Lichtlijnig

Vanwege de hevige sneeuwval hebben mijn fotomaatje en ik vorige week donderdag besloten om onze gezamenlijke fotokuier maar even uit te stellen. We spraken af dat ik ‘ijs en weder dienende’ maandag naar de Kop van Overijssel zou komen. Dat bleek een goede keuze te zijn geweest, want het was vandaag prachtig weer en zowel de snelwegen als de andere doorgaande wegen waren goed berijdbaar. Het enige minpuntje was dat mijn ruitensproeiers bevroren waren, waardoor ik op de heenweg een paar maal aan de kant moest om de zoutaanslag van de ruiten te spoelen met de ruitenontdooier. Desondanks was ik vlot ter plaatse.

Nadat we onder het genot van koffie hadden bijgepraat, besloot me Jetske me te verblijden met een ritje door De Weerribben.

Natuurlijk moest ik even een tegenlichtopname maken van de tjasker. Dat had ik achteraf bekeken beter niet kunnen doen, want voor het optimale shot moest ik net een stapje teveel naar rechts maken. Het gevolg was dat ik weggleed en met mijn rechtervoet krakend door een dun laagje ijs onder een dikke laag sneeuw gleed. De rest van de tocht heb ik moeten maken met een natte (en stinkende) rechtervoet, maar een kniesoor die daar op let bij zulke mooie omstandigheden …

“Friese paarden in de sneeuw,” riep Jetske een tijdje later. En dus ging de auto aan de kant om opnieuw een paar plaatjes te schieten …

Jetske deed op alle mogelijke manieren haar best om de paarden te roepen, maar dat had slechts een averechtse uitwerking, want ze stapten steeds verder bij ons vandaan. Dan Jetske maar even op de foto …

Ook in Nederland ligt een flinke laag sneeuw …

Als je in De Weerribben bent, dan moet er natuurlijk ook riet op de foto. Her en der stonden nog bossen riet, die in afwachting van vervoer in schoven bijeen waren gezet. Ze gingen schuil onder een laag sneeuw …

Aan het eind van onze rit door deze prachtige witte wereld kreeg ik nog de kans om een paar reeën die fotograferen …

Bedankt voor deze prachtige rit door ‘jouw’ – ditmaal betoverend mooie witte – wereld, Jetske.

Ter voorbereiding van het halfjaarlijkse gesprek met de neuroloog, dat vanochtend op het programma stond, heb ik gisteren de stand van zaken m.b.t. mijn MS weer eens op een rijtje gezet. Zoals ik onlangs al eens schreef, ben ik dankzij gedoseerd handelen heel aardig door de zomer heen gerold. In de mooie nazomerse septembermaand heb ik echter heel wat van mijn krachten gevergd. En dat is vooral de laatste week goed voelbaar …

Vooral mijn werkzaamheden voor de website en het clubblad van de jeu de boulesvereniging hebben me de laatste weken veel energie gekost. Nu de toernooien, de afdelingscompetitie, het clubkampioenschap en het 25-jarig jubileum achter de rug zijn, is het tijd om eens even wat gas terug te nemen, zodat ik wat kan bijtanken voordat we echt de herfst in gaan. Als ik dat nu niet doe, dan vrees ik, dat ik in de komende donkere maanden de vermoeidheid, die de laatste dagen als een zware mantel over mijn schouders hangt, met me mee blijf slepen. In deze redenatie kon de neuroloog zich wel vinden …

Om lijf en leden wat rust te geven, zal ik de komende tijd zo af en toe eens een greep in het archief doen om het weblog wat kleur te geven. Vandaag heb ik er een viertal foto’s uit gehaald, die ik op de kop af drie jaar geleden heb gemaakt tijdens een prachtige fotokuier in De Weerribben, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten …

Zo, dat alles gezegd hebbend, ga ik eens lekker zitten wegdromen bij de zachtjes op en neer deinende schaatsenrijdertjes. En dat wegdromen zou heel best eens over kunnen gaan in wegdoezelen …

Gisteren heb ik samen met Jetske onder prachtige Hollandse luchten met grote wollige wolken een tochtje gemaakt met een fluisterboot in De Weerribben …

