Lichtlijnig

Gistermiddag heb ik weer eens een tijdje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Ik had gehoopt dat de lepelaars zich weer eens wat dichter bij de hut zouden laten zien, maar dat was ijdele hoop. Het waterpeil in het zuidelijke deel van de polder is momenteel zo laag, dat alle gevogelte zich ver van de hut bevindt …

Lepelaars waren er helemaal niet te zien, kieviten des te meer. Honderden zaten er …

Het lijkt alsof alle kieviten uit de verre omtrek naar de Jan Durkspolder zijn gekomen om nog een tijdje gezamenlijk te pootjebaden, voordat ze afreizen naar zuidelijker oorden. Dat laatste zal overigens nog wel even duren, het lijkt de laatste dagen dan wel herfst, voor de vogeltrek is half augustus toch wat aan de vroege kant …

Gisteren heb ik aan het begin van de middag een klein uurtje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Het uitzicht was erg mooi met de vriendelijke wolkenplukjes die zachtjes voorbij zeilden.
Hoewel we hier in mei tot nu toe ongeveer de normale hoeveelheid neerslag hebben gehad, kunnen de boeren en tuinders in de regio intussen wel weer wat regen gebruiken, want er is al twee weken geen druppel meer gevallen. Op de onderstaande foto is goed te zien, dat het waterpeil ook in de Jan Durkspolder laag is. Het eilandje voor de hut is momenteel een schiereilandje geworden …

Ik had gehoopt dat ik er net als voorgaande jaren wat verschillende jonge ganzen zou kunnen fotograferen, maar er was geen gans te zien. Een tweede teleurstelling was dat de boerenzwaluwen, die de laatste jaren een nestje in de hut hadden, dit jaar blijkbaar niet zijn teruggekeerd. Dat alles werd echter enigszins goedgemaakt door de aanwezigheid van een zevental lepelaars. Omdat het waterpeil zo laag is, zaten ze eigenlijk wat te ver weg om ze goed op de foto te kunnen krijgen …

Veel viel er overigens niet aan de lepelaars te zien, want ze bleven al die tijd stokstijf op dezelfde plaats staan met hun lepelsnavels diep weggedoken in het verendek. Slechts af en toe liet er eentje even zijn snavel zien. Zo’n moment heb ik benut om ze met de digitale zoom toch nog wat dichterbij te halen …

Er waren gelukkig ook nog wat kleinere pootjesbaders, die zich dichter bij de hut vertoonden, zoals een kokmeeuw …

En een kievit, die maar wat stond te spiegelen …

Onder het motto “geen dag zonder macro” sluit ik af met een foto van de vitrage die voor één van de raampjes in de vogelkijkhut zachtjes heen en weer wapperde …

Nadat ik op 20 april vanuit de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder de wedstrijd “Koppie onder” op de gevoelige plaat had vastgelegd, heb ik om weer op temperatuur te komen nog even een extra rondje door de omgeving gemaakt. De Jan Durkspolder maakt onderdeel uit van Nationaal Park De Alde Feanen. Het bijna 4.000 ha grote laagveenmoeras De Alde Feanen is een zeer afwisselend landschap bestaande uit meren, veenplassen, petgaten, rietlanden, ruigten, struwelen en moerasbossen. De mooiste plekjes zijn alleen over het water bereikbaar, maar in de omgeving van Earnewâld en in de Jan Durkspolder valt vaak ook wel wat te zien …

In het verleden ben ik hier al regelmatig op groepjes reeën gestuit, en dat overkwam me ook weer op die koude, wisselend bewolkte dinsdagmiddag. Terwijl ik ten noorden van Earnewâld rustig voorthobblede over de Bollema van der Veerweg, zag ik ze ineens gedrieën staan, fraai afgetekend tegen een rietkraagje. Oplettend als ze zijn, hadden ze me al snel in de gaten. Net als de kraan die op de achtergond stond te draaien, leek ik blijkbaar geen bedreiging te vormen, want ze hervatten alle drie vrijwel meteen hun graaswerkzaamheden …

Nadat ik voorzichtig was uitgestapt, kreeg ik de kans om nog een paar foto’s te maken, terwijl ik mijn ellebogen op de auto liet rusten. Plotseling werden de reeën verontrust door iets en gingen alle drie de kopjes omhoog …

