Lichtlijnig

Wieneke meldde gisteravond in haar reactie op “Boomkruiper” dat ze geen sneeuw meer kan zien, en ook geen foto’s waar sneeuw op te zien is. Omdat ik dit weblog niet ben begonnen om lezers en kijkers weg te jagen, heb ik besloten om vandaag eens te beginnen met  een foto die helemaal aan het eind van een fotokuier is gemaakt. Dan kan Wieneke – zonder dat ze zich eerst door de sneeuw van de Merskenheide heen hoeft te worstelen – toch de kramsvogel zien, die ik woensdagmiddag vlak voordat ik in de auto stapte nog kon fotograferen …

En dan nu terug naar de foto’s van de besneeuwde heide, want die kan ik toch echt niet in het archief laten wegsmelten. Ik ben het natuurlijk wel met Wieneke eens dat de sneeuwresten, die er ook op dag 53 nog steeds liggen, hier en daar knap lastig en gevaarlijk zijn. Zelf heb ik de afgelopen week tweemaal een lelijke schuiver gemaakt, maar het liep beide keren goed af. Maar van het zien van sneeuw krijg ik – in tegenstelling tot Wieneke – nog altijd niet genoeg. Het beeld van de onderstaande foto’s levert me aanzienlijk meer plezier op dan het mistroostige weer van de laatste dagen …

Ik vond het wel bijzonder om eens een paar macro’s te kunnen maken van de heide met sneeuw op de achtergrond …

Ook de gouden glans van het gras, dat straks weer schapen moet voeden, doet het goed tussen het wit en blauw …

Behalve sneeuw was er op verschillende plaatsen bij de Merskenheide ook nog steeds ijs te vinden …

Maar ook hier was het sneeuwijs, dat zelfs bij tegenlicht niet echt wilde schitteren …

De komende dagen lijken de temperaturen weer geleidelijk te dalen, zodat we ’s nachts weer te maken krijgen met matige vorst. Hopelijk krijgen we nog een mooie vorstperiode die eindelijk eens wat knap schaatsijs oplevert …

Het zou overdreven zijn om te zeggen dat ik continue stil heb gezeten, maar van fotokuiertjes is de laatste dagen niet veel terecht gekomen. Laten we het er maar op houden, dat ik krachten aan het verzamelen ben voor de volgende winterse periode, want die schijnt er toch echt aan te komen. Het is nog steeds slechts begin februari, en dus er is nog van alles mogelijk. Van mij mag het nog wel een paar weken winter worden, alles is beter dan het grijze en grauwe weer van de laatste dagen. Maar nu de meeste sneeuw intussen is verdwenen, hoeft er wat mij betreft niet opnieuw een dik pak te vallen. Piet P.  begon daar gisteravond echter toch al weer mee te dreigen voor volgende week …

Hoewel de zon langzaam maar zeker weer meer invloed krijgt, was de sneeuw bij de Merskenheide nog lang niet verdwenen toen ik daar woensdagmiddag een kuiertje maakte …

In de wind was het koud, maar op het pad aan de noordkant van de heide was het in de zon en in de luwte prima uit te houden. Het is omdat er nog zoveel sneeuw lag, anders zou ik wellicht al aan een vleugje voorjaar hebben gedacht …

Van voorjaar is echter duidelijk nog geen sprake, de heidepollen worstelen nog steeds met de deze winter zo overvloedig gevallen sneeuw …

Maar die heidepolletjes in de sneeuw leveren toch wel weer fraaie plaatjes op …

Toen ik bijna terug was bij de weg, hoorde ik ineens een paar vogeltjes fluiten. Intussen ben ik al zo ver gevorderd, dat ik aan de fluittoontjes meende te horen dat het staartmeesjes waren. Dat werd bevestigd, toen ik een groepje staartmeesjes door de toppen van een paar bomen zag dartelen. Ze waren te ver weg om ze goed op de gevoelige plaat te kunnen krijgen, maar het was ook nu weer leuk om een tijdje naar hun speels aandoende capriolen te kijken. Het kijkspel werd onderbroken, toen ik op een bepaald moment een andere vogel hoorde. Terwijl ik mijn blik over de bomen rechts van me liet glijden, zag ik ineens op een boom op een meter of 12 afstand iets bewegen …