Under beautiful Dutch skies with great fluffy clouds I’ve  made a trip on a small boat in the wetlands of De Weerribben yesterday …

Verschillende keren voeren we door bossen …

Several times we came through woods …

Maar we voeren vooral veel tussen uitgestrekte rietvelden door …

But most of the time we came through huge fields with reed …

In de rietvelden staan verschillende molentjes om het waterpeil te beheren …

Small windmills in the reedfiels are used to maintain the water level …

En als een oude molen kapot is en niet meer werkt …

And when an old windmill is broken and out of order …

… dan wordt er gewoon een oude tractor gebruikt om water naar het riet te pompen …

… an old tractor can also be used to pump water into the reedfield …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Ter afronding van ons bezoek aan Dwarsgracht nog even een aantal plaatjes die ik heb geschoten tijdens de kuier langs de gracht. Eerst een blik over de Cornelisgracht in westelijke richting …

Een klavertje op de oever van de Dwarsgracht …

Het eerste deel van de route volgen we het pad op de westelijke oever langs de Dwarsgracht. Bij de tweede brug op de onderstaande foto steken we over naar de oostkant …

Er staan prachtige optrekjes langs de gracht …

Het is er mooi wonen aan het water …

Er is alleen één nadeel: de huizen aan de westkant van de gracht zijn alleen te voet of per boot bereikbaar …

Nee, da’s niks voor mij …
Ik blijf maar liever op de oostelijke oever, en ik stuur Jetske alvast vooruit om te zien hoe ver het nog is naar het terras dat ze me heeft beloofd …

Dwarsgracht ligt midden in het natuurgebied De Wieden en maakt ook deel uit het van het nationaal park Weerribben-Wieden dat het hele petgatenlandschap in Noordwest Overijssel, ontstaan door de turfwinning, omvat. Dwarsgracht is net als Giethoorn een langgerekt dorp aan het water met typische rietgedekte boerderijen die al eeuwenlang alleen vanaf het water bereikbaar zijn. Het huidige dorp Dwarsgracht is gesticht door turfgravers afkomstig uit Giethoorn en is dus eigenlijk een dochterdorp van Giethoorn.

Vanaf een hoog en vooral steil bruggetje aan de zuidkant van het dorp heb je een mooi uitzicht over de Dwarsgracht, waaraan het dorp zijn naam te danken heeft. De Dwarsgracht ligt dwars op een aantal oude turfwinningsgrachten, zoals de Cornelisgracht, Bouwersgracht en de Thijssengracht …

Aan de kruising van de Dwarsgracht en de Cornelisgracht staat sinds eind 2008 het beeld “de Baggeraar” van de uit Dwarsgracht afkomstige kunstenaar Janno Petter …

De baggeraar schepte ten tijde van de turfwinning  met een baggerbeugel de veenbagger uit het water …

Wat moet dat een gelooflijk zwaar werk zijn geweest … Ik word al moe als ik naar dat beeld kijk … En dan te bedenken dat mijn oorsprong ergens in deze streek ligt, dat ik eigenlijk uit dat veen ben getrokken …

Dat beeld riep meteen een herinnering op aan het beeld “de Modderman” van kunstenares Krien Clevis, dat ik in oktober 2007 heb gefotografeerd te midden van de aardappelvelden in de omgeving van Valthermond …

De door de baggeraar uitgegraven veenbagger werd op een legakker werd gelegd om te drogen. Nadat het een nacht had liggen drogen, kwamen de moddermannen of turftrappers (vaak ook vrouwen en kinderen) om de bagger aan te stampen met treeborden of platte klompen. Polsstokken met een klein plankje of schijfje aan het eind hielpen hen daarbij overeind te blijven …

De turfmaker of -steker stak van de aldus verkregen veenbagger rechthoekige blokken van vaste maat. Met een turfschep – een smalle schep met een korte steel – werden de blokken uitgesneden. Na enkele dagen kon hij hiervan de blokken in turven snijden, die na acht tot tien weken door de ‘opzetter’ werden opgestapeld om verder te drogen. Op deze manier werden tamelijk harde, compacte turven verkregen, die zich onderscheidden van de zachtere hoogveenturf …