Lichtlijnig

Donkere wolken waren troef in de afgelopen week. Hoewel het vaak wel mooie plaatjes oplevert, mag het wat mij betreft wel weer een paar dagen zonnig en droog blijven. De laatste keer dat ik een fotokuiertje bij de Merskenheide maakte, dreven er ook weer donkere wolkenpartijen over. Omdat licht en wind bepaald niet optimaal waren voor macrofotografie, had ik er vooraf geen hoge verwachtingen van. Dat viel echter weer alleszins mee …

Vanwege de bewolking verwachtte ik bij de heide in elk geval geen vrolijk fladderende vlinders aan te treffen. Daarom besloot ik me te beperken tot het zoeken van juffers en libellen bij het vennetje. Als snel kreeg ik een eerste slachtoffer – waarschijnlijk vrouwelijke zwarte heidelibel – in het vizier. Zekerheidshalve eerst maar even een foto met de zoomfunctie …

Daarna ben ik stapje voor stapje dichterbij geslopen om dit schijnbaar volleerde model met de macrofunctie vast te leggen …

Nog even een uitsnede waarop de libel met die prachtige voile tot in detail te zien is …

Omdat de wind onder invloed van een bui, die vlak langs de Mersken trok, alle kanten op draaide, waaiden de vleugels ineens naar achteren …

Dat gaf me de kans om met een uitsnede het koppie ook nog eens tot in detail te tonen …

En dat was nog maar het begin van deze fotokuier …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Terwijl ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek was naar groentjes, trof ik in het struikgewas verschillende schildwantsen aan. Met hun veelal wat ribbelige, glanzende schildjes zijn dat over het algemeen wel fotogenieke beestjes, en omdat ze meestal maar langzaam bewegen, zijn ze nog vrij gemakkelijk te fotograferen ook. Eén van de exemplaren die ik gistermiddag zag, was wel heel bijzonder …

Aan de punten van zijn uitschuifbare kaken had hij een smakelijk hapje gespiest. Zo te zien was het een heel klein snuitkevertje. Vermoedelijk gaat het hier dan ook om de snuitkeverwants, die een voorkeur heeft voor snuitkevers en andere torretjes …

De snuitkeverwants schijnt een erg goede jager te zijn, die zijn uitschuifbare zuigsnuit in de zachte delen van zijn prooi prikt, die hij daarna langzaam leeg zuigt…

Volgens Gardensafari wordt er onderzoek gedaan naar de bruikbaarheid van de snuitkeverwants als biologische ongediertebestrijder in de landbouw …

Hoe dan ook, ik vond dit gistermiddag een wel heel bijzondere vangst. En dan bedoel ik niet zozeer de vangst van de wants, maar de foto’s die ik van het tweetal heb kunnen maken.

Mijn patiënt doet weinig anders dan slapen, en dus kon ik vanmiddag wel even een kuiertje maken bij de Merskenheide. Doel van het tripje was om een groentje voor de lens te krijgen. Omdat dit kleine vlindertje welhaast perfecte schutkleuren heeft en zich regelmatig voordoet als een sappig groen blaadje, viel het nog niet mee om er één te vinden. Op zich was dat niet zo erg, want het was in de zon en uit de wind aan de zuidkant van het struikgewas goed uit te houden …

Toen ik er uiteindelijk eentje had gespot, posteerde dat kleine krengetje zich dusdanig op zijn blaadje, dat ik hem alleen aan de schaduwzijde kon fotograferen. Er restte me niets anders dan hem even van zijn blaadje te verjagen en hem zo goed en zo kwaad als het ging te volgen. Nadat hij even had rondgefladderd, nestelde hij zich op een blaadje waar ik hem beter in beeld kon brengen …

Daar vouwde hij – zoals gebruikelijk is bij groentjes – zijn groenbruine vleugeltjes weer mooi samen. Bij ieder windvlaagje leek het alsof hij van het blaadje afgeblazen zou worden, maar hij hield dapper stand, zodat ik nog een mooi portretje van hem kon schieten …

Even na twaalven vanmiddag belde Aafje vanaf haar ziekbed in Nij Smellinghe met de heugelijke mededeling dat ze uit het ziekenhuis werd ontslagen. Na twee vrijwel slapeloze en pijnlijke nachten in de nabijheid van een niet al te vriendelijke nachtzuster wilde ze graag weer naar haar eigen bedje. De dienstdoende arts had daar geen bezwaar tegen, mits ze het thuis voorlopig uiterst rustig aan doet. Kortom: of ik haar maar wilde komen halen …

Flexibel als ik ben, heb ik natuurlijk meteen mijn planning voor vandaag aangepast. Ik had me voorgenomen om voorafgaand aan het ziekenhuisbezoek even een kuiertje te maken bij de Merskenheide, hopend een groentje of een blauwtje te kunnen kieken, maar dat moet nog maar even wachten. In plaats daarvan laat ik hier vandaag een paar vrolijke kleine vuurvlinders zien, die ik eind april heb kunnen fotograferen bij de Merskenheide …

Deze foto’s zijn gemaakt op de vierde en voorlopig laatste dag waarop de maximumtemperatuur de 20 graden hier overschreed. Het waren tot nu toe ook meteen de laatste vlinders die ik gefotografeerd heb dit jaar. Ik geloof zelfs dat ik sindsdien helemaal geen vlinders meer heb zien fladderen. Met een gemiddelde maximumtemperatuur van 10,4 ºC over de eerste helft van mei (normaal is dat ca. 17 graden), wordt het tijd dat de wind eindelijk eens naar een zuidelijke richting draait om ons wat warmte te brengen. Het lijkt me namelijk wel een aantrekkelijk idee om de komende periode samen eens wat tijd op het terras en in de tuin door te kunnen brengen. Het zal Aafje’s genezing vast ten goede komen en mijn lichamelijk welbevinden niet minder …

Enfin, ik troost me maar met de gedachte dat we niet de enigen zijn die verlangen naar wat zomerwarmte.
Hoe dan ook: maak er een mooie week van!

Begin april liet ik hier al wat van de activiteiten van de grijze zandbijen op de Merskenheide zien. Toen waren de bijen nog echt grijs, intussen zijn ze – zoals ik toen al schreef – goeddeels geel gekleurd …

Beladen met een dikke laag wilgenstuifmeel gaan ze keer op keer op zoek naar hun nest om een voedselvoorraad voor de nog uit te komen eitjes aan te leggen …

Als de juiste gang is gevonden, graaft de zandbij de deels dichtgelopen of -gewaaide gang naar het nest weer open om zijn vrachtje beneden af te leveren …

Er zijn echter kapers op de kust.
Op de onderstaande foto is links de grijze zandbij te zien en rechts de roodharige wespbij …

Roodharige wespbijen maken graag gebruik van de nestgangen van zandbijen om hun eigen eieren te leggen. Zodra de zandbij is vertrokken, duikt de wespij de nestgang in …

De eieren van de wespbij komen eerder uit dan die van de zandbijen. De larven van de wesbij doen zich vervolgens tegoed aan de eieren en het stuifmeel van de grijze zandbij …

Normaal gesproken verpopt het eitje van de grijze zandbij zich in de zomer, waarna hij als volwassen bij overwintert in de eigen cocon. Of dat ook in dit holletje zal lukken is maar zeer de vraag, want als de wespbij het nest heeft weten te bereiken, dan kan zijn kroost wel eens als overlevende tevoorschijn komen …