Lichtlijnig

Het eerste vennetje op de Merskenheide lag er gistermiddag lekker ijzig bij …

Behalve ijzig was het er vooral ook zonnig, en ook dat was voor het eerst dit jaar …

De zon lichtte de pijpenstrootjes mooi op boven het zwarte ijs …

We hebben lang op de eerste winterse dag moeten wachten, maar deze dag was dat wachten best waard …

En zoals het er nu uitziet, gaan we vandaag op herhaling.

Na de eerste ooievaar van zaterdag zijn we vandaag toe aan het eerste ijs …

Om daar wat foto’s van te maken ben ik vanmiddag voor een fotokuiertje naar de Merskenheide gereden …

Het was er prachtig en m.b.v. mijn plastic tasje heb ik zelfs even op een wat hoger gelegen plekje in de zon kunnen zitten …

Morgen nog zo’n dag … maar weer van proberen te genieten, want daarna schijnt het weer te gaan kwakkelen …

Eigenlijk was ik te moe om op pad te gaan vandaag, maar tegelijkertijd was het weer te mooi om binnen te blijven …

En dus ben ik aan het begin van de middag toch maar in de auto gestapt om een fotokuiertje te maken bij de Merskenheide …

Het was stil op de heide, heel stil … er dartelden wat vogels door het struikgewas en verder bleef het stil …

Even werd ik nog verrast door de verschijning van een smetteloos wit konijn. Hij verdween net zo snel als hij verscheen, zodat ik er alleen een schimmig portretje aan heb overgehouden …

Omdat duidelijk was dat ik de heide toch niet helemaal rond zou kunnen lopen, ben ik maar even lekker bij een boompje gaan zitten …

Nog even genieten van het uitzicht, en dan terug naar de auto …

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.

Onder een strakblauwe hemel heb ik aan het begin van de middag weer eens een fotokuiertje gemaakt op de Merskenheide. Het vennetje aan het begin van het terrein lag er mooi spiegelend bij …

De heide leek stil en verlaten te zijn …

Het enige teken van leven werd gevormd door een ree in de verte, die ik alleen m.b.v. de maximale zoom enigszins acceptabel in beeld kon krijgen …

Een paar bomen staken mooi af tegen de blauw lucht …

Hier en daar lijken de eerste bladknoppen op het punt open te gaan. Het lijkt nu toch echt lente te worden …