Lichtlijnig

Gisteren ben ik samen met mijn fotomaatje naar Kalenberg gereden om weer een onderdeel van de rietteelt op video vast te leggen. Daarbij ging het ditmaal om het samenbinden van riet tot handzame bossen. Omdat dit gebeurde in een grote stoffige schuur, zijn we na afloop nog even naar het rietland gereden om even uit te waaien en wat frisse lucht op te snuiven. Nadat het rietland in maart was afgeplagd, zag het er eind maart zo uit …

Nu, twee en een halve maand later, kleurt het jonge riet het landschap weer frisgroen …

In en rond het rietland krioelt het van de insecten, zo worden bijvoorbeeld de distels die her en der rond het rietland in bloei staan veelvuldig bezocht door hommels en zweefvliegen …

Op een pompeblêd streek een juffertje neer. Het determineren van waterjuffers blijft een lastige klus, maar in dit gevel zou ik zeggen dat het om een grote roodoogjuffer gaat …

Ook libellen lieten zich veelvuldig zien. Omdat ze nogal onrustig waren, lieten ze zich maar moelijk fotograferen. Eén exemplaar – een manlijke bruine korenbout(?) – wilde wel even stil blijven zitten …

Tot slot nog een klein vliegje dat op een rietstengel zat te zonnen …

Het laatste beestje van de dag heb ik maar niet op de foto gezet. Dat was namelijk een teek die zich in mijn linkerhand had geboord. Gelukkig was ik op stap met een ervaren verpleegkundige, die het beestje op deskundige wijze heeft verwijderd.

Woensdag ben ik weer samen met Jetske het rietland in de Kop van Overijssel in geweest om video-opnamen te maken van de werkzaamheden in de rietteelt. Daarvoor moesten we ditmaal het water op. Nadat ik op locatie voldoende videomateriaal had geschoten, hebben we nog een kleine rondvaart door De Weerribben gemaakt. En dat leverde een bijzondere fotografische bijvangst op …

Op een bepaald moment zijn we op een willekeurige plek voor anker gegaan om even een broodje te eten en vervolgens eens te kijken wat voor moois er zoal te zien was. Nou, dat viel nog lang niet tegen. Om te beginnen kreeg ik er mijn eerste libel van het jaar voor de lens …

Dinsdagmiddag heb ik in het Weinterper Skar nog tevergeefs uitgekeken naar het eerste veenpluis, maar in de Kop van Overijssel pluisde het een dag later al volop …

Het meest bijzonder was echter de vlinder die ik er na een tijdje van bloem naar bloem zag dartelen. Tijdens het vaartochtje hadden we afgesproken dat Jetske de boot onverwijld zou aanleggen, zodra ik luidkeels “NU” riep. In dat geval hoopte ik namelijk de zeldzame grote vuurvlinder te kunnen fotograferen. Omdat Jetske een stuk verderop zat te fotograferen, riep ik – hoewel we dus al op de wal waren – toch maar even luidkeels “NU”, toen ik een grote in eerste oogopslag oranjekleurige vlinder zag fladderen …

Bij nadere beschouwing was al snel duidelijk dat het geen grote vuurvlinder was. Maar wat het wel was, daar kwamen we niet meteen uit. Jetske vermoedde ‘s avonds dat het een zilveren maan was, ik had het idee dat het een grote parelmoervlinder was. Hoogste tijd om een tweetal hulplijnen in te schakelen. Hendrika en Heidehipper bevestigden in de loop van de avond allebei Jetske’s idee dat het een exemplaar van de zeldzame zilveren maan (Boloria selene) is. Hij staat op de rode lijst en komt in ons land nog maar op enkele plaatsen voor. Op Wikipedia valt te lezen: “In Vlaanderen is hij vermoedelijk uitgestorven. Als voornaamste oorzaak van de sterke achteruitgang wordt verdroging gezien. Op vliegplaatsen in Noord Nederland haalt hij wel heel grote dichtheden.” Dat laatste klopt wel, want we zagen er al snel 3 of 4 gelijktijdig fladderen …

We vulden elkaar als fotomaatjes weer perfect aan woensdag. De zilveren maan toonde mij de bovenzijde van zijn gespreide vleugels met de fraaie tekening , Jetske maakte vooral foto’s van de niet minder mooie onderkant van de vleugels. Dat kwam voor de determinatie later op de dag wel goed uit. Voor wie de foto’s van de onderkant van de vleugels nog niet heeft gezien bij Jetske: Hier staan ze.

