Lichtlijnig

Tot mijn grote ontsteltenis ontdekte ik vanmorgen op het weblog van mijn fotomaatje dat zij ons in het kader van de wisseling van de wacht intussen al op de boot naar het vasteland heeft gezet. Maar dat gaat zo maar niet … Ik laat me na twee dagen fietsen en banjeren over het Noordzeestrand en het Wad niet zomaar op de boot zetten. Tenslotte volgde er nog een erg gezellige avond na die lange dag …

Na een verkwikkende douche hebben we ons ‘s avonds met een goed glas wijn genoeglijk voor de als open haard vermomde gaskachel genesteld. Voor de dames was de warmte van die kachel niet echt nodig, want echt koud was het nog niet, maar het was wel sfeervol en belangrijker nog: hiermee kon worden voorkomen dat mijn benen na al die inspanningen wat al te zeer zouden verkrampen. Er wachtte ons nog een dagje op het eiland, dus ik moest nog wel wat fit en mobiel zien te blijven …

Een blik vanaf terras leerde dat er intussen steeds meer bewolking op kwam zetten. Onze derde dag op Terschelling zou wel eens een stuk minder zonnig kunnen worden dan de tweede, zo leek het. Maar gelukkig hadden we onze maatregelen genomen …

Terwijl Jetske en ik nog wat rondscharrelden op de oever van het Wad, had Aafje het zich gemakkelijk gemaakt …

De foto’s die ik hier gisteren liet zijn, zijn allemaal in westelijke en zuidwestelijke richting gemaakt. Tot slot richten we de blik nog even in zuidoostelijke richting, waar we zicht hadden op een soort pier …

Aan het begin van die pier staan een aantal kunstwerken van natuursteen en op een heuvel meende ik zelfs een bankje te ontwaren. Maar even onthouden, want dat is later nog wel eens een bezoekje waard …

Intussen werd het tijd om de fiets weer eens op te zoeken, want mijn benen begonnen te protesteren, en Aafje zou ook wel haast uitgekeken zijn …

Nou vooruit, nog een laatste foto van het Wad dan … daar kon Aafje nog best even op wachten, ze zat daar tenslotte lekker …

Nog maar net weer onderweg moest ik de dames even tot rust manen. Niet dat ik het tempo niet bij kon houden, maar omdat ik toch nog even een paar plaatjes wilde schieten …

Niet zo ver bij het fietspad vandaan stond een wonderlijk bouwwerk met een nog wonderlijker opschrift …

IJs en zopie …
Zou het onderdeel uitmaken van het Oerol festival, dat gisteren onder erbarmelijke omstandigheden van start is gegaan …?

Blijkbaar zijn er mensen die denken dat we nog steeds op Terschelling zitten, maar niets is minder waar. We hebben maar drie dagen op dat prachtige Waddeneiland gezeten, maar daar hebben we dan ook het uiterste uit gehaald. Ik heb er zo’n 400 foto’s aan overgehouden, en daarvan heb ik er tot nu toe nog geen vijftig gepubliceerd. Daarom mijmer ik voorlopig nog maar even door over onze minivakantie, dat bevalt me zeker met het huidige herfstachtige weer heel goed. Wie intussen uitgekeken is op de plaatjes van Terschelling, die moet maar een goed boek pakken of zo, ik weet het anders ook niet …

De uren op het strand en in de duinen hadden me goed gedaan. Zo goed zelfs, dat ik het op de terugweg aandurfde om nog even een kleine omweg te maken op de fiets. Vlak voordat we weer bij ons vakantieverblijf waren, leek het me een goed plan om nog even een afslag naar links te nemen, zodat we nog even bij de Waddenzee konden kijken …

Onze bungalow stond weliswaar vlak tegen het Wad aan, maar vanaf het park konden we vanwege een hinderlijke prikkeldraadversperring niet tot op de oever komen. Nu we er toch bijna langs kwamen, kon dat stukje extra fietsen er nog wel bij …

We volgden het fietspad dat langs de oever van het Wad loopt, totdat we ter hoogte van onze bungalow waren. Daar vandaan hadden we zicht op de Brandaris, die met z’n 55 meter hoog boven West-Terschelling uittorent, en die ‘s nachts zijn lichtbundel ver over land en zee laat schijnen …

Boeiender was het zicht op de Waddenzee zelf, waar gladde spiegelingen, zachte rimpelingen en felle schitteringen elkaar speels afwisselden …

Ver weg en dichterbij passeerde een keur aan zeilschepen …

De schuit op de onderstaande foto stal toch wel de show met zijn kleurrijke fok. Het plaatje werd gekompleteerd met een eenzame Wadloper en de veerboot, die in de verte met een fraaie luchtspiegeling naderbij komt …

Jetske, turend over de Waddenzee …
Ja, die heeft ook wel oog voor wat mooi is, maar dat wisten we al …

Nadat we vorige week op Terschelling een strandwandeling hadden gemaakt, hebben we een mooi plekje opgezocht in de duinen …

After we had a walk on the beach of the Dutch isle Terschelling last week, we sat down at a nice place in the dunes …

Kijken naar passerende schepen in de verte en over het strand vliegende meeuwen …

Looking at passing ships in the distance and over the beach flying seagulls …

Af en toe vloog er een meeuw over ons heen …

Now and then a seagull flew over us …

We hadden er een heerlijke tijd …

We had a wonderful time there …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Op weg terug naar de duinen heb ik nog wat strandvondsten gekiekt …

Een oude werkhandschoen …

Een messchede …

Een eipakketje van een wulk …

Halverwege de zee en de duinen troffen we dit skelet aan …

Het was ongeveer een meter lang, zou het ‘t skelet van een zeehond kunnen zijn …?

Aan de kop valt hij in elk geval niet meer te herkennen, want die is er zo te zien keurig af gezaagd …