Het zijn geen topfoto’s, maar ik ben al lang blij dat ik nu eindelijk eens een boomkruiper heb kunnen fotograferen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik een paar stappen voorwaarts gemaakt om hem zo mogelijk nog wat beter in beeld te krijgen, maar dat zag de boomkruiper niet zitten. Nog voordat ik opnieuw kon afdrukken, was hij verdwenen …

Enkele ogenblikken later kreeg ik nog een andere vogel voorgeschoteld. Die bewaar ik tot morgen …

Je hebt addertjes in het gras en je hebt adders onder het gras.
Na de overstap op Windows 7 werd ik door de fa. Microsoft toch weer geconfronteerd met een addertje onder het gras. Waar ik ook heb gekeken, er is nergens een driver te vinden voor mijn scanner. Dat probleem deed zich twee jaar geleden bij de overstap naar Vista ook al voor. Toen duurde het niet zo gek lang, voordat Canon met een nieuwe driver kwam. Tot het tegendeel is bewezen, ga ik er maar vanuit dat dat nu ook weer het geval zal zijn.

Nu mis ik mijn scanner niet dagelijks, maar op termijn wil ik toch nog wel weer eens wat foto’s uit de oude doos scannen, b.v. van onze vakanties en van de studiereis naar Berlijn in 1979. Vandaag is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel, terwijl het dertig jaar geleden is dat ik een week in Berlijn heb doorgebracht. Daarom had ik me voorgenomen om deze week wat foto’s en verhalen over Oost- en West-Berlijn op het weblog te plaatsen, maar dat gaat dus even niet door.

Het addertje onder het gras, deed me terugdenken aan een adder in het gras.
Toen ik onlangs mijn computerbestanden aan het ordenen was, werd ik door enkele lezers al gewezen op de kans om vergeten bestanden tegen te komen. Wel, het korte videootje van een adder op de Merskenheide was zo’n bestand.

Tijdens een wandeling op de Merskenheide zag ik op 3 mei 2007 al op ruime afstand een adder languit op een pad liggen. Stapje voor stapje kwam ik dichterbij, na elke stap een foto makend. Toen ik hem dicht genoeg was genaderd, maar toch nog op veilige afstand was, schakelde ik over op de videomodus van mijn camera. Juist op dat moment ging de adder er als een speer van door …

Hoewel het woensdag een groot deel van de dag heeft geregend, hebben we hier in Noord-Nederland tot nu toe te maken met een droge herfst. Sinds 1 september is hier nog maar ongeveer 50 mm neerslag gevallen. Gisteren maakte ik deze foto van het drooggevallen vennetje bij de Merskenheide …

Although it’s been raining almost all day on wednesday, we have a very dry fall in the northern part of the Netherlands so far. Since the first of september we’ve had only 50 mm of rain. Yesterday I made a picture of a small dried up pool …

Vorig jaar zag het er op 7 oktober op dat plekje heel anders uit. Maar toen hadden we van 1 september – 9 oktober dan ook al 150 mm neerslag gehad. De lucht was op beide dagen mooi, maar ik miste gistermiddag echt de weerspiegeling …

Last year the same place looked completely different on october 7th. But then we had about 150 mm of rain in the period 1 september – 9 october. The sky was beautiful on both days, but I really missed the reflections yesterday …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Op deze wat zwoele laatste dag van een warme augustusmaand hebben we vanmiddag samen een rondje om de Merskenheide gelopen …

De struikheide staat vol in bloei …

Een geaderd witje deed zich tegoed aan het lekkers dat de heide te bieden heeft …

Behalve witjes dartelden er ook vrij veel kleine vuurvlinders rond, maar er was maar eentje genegen om even te poseren …

We hebben een tijdje heerlijk op de bankje aan de oostkant van de heide gezeten …

Tijdens het tweede deel van de kuier was een gehakkelde aurelia me steeds te snel af, gelukkig zijn rupsen een stuk minder snel …

Terug op de zandvlakte aan het begin van de heide, waar na het plaggen drie jaar geleden langzaam maar zeker weer begroeiïng verschijnt, lukt het me nog om een sprinkhaantje te fotograferen …

Het was weer een geslaagde fotokuier!