UPDATE:
Dinsdag 27 juli kreeg ik van Gelkinghe via de mail een een linkje naar een videootje over de zilveren maan in het dal van de Elperstroom in Drenthe: http://www.youtube.com/watch?v=W9lIEE1qgzM&feature=youtube_gdata

Hoewel het nog steeds niet echt warm is, hadden we deze week eindelijk weer eens blauwe luchten, zoals boven deze oude ophaalbrug ergens tussen Wetering en Kalenberg …

Although it’s still not really warm, this week we had some clear blue skies at last, like above this old bridge …

Blauwe luchten met alleen af en toe wat vriendelijke windveren, zoals boven de spinnenkopmolen de Wicher bij Kalenberg …

Clear blue skies with only some friendly cirrus clouds now and then, like above this typical Dutch windmill…

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

Vandaag ben ik weer een paar uurtjes met mijn fotomaatje het rietland in De Weerribben ingetrokken …

De meeste van ons kennen het rietland met die zacht heen en weer wuivende goudgele pluimen alleen vanuit de verte …

Soms zie je er eens een tractor staan, en als je geluk hebt zie je eens een rietteler met een maaimachine in het veld …

Maar voor de teelt van riet met een hoogwaardige kwaliteit komt meer kijken dan alleen maar maaien en het samenbinden van het riet. Op verzoek van een zwager van mijn fotomaatje, die actief is in de rietteelt, probeer ik een jaar lang zoveel mogelijk werkzaamheden in de rietteelt vast te leggen op video. Jetske neemt op haar beurt het fotowerk voor haar rekening. Nadat we in januari opnamen hadden gemaakt van het rietsnijden over het ijs, hebben we ons vorige week en vandaag gericht op het frezen en het plaggen van de gemaaide percelen.

Met een tractor met frees wordt de toplaag van het gemaaide rietland losgemaakt …

Met een rupskraan wordt vervolgens de toplaag – met daarin veel ruigte die het riet vervuilt – afgeschraapt en over de tussen de percelen liggende paden verspreidt  …

Als de rupskraan het doet tenminste, want vorige week begaf één van de slangen het …

Als de werkzaamheden zijn afgerond, biedt het rietland een heel andere aanblik dan we normaal gewend zijn …

Het wachten is nu op het nieuwe groeiseizoen. Als het goed is, leveren deze percelen volgend jaar Kalenberger riet van een nog betere kwaliteit. We blijven het voor u volgen.

Vanwege de hevige sneeuwval hebben mijn fotomaatje en ik vorige week donderdag besloten om onze gezamenlijke fotokuier maar even uit te stellen. We spraken af dat ik ‘ijs en weder dienende’ maandag naar de Kop van Overijssel zou komen. Dat bleek een goede keuze te zijn geweest, want het was vandaag prachtig weer en zowel de snelwegen als de andere doorgaande wegen waren goed berijdbaar. Het enige minpuntje was dat mijn ruitensproeiers bevroren waren, waardoor ik op de heenweg een paar maal aan de kant moest om de zoutaanslag van de ruiten te spoelen met de ruitenontdooier. Desondanks was ik vlot ter plaatse.

Nadat we onder het genot van koffie hadden bijgepraat, besloot me Jetske me te verblijden met een ritje door De Weerribben.

Natuurlijk moest ik even een tegenlichtopname maken van de tjasker. Dat had ik achteraf bekeken beter niet kunnen doen, want voor het optimale shot moest ik net een stapje teveel naar rechts maken. Het gevolg was dat ik weggleed en met mijn rechtervoet krakend door een dun laagje ijs onder een dikke laag sneeuw gleed. De rest van de tocht heb ik moeten maken met een natte (en stinkende) rechtervoet, maar een kniesoor die daar op let bij zulke mooie omstandigheden …

“Friese paarden in de sneeuw,” riep Jetske een tijdje later. En dus ging de auto aan de kant om opnieuw een paar plaatjes te schieten …

Jetske deed op alle mogelijke manieren haar best om de paarden te roepen, maar dat had slechts een averechtse uitwerking, want ze stapten steeds verder bij ons vandaan. Dan Jetske maar even op de foto …

Ook in Nederland ligt een flinke laag sneeuw …

Als je in De Weerribben bent, dan moet er natuurlijk ook riet op de foto. Her en der stonden nog bossen riet, die in afwachting van vervoer in schoven bijeen waren gezet. Ze gingen schuil onder een laag sneeuw …

Aan het eind van onze rit door deze prachtige witte wereld kreeg ik nog de kans om een paar reeën die fotograferen …

Bedankt voor deze prachtige rit door ‘jouw’ – ditmaal betoverend mooie witte – wereld, Jetske.