Lichtlijnig

Warm is het nog steeds niet, maar de scherpste kantjes zijn intussen gelukkig wel van de kou af, daarom ben ik vandaag maar weer eens wat langer op pad gegaan. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Jan Durkspolder gereden, waar ik een tijdje in de eerste vogelkijkhut heb gezeten (kaartje Google Maps). Veel viel er niet te zien, het water staat er momenteel hoog, waardoor de weinige vogels die er waren ver van de hut zaten …

Toen ik enige tijd later over de Westersânning weer richting Oudega reed, zag ik een zestal reeën door de weilanden lopen …

Eén van de reebokken keek weliswaar even op toen ik de auto in de berm liet uitrollen, maar ik werd kennelijk ook nadat ik was uitgestapt om wat foto’s te maken niet als een bedreiging gezien …

De gracieuze dieren vervolgden rustig hun weg naar de slotkant, want daar zijn nog steeds de lekkerste hapjes te vinden …

Na deze altijd weer verrassende ontmoeting ben ik via ommelandse wegen naar het Weinterper Skar gereden, waar ik een uurtje later zo waar even in de zon op het bankje kon zitten nagenieten …

Nu de temperaturen weer ruim boven nul zijn gekomen en de gemalen sinds vandaag weer volop draaien, is het eerst weer gedaan met de ijspret. De winterhaters zullen intussen ongetwijfeld een zucht van verlichting hebben geslaakt nu de kou voorlopig weer is verdreven …

De schaatsliefhebbers zullen vast met plezier nog eens wat napraten over de rondjes die ze gedurende enige dagen konden maken op de prachtige ijsvloer in de Jan Durkspolder of op één van de weinige andere plaatsen waar veilig geschaatst kon worden. In dat kader plaats ik hier vandaag een paar sfeerplaatjes van pratende mensen op het ijs in de Jan Durkspolder …

Mensen die even een praatje met elkaar maken … met vrienden of bekenden, maar ook met volslagen onbekenden, dat was de afgelopen anderhalve week toch wel weer kenmerkend voor de sfeer op en bij het ijs in de Jan Durkspolder en elders …

Dat er maar op zo weinig plaatsen veilig geschaatst kon worden, is overigens helemaal niet zo verwonderlijk als je de winter in koudegetallen bekijkt. Het koudegetal wordt berekend door alle etmaalgemiddelden beneden het vriespunt over de periode 1 november tot en met uiterlijk 31 maart bij elkaar op te tellen, zodat uiteindelijk één (koude)getal wordt verkregen. Daarvan wordt het minteken weggelaten. Bedraagt de gemiddelde etmaaltemperatuur op een bepaalde dag -0,5 graden en de volgende dag -0,8 graden, dan is het koudegetal over die twee dagen dus 1,3.

Bij het KNMI in De Bilt ligt het koudegetal deze winter tot dusver op 56. In ons tuintje ben ik tot nu toe uitgekomen op 74,8. Kijkend naar de winters waarin een Elfstedentocht heeft plaatsgevonden, is het ook hier in Fryslân dus lang niet koud genoeg geweest om ook maar over een Elfstedentocht te denken. Het zou zelfs wel eens zo kunnen zijn, dat het in de afgelopen vorstperiode in het midden en zuiden van het land kouder is geweest dan hier in Fryslân …

Voorlopig hebben depressies het in een westelijke stroming voor het zeggen met hoge temperaturen, maar de winter is nog niet voorbij. Vorig jaar begon het pas op 30 januari echt te vriezen, waarna we een twee weken durende koudegolf over ons heen kregen. Wie weet wat ons in februari nog te wachten staat …

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

Deel 10 is getiteld “IJspret” en begint met een voor Nederland bijzonder verschijnsel, dat zich alleen bij strenge vorst voordoet: poolsneeuw. Daarna gaan we door het besneeuwde en berijpte landschap op weg naar de Jan Durkspolder bij Earnewâld. Begin januari 2010 kon daar net als nu volop worden geschaatst op het ondergelopen land. Het belangrijkste verschil met nu is, dat er toen eerst een baan geveegd moest worden, terwijl we hier deze week nog steeds geen vlokje sneeuw hebben gehad, maar dat zou vandaag (zondag 20 januari 2013) wel eens kunnen veranderen …

