Lichtlijnig

Hoewel mijn lichaam de laatste week nogal heftig protesteert tegen de temperatuurschommelingen, hebben Jetske en ik donderdag toch even een gezamenlijke fotokuier gemaakt. Omdat het mooi helder weer was, stelde ik voor om even bij de Merskenheide te kijken. Met een beetje geluk zouden we misschien een paar reeën kunnen fotograferen …

De eerste foto’s maakten we bij de deels bevroren vennetjes. Langs de oever had Koning Winter een laagje met prachtige patronen over het water gelegd …

Wat verderop lag het ven nog open, daar vormden wind en water een mooie gebroken spiegel …

Jetske leek er niet uitgekeken te raken …

Toen we bij de heide aankwamen, zag ik in de verte een paar reeën staan. Terwijl ik Jetske op de ranke dieren wees, zagen we dat ze alle drie plotseling met grote sprongen maakten dat ze weg kwamen. De reden van hun gedrag werd al snel duidelijk: er rende een hond dwars over de heide. Daarmee was de kans om de reeën te kunnen fotograferen wel verkeken. Omdat we het allebei bovendien last kregen van de koude wind, besloten we maar rustig aan richting auto te gaan …

Enige tijd later werden we ingehaald door de man die zijn hond maar lukraak over de heide liet rennen. Toen ik de man aansprak op zijn gedrag, beweerde hij dat zijn hond altijd een meter of vier voor hem op het pad blijft lopen en nooit de heide in gaat. Kwader dan door keihard tegen me te liegen kunnen ze mij niet krijgen, want Jetske en ik hadden zowel de reeën als die hond over de heide zien rennen. Daarmee geconfronteerd had ontkennen geen zin meer, daarom gooide de man het over de boeg van de onschuld: “Die hond moet toch even kunnen rennen, en hij doet daar toch helemaal geen kwaad …”

Terwijl ik de discussie aanging, legde Jetske man en hond even vast op de gevoelige plaat. Van de stress die zo’n rondrennende hond bij de reeën veroorzaakt, en over wat er gebeurt als de reeën over enige tijd jongen hebben, had de man geen benul. Aan het begin van het pad heb ik hem nog even gewezen op het niet te missen bordje, waarop in kapitalen “HONDEN AAN DE LIJN” staat.

Ik heb niet de illusie dat deze discussie voor de toekomst veel zal opleveren, maar ik ben wel van mening dat we elkaar moeten blijven aanspreken op dergelijk grensoverschrijdend gedrag, want als we dat volledig overlaten aan de boswachter, dan komt het ook niet goed.

Gisteren hadden we een prachtige winterdag met een vriendelijke lucht …

Yesterday we had a wonderful winter day with a friendly sky …

Bomen en lucht werden mooi weerspiegeld in een dun laagje ijs …

Trees and sky were reflected in a thin layer of ice in a wonderful way …

Er leken reusachtige ijsbloemen op het water te drijven …

Huge frost flowers seemed to float on the water …

Het kleine vennetje was veranderd in een gebroken spiegel …

The small lake had changed into a broken mirror …

Helaas lijkt het vandaag en in het weekend weer grijs te worden …

Regrettably today and the weekend seem to be grey again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!

“Sierlik waar” noemen we het heerlijk zonnige weertype van vandaag in Fryslân. Het was na Nieuwjaarsdag en afgelopen zondag welgeteld de derde zonnige dag hier. Tijdens de voorgaande gelegenheden heb ik niet van het mooie weer kunnen profiteren, omdat ik op beide dagen verplichtingen binnenshuis had. Vandaag was dat gelukkig anders …

Vandaag had ik alle tijd om voor het eerst dit jaar eens even van het zonnetje te genieten …

Omdat ik de laatste tijd zuinig moet omgaan met mijn spaarzame energie, heb ik een kort kuiertje gemaakt naar de vennetjes op de Merskenheide …

De nachtvorst had een dun, maar uiterst sierlijk laagje ijs over het water gelegd …

Dankzij de cv blijven we thuis tegenwoordig verstoken van ijsbloemen, maar hier kwam ik ogen tekort …

Aafje was niet van haar plan af te brengen om op de fiets naar Beetsterzwaag te gaan. Dat gaf mij de kans om vanmiddag voor het eerst een fotokuiertje in de sneeuw te maken. En die kans heb ik – hoewel ik er tegenop zag om de kou in te gaan – toch maar met beide handen aangepakt. Toen ik rond 13:30 uur langs de besneeuwde akker naar het noordelijke deel van de Merskenheide liep, begon het licht te sneeuwen. Na een paar stappen over de hardbevroren grond heb ik even het lijnenspel op de bepoederde akker vastgelegd … …

Om te laten zien dat het echt sneeuwde heb ik de camera nog even op het bosje aan de westkant gericht …

Terwijl ik het pad naar de heide weer volgde, vlogen er drie of vier goudvinken op van de grond. Voordat ik ook maar één foto kon maken, waren ze verdwenen in het kreupelhout. Verder lag de heide er stil en wit bij …

Toen ik een half uurtje later met een omweg huiswaarts reed, kon ik het niet laten om even te stoppen voor een buizerd die parmantig op een paal stond. Hij had me helaas meteen in de gaten. Uitgerekend toen ik had scherpgesteld en afdrukte, draaide hij zijn kop de andere kant op om meteen daarna weg te vliegen …

Zoals gezegd heb ik er even tegenop zitten kijken om de kou in te gaan, maar ik heb ervan genoten. Laat maar komen die winter, ik ben er klaar voor!

Terwijl in zuidelijke richting donkere wolken zich samenpakten en nauwelijks zichtbaar in oostelijke richting voortdreven, begon ik vanmiddag rond 14:00 uur aan een fotokuiertje op de Merskenheide. Het was weer eens zo’n sombere dag, waarop ik eerlijk gezegd helemaal geen zin had om op pad te gaan. Maar omdat de regen, die vandaag in het zuiden van het land met bakken naar beneden schijnt te komen, morgen wellicht over het noorden ligt, heb ik me er toch maar weer even gedwongen om even in beweging te komen …

Ik besloot maar weer eens een kuiertje te maken aan de west- en noordkant van de heide. Dat bleek een goede keuze te zijn, want waar ik stiekem op had gehoopt, bleek uit te komen: terwijl ik ongeveer halverwege het noordelijke pad liep, zag ik een ree staan …

Terwijl ik me op mijn hurken liet zakken, om nog een paar foto’s te kunnen maken, bleef de ree me scherp in de gaten houden …

Ook toen ik even later verder liep om de ree nog even te kunnen portretteren tussen de gele blaadjes van twee berken door, bleef het beestje roerloos staan. Het was duidelijk dat al mijn bewegingen scherp in de gaten werden gehouden. Als je goed kijkt, zie je achter de ree nog twee oortjes boven de heide uitsteken …

Toen duidelijk was dat ik blijkbaar geen kwaad in de zin had, kwam ook de rest van de familie tevoorschijn. Rustig kuierden ze onder het toeziend oog van de uitkijk naar de zuidkant van de heide …

Dat was voor mij het sein om maar aan de terugweg beginnen. Ik had het weer niet beter kunnen treffen. Reden genoeg om met een shagje nog even voldaan na te genieten bij de picknicktafel aan de weg. Daarbij hield ik de blik gericht op de heide, want terwijl de lucht in het zuiden alleen maar dreigender werd, zag het er in noordelijke richting nog steeds vriendelijk uit …