Lichtlijnig

Op zoek naar wat verkoeling ben ik woensdagmiddag even naar de Leijen gereden. Daarbij moest ik kiezen: zon en wind bij Eastermar, of schaduw en luwte bij Doktersheide. Vooral omdat het minder ver lopen is, werd het uiteindelijk het laatste …

Net als vorige week bij de pingoruïne op het bedrijventerrein Azeven Noord drong zich ook hier een vergelijking op met de situatie van ruim een half jaar geleden. Woensdagmiddag lag de temperatuur er rond de 26 ºC, op 8 januari vroor het er 3 graden en lag de Leijen erbij als een ware poolvlakte …

Nu kabbelde er kleine golfjes op het wateroppervlak. Een meerkoet zwom rustig langs het prieeltje …

Een niet meer helemaal piepjong meerkoetje dobberde rond tussen de waterlelies …

Blijkbaar had ze haar zinnen gezet op een van de waterlelies …

Nadat ze voorzichtig had voortgeproefd, zette ze haar snavel erin om zich tegoed te doen aan deze delicatesse …

Met een gevuld maagje zette ze vervolgens weer koers naar de beschermende rietkraag …

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje genomen bij de Leijen aan de kant van Eastermar. Aan de waterkant viel weinig te beleven. Er dobberden een paar eenden en een meerkoetje rond en er zat een visdiefje op een paaltje te wachten tot een vissersman eindelijk zijn netten zou binnenhalen. Daarmee was het wel gezegd. Omdat er weinig te zien was, besloot ik al snel terug te gaan naar de auto …

Bijna aan het eind van het pad streek een paar meter bij me vandaan een oranjetipje op een pinksterbloem neer. Zo onrustig als de oranjetipjes vorige week vrijdag in het Weinterper Skar waren, zo voorbeeldig bleef dit exemplaar op de pinksterbloem zitten, mij alle gelegenheid gevend om hem netjes te portretteren. Toen ik iets te dichtbij kwam, hield het beestje het voor gezien en fladderde hij naar elders …

Geen probleem, want deze pinksterbloem bleek ook bij anderen in trek te zijn …

De vlinder had zich nog maar nauwelijks verheven, of er streken een paar kleine insecten op de pinksterbloem neer …

Op weg terug naar huis besloot ik nog even een tussenstop te maken bij Doktersheide. De laatste keer dat ik aan deze kant bij de Leijen was, was op die mooie, maar koude 8e januari. De Leijen lag er toen bij als een heuse poolvlakte. Gistermiddag lag het er allemaal heel anders bij. Terwijl ik naar het prieeltje liep, werd mijn aandacht getrokken door een vogeltje dat in het riet het hoogste lied zong. Waarschijnlijk gaat het zeer toepasselijk om een rietzanger …

Toen hij uit zicht verdween, ben ik tussen het riet door naar het prieeltje gekuierd, dat op palen boven het water rust …

In de bos- en heidegebieden hier in de buurt is i.v.m. de aanhoudende droogte een rook- en stookverbod afgekondigd, maar hier boven het water kon ik wel even een peukje roken. En dat heb ik dan ook gedaan, terwijl ik wat zat te mijmeren bij het uitzicht over de Leijen …

Het was weer een mooie middag.

De aswolken afkomstig van een vulkaan in de gletsjer Eyjafjallajökull op IJsland, die vliegverkeer in een groot deel van Europa onmogelijk maken, zouden toch ook in Fryslân voor een bijzondere zonsondergang moeten kunnen zorgen. Daarom ben ik na de deceptie van donderdagavond gisteravond nogmaals op pad gegaan in de hoop een mooie kleurrijke zonsondergang vast te leggen. Als locatie koos ik ditmaal voor de Leijen bij Rottevalle …

Ik was niet enige die op dat idee was gekomen. Op het parkeerterreintje stapte ik gelijktijdig met Heidehipper uit de auto. Zo zie je elkaar wekenlang niet, en zo