Enkele tellen later gingen ze er spoorslags vandoor …

Terwijl de eerste ree een stuk verderop het riet indook, bleven de andere twee nog even staan. Een ogenblik keken ze nog om zich heen, daarna verdwenen ook zij in de coulissen …

Dat er in dit gebied regelmatig reeën te zien zijn, is overigens niet zo gek. Van 1979 t/m 2003 vond er jaarlijks een reeëntelling plaats in De Alde Feanen met als doel de populatie-ontwikkeling van deze ranke dieren in de gaten te houden.
Men verwachtte eigenlijk dat reeën zich in een dergelijk moerasgebied moeilijk zouden kunnen handhaven. Niets bleek minder waar. De populatie weet zich goed te handhaven. Tijdens de eerste telling in 1979 werden er 129 reeën geteld. Tijdens de telling in 2003 was het aantal getelde reeën 127!

Voor de beheerder It Fryske Gea was dit de aanleiding om niet meer jaarlijks een telling te houden, maar om dat nog eens in de vijf jaar te doen. De laatste telling was in het voorjaar van 2008. In totaal werden er dat voorjaar 144 reeën geteld. Dit komt gemiddeld neer op 5,2 reeën per 100 ha leefgebied (totaal 2750 ha). De verhouding bok : geit is 1 : 1,7, wat een zeer goede verhouding schijnt te zijn. De conclusie luidt dan ook dat het met de reeën in Nationaal Park De Alde Feanen goed gaat.

Het zag er van achter het glas zo lekker uit, het zonnetje scheen vriendelijk tussen de opbollende stapelwolken door, die werden voortgedreven door de wind. Eenmaal buiten viel het echter behoorlijk tegen, want de noordwestelijke wind blies een portie flink koude lucht over het land. Ik had het al koud toen ik bij de auto was … te koud voor een echte fotokuier, daarom besloot ik even naar de vogelijkhut in de Jan Durkspolder te rijden.

In eerste instantie was er weinig te beleven. Ter hoogte van het eilandje dat voor de hut ligt, dobberden wat eenden op het water. Maar ze dobberden niet zomaar wat, ze hadden allemaal de kop onder water. Dat leek me niet eens zo’n gek idee, want zo hadden ze natuurlijk veel minder last van de koude wind …

Na korte tijd streken er nog een paar bergeenden neer …

Ja hoor, als ik het niet dacht … ook zij gingen weldra koppie onder …

Dichter bij de hut was het al niet anders …

Na verloop van tijd kwamen de koppies één voor één weer boven water …

Uiteindelijk hielden ze hun koppies allemaal weer attent rechtop …

Plotseling begreep ik het … ze hadden natuurlijk een wedstrijdje gedaan wie het langst achtereen onder water kon blijven …
Blijkbaar werd de onderstaande eend uitgeroepen tot winnaar van het evenement. Maar wat is het? Is het een krakeend? Wie het weet mag het zeggen …

Na een dagje in de hangmat hoop ik er vandaag weer even tegen te kunnen, want er staat weer het een en ander op het programma.. Rond tien uur word ik opgepikt voor een ritje richting Overijssel. Daar word ik vervolgens geacht aan boord te gaan van een boot om me een stukje te laten varen. Dat zijn alvast twee onderdelen die ik zittend kan volbrengen, dat is mooi meegenomen. Voor de rest laat ik het maar over me heen komen …

Tegen de tijd dat ik weer thuis ben, heb ik waarschijnlijk geen fut meer om nog een fotoverslag in elkaar te knutselen, daarom vul ik het weblog vandaag met een paar watervogels die ik eerder deze week heb gefotografeerd bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. De eerste die zich meldde was een meerkoet, die geruime tijd luid tetterend langs de hut heen en weer zwom …

Daarna verschenen er aan de andere kant van de hut een paar grote vogels, die qua formaat het midden lijken te houden van eenden en ganzen: bergeenden. De heer bergeend, duidelijk herkenbaar aan de knobbel boven de snavel, zwom voorop …

Mevrouw volgde voortdurend op korte afstand …

Een groot deel van de tijd zwommen ze met hun kop onder water zwommen, op zoek naar voedsel dat voornamelijk bestaat uit slakjes, wormen en insectenlarven …

Ik hoop vandaag het hoofd toch maar boven water te houden, want zowel boven water erin is het nog steeds allerminst warm.