Zondag 27 januari volgt deel 11: “Meer wit”. We waren nog lang niet van de sneeuw af, een nieuw pak sneeuw bracht op 10 januari opnieuw overlast voor het verkeer met zich mee. In dit deel onder andere aandacht voor de tuinvogels en een groep zwanen in een besneeuwd weiland …

Vorige week vrijdag sprak ik de hoop uit, dat ik deze week wat winterse plaatjes zou kunnen presenteren voor Skywatch Friday. Wel, hier zijn ze …

Last Friday I hoped to present some winter shots in this week’s Skywatch post. Well, here they are …

De week begon nog tamelijk grijs, maar woensdag en donderdag waren twee mooie koude en zonnige winterdagen …

The week started rather grey, but wednesday and yesterday were wonderful cold and sunny winterdays …

Maandagmiddag heb ik de eerste schaatsers al gefotografeerd op dun ijs, maar sindsdien verschijnen er elke dag meer schaatsers op het ijs …

On Monday I photographed the first skaters on thin ice, but since then there are more skaters on the ice each day …

Gistermiddag heb ik wat foto’s gemaakt bij de Jandurkspolder (kaartje Google Maps), waar zaterdag misschien de eerste officiële toertocht van ons land gereden kan worden …

Yesterday I have made some shots in a polder (Google Maps), perhaps here will be the first official skating tour in the Netherlands in this winter on saturday …

En zoals je ziet zijn het niet alleen de jongeren die gebruik maken van de prachtige ijsvloer in de Friese Jandurkspolder …

And as you can see, not only younger people like to skate on the wonderful ice floor in the Frisian Jan Durkspolder …

UPDATE:

De toertocht op de Jan Durkspolder bij Earnewâld, die voor zaterdag stond gepland, gaat niet door. Volgens de regels van de IJswegencentrale is het ijs op de route niet dik genoeg. Toch kan er in het weekend nog volop geschaatst worden op het ondergelopen land in de Jan Durkspolder, in de Ryptsjerksterpolder en bij de Hooidammen.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Met het warme en broeierige weer van woensdag en donderdag komt er van echte fotokuiertjes niets terecht, want dan willen mijn benen me maar amper dragen. Op dergelijke dagen huldig ik bij voorkeur het motto ‘auto in, airco aan’. Een rustig rit over de Friese plattelandswegen levert met een beetje geluk ook wel een paar aardige plaatjes op, zoals de pootje badende pinken of de foto’s van de dreigende wolkenpartijen …

Met het oog op Skywatch Friday heb ik donderdagmiddag een tochtje gemaakt in de omgeving van Oudega en Earnewâld. Omdat ik toch in de buurt was, besloot ik tegen drieën even naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te rijden. Dat is een prima plekje om even wat te drinken en je hebt er een mooi weids uitzicht over het polderland en de lucht erboven. Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Eerst maar even een paar foto’s vanuit de auto maken, bedacht ik me, en daarna maar even een ander parkeerplekje zoeken dan normaal …

Enkele minuten later liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan, en dat werd al snel bevestigd door een fotograaf, die intussen ook in alle rust uit zijn auto was gestapt en in sluipgang naderbij was gekomen …

De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan komt, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring …

Terwijl de andere (professionele) fotograaf zijn camera met een joekel van een zoomlens op het statief zette en de draadontspanner aanbracht, maakte ik nog even wat videoshots van de heilige ibis. Het filmpje is zoals gebruikelijk in HD-kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden afgespeeld voor het mooiste resultaat …

In de vogelkijkhut hebben de andere fotograaf en ik nog wat zitten praten en fotograferen. Een foto die hij heeft gemaakt, staat intussen op zijn website Photo Marcello Romeo onder het hoofdstuk “Recent”. En als je die foto dan vergelijkt met de mijne, dan verraden vakmanschap en materiaal toch wel wat de beste foto is. De ontmoeting met de heilige ibis en de kans om hem te fotograferen was er voor mij echter zeker niet minder om.