Lichtlijnig

In het kader van de mij voorlopig toevertrouwde zorgtaken heb ik gistermiddag even een paar boodschappen gedaan. Hoewel het er eigenlijk geen weer voor was, besloot ik er meteen maar even een rondje Weinterper Skar aan vast te knopen. Van een fotokuiertje zou in de stromende regen niets komen, maar wie weet wat ik onderweg nog op mijn pad zou aantreffen.

Al vlak buiten Drachten zat er een buizerd op een paal, maar omdat er zowel van voren als van achter verkeer naderde, had ik geen kans om te stoppen. Die kans had ik een stuk verderop ten noorden van het Weinterper Skar wel. Daar heb ik ten behoeve van de afronding van mijn videoproject “De lange witte winter” wat van de laatste sneeuwresten gekiekt …

Nog weer wat verderop kleurde de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar nog goeddeels wit …

De noordkant van het Weinterper Skar lag er groen en grijs bij. Terwijl ik stapvoets over de Nije Heawei reed, zag ik daar in de verte tegen de bosrand iets bewegen …

Nadat ik de auto voorzichtig met één wiel in de berm had laten uitrollen en het raampje naar beneden had laten zakken, zag ik dat elf reeën in alle rust hun kostje bijeen scharrelden …

Het zijn geen voorbeeldige plaatjes geworden, daarvoor was de afstand (ruim 250 m) te groot en het weer te grijs. Maar de ontmoeting met dit elftal maakte mijn ritje weer alleszins de moeite waard …

De wind die over de ijsvlakte blies, zorgde ervoor dat het bar koud was aan de zuidkant van de Leijen vanmiddag. Lang heb ik het er dan ook niet uitgehouden …

Waar de Leijen intussen weer grotendeels zijn dichtgevroren, ligt het Opeinder kanaal, dat in de Leijen uitmondt, nog helemaal open. Rond de rietstengels begint zich ook daar het eerste ijs te vormen …

Om toch nog even de benen te kunnen strekken en wat frisse lucht op te snuiven, ben ik nog even naar het Weinterper Skar gereden. Daar was het niet veel warmer, maar de bomen vingen de allesdoordringende wind er in ieder geval op, zodat het er wat beter uit te houden was dan bij de Leijen …

Ook hier waren fijne kunstzinnige ijssculpturen te zien …

Toen de zon even flauwtjes door de bewolking probeerde heen te breken, werd een wat dikker blokje ijs dat op de dobbe lag even mooi uitgelicht …

Tweeduizendnegen eindigt zoals het is begonnen: winters en koud.
Het eerste fotokuiertje van het jaar heb ik op 2 januari gemaakt bij de dobbe in het Weinterper Skar …

Er lag een mooie spiegelende ijsvloer op de weer ver buiten zijn oevers getreden dobbe, die het mogelijk maakte om de dobbe eindelijk weer eens heel voorzichtig van alle kanten te kunnen bekijken …

In de dagen die volgden brak alom in den lande de schaatskoorts uit en werd er op steeds meer plaatsen geschaatst. Helaas was de winter een kort leven beschoren, zodat het eigenlijk alleen vertrouwd was om te schaatsen op ijsbanen en ondergelopen stukken land. Tot echte schaatstochten kwam het vrijwel nergens.

Of dat aan het begin van het nieuwe jaar 2010 anders zal zijn, dat valt nog te bezien, maar het ziet er nog steeds hoopvol uit, want vanaf begin volgende week is er kans op matige tot strenge vorst.
Het is in ieder geval wel zo, dat de dobbe er dinsdag tijdens mijn laatste fotokuier van het jaar opnieuw bevroren bij lag …

Eigenlijk hadden we na de halve meter sneeuw die hier van 17 – 19 december is gevallen een langere periode van doorzettende dooi moeten hebben. Nu het de afgelopen week wat is blijven kwakkelen, zal er op veel plaatsen sprake zijn van kwalster of sneeuwijs, en dat is met zijn brosheid bepaald geen goed schaatsijs. In vergelijking met begin dit jaar ligt het ijs er akelig dof en grijs bij …

We wachten maar weer af hoe de winter zich verder zal ontwikkelen.
Tot die tijd wens ik u allen een feestelijke edoch rustige jaarwisseling.

De vermoeidheid als gevolg van de sneeuwkuiers is na een aantal dagen van relatieve rust weer uit mijn lijf verdwenen, en dus werd het weer tijd voor een winters fotokuiertje. Terwijl ik de auto in de berm van de Nije Heawei parkeerde, werd ik opgewacht door een oude bekende: Heidehipper zou ook net beginnen aan een loopje door het Weinterper Skar. En dus werd het een gezamenlijke kuier.

Koning Winter leek de ruimschoots buiten zijn oevers getreden slenk aan de noordkant van de weg te hebben veranderd in een mooi ijsbaantje …

Nadat we een paar plaatjes hadden geschoten van het nog fragiele ijsvloertje, liepen we genoeglijk pratend in de richting van de dobbe. Ook die lag er winters bij. Aan de zuidkant van het water, waar de zon in deze tijd van het jaar niets te vertellen heeft, lag nog een dikke en harde laag sneeuw …

Er ligt weliswaar een laagje ijs op de dobbe, maar dat is bepaald geen uitnodigend ijsvloertje. Het is allemaal kwalster, ook wel sneeuwijs genoemd. Daar trap je met je schaatsen meteen doorheen.  Het “E-woord” is de laatste dagen weliswaar al een paar maal gevallen in de reacties op dit weblog – nota bene door een Groninger ditmaal – maar hoewel er mogelijk matige tot strenge vorst in het vooruitzicht ligt, ziet het er voor de schaatsters nog bepaald niet goed uit, want er is opnieuw sneeuw op komst, en dat is niet best voor het ijs …

Terwijl we rondscharrelden aan de zuidkant van de dobbe, wees Heidehipper me op een aantal vogels die op hun beurt aan de noordoostelijke kant van de dobbe rondscharrelden …

“Als wij nou eens even op het bankje gaan zitten om wat bij te praten,” zo redeneerde Heidehipper, “dan heb je kans dat die kramsvogels (fjildlysters in het Fries) straks onze kant wel wat meer opkomen …”
Zo gezegd zo gedaan. Het plastic tasje dat ik altijd bij me heb, kwam goed van pas op het berijpte bankje …

Terwijl we een tijdje genoeglijk zaten bij te praten, passeerden er nog een paar glanskopjes en een groepje staartmeesjes, maar even op een gunstig plekje poseren was er niet bij. Ook de kramsvogels hadden helaas geen zin om dichterbij te komen, zodat ons uiteindelijk niets anders restte dan de verstijvende ledematen maar weer in beweging te brengen. Het bankje heeft zijn dienst weer bewezen …

Bijna terug bij de weg heb ik nog een tegenlichtopname gemaakt van het landijs op en rond de slenk …

Nadat we elkaar een goede jaarwisseling hadden gewenst, ging Heidehipper op zoek naar een tegenlichtopname aan de zuidkant van It Skar. Ik vond het welletjes en stapte in de auto. Vanavond wacht er ijs en weder dienende nog ‘n fotoklusje …

Aan het eind van de ochtend heb ik even een kijkje genomen in het Weinterper Skar. Het was er koud …

Eigenlijk had ik me voorgenomen om even bij de dobbe te kijken, maar halverwege het pad dat daar naar toe leidt, heb ik me toch maar bedacht. Mijn bewegingsapparaat is er in de kou niet op vooruit gegaan, ik zag het dan ook helemaal niet zitten om het hele stuk tegen de gure wind in terug te moeten lopen. Daarom heb ik me maar weer omgedraaid, waarna ik vlak bij de weg nog wat plaatjes heb geschoten …

De balk en de ketting die het terrein afsluiten waren bedekt met een dikke laag rijp …

De lisdoddes wiegden ritselend en krakend heen en weer in de wind …

De rijp geeft de sigaren ineens een heel ander voorkomen …

Tot slot nog een paar foto’s die ik een stukje verderop heb gemaakt van de zuidkant van Weinterper Skar …

De oranje-rode tinten in de verte leverden het meest kleurrijke plaatje van de dag op …

En nu is het wachten op het voorspelde pak sneeuw.
Het zou wel eens kunnen dat dit wintertje net een week te vroeg komt …