Lichtlijnig

Dinsdag liep ik om 13:53 uur langs deze tjasker in De Wieden, het was er grijs en winderig op dat moment …

Tuesday I passed this old so called tjasker mill around 13:53 o’clock, it was grey and windy at the moment …

Toen ik er bijna anderhalf uur later weer langs liep, brak het zonnetje door, het landschap zag er ineens een stuk vriendelijker uit …
Let ook even op de vlinder die net voorbij fladdert …

When I passed the mill again about an hour and a halve later, the sun started to shine, suddenly the landscape seemed much more friendly …
Don’t forget to look at the by chance passing butterfly …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.

Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …

Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …

Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …

De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …

Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …

Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.

Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …

We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …

Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …

Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar een gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 

Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …

Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar. De foto’s (en de rest van het verhaal) zijn trouwens in groter formaat ook te zien op Afanja’s Weblog.

Nee, dit logje gaat niet over 9/11. Dat het Vrijheidsbeeld op deze dag op de eerste foto staat, berust op toeval. Ik zag dit beeld staan, toen we op 2 september bij de Blauwe Hand vanaf de Belterwijde de Beulakerwijde op voeren …

Het had er alle schijn van dat ze op het punt stond om het startsein te geven voor een zeilwedstrijd op de Beulakerwijde …

Op een afstand hebben we een tijdlang liggen kijken naar het lange lint van witte zeilen …

Het was een mooi plekje en een goed moment om al dobberend een broodje te eten en wat te drinken …

Na verloop van tijd was het veld voldoende uiteen getrokken om er tussendoor te kunnen varen …

Dat gaf mij de kans om de zeilboten van wat dichterbij te kunnen fotograferen …

Zelf vond ik deze laatste foto wel één van de mooiste …

Eenmaal aan de andere kant van het meer, hebben we via smallere wateren in De Wieden koers gezet naar Dwarsgracht …

Ik neem jullie nog maar weer even mee terug naar de vaartocht die we op vrijdag 2 september samen met mijn fotomaatje maakten in de omgeving van Giethoorn. Dat was tenslotte een heerlijk zonnig hoogtepunt van de vakantie.

Toen we een half uurtje hadden gevaren, werd het tijd voor een bakje koffie. We waren van plan om daartoe aan te leggen bij een recreatie-eilandje in het Bovenwijde, maar om de meeuwen niet te storen bij hun zonnebad op de aanlegplaats, besloten we ons een eindje daar vandaan maar lekker te laten drijven …

Onder het genot van een smakelijk bakje was een tijdlang alleen het zachte geklots van het water tegen de sloep hoorbaar. Erg lang duurde die rust echter niet. Al snel vlogen de meeuwen één voor één op …

De Gieterse jeugd van tegenwoordig maakte zijn opwachting …

Het zachte geklots van de golfjes tegen de sloep werd tamelijk ruw overstemd door het geronk van een paar kleine bootjes, waar pittige buitenboordmotortjes achter hingen …

Elders ontmoeten jeugdigen elkaar met ronkende brommertjes of zwaar dreunende en getunede auto’s, hier doen ze dat blijkbaar met snelle bootjes …

En ik kan me best voorstellen dat ze daar plezier aan beleven …

Terwijl we vrijdag rustig door de Wieden tuften, stuitten we op een bepaald moment op een paar pootjebadende koeien …

Als een koe te water is geraakt in een sloot met hoge walkanten, dan moet er meestal hulp komen om het dier weer op het droge te krijgen …

Daar was hier geen sprake van, ze stonden rustig wat om zich heen te kijken en namen de voorbijgangers in zich op …

Daarna kuierenden ze op hun gemak door de rietkraag het land weer op …

Na dit intermezzo hadden we weer vrije doorgang op de kanoroute …