ik vanaf mijn zitplaats nog wel even een paar plaatjes geschoten van een hek en een boerderij waar ik zicht op had …

Woensdag neem ik jullie mee op het vervolg van onze dagtrip. Morgen komt er tussendoor even een actueel plaatje uit eigen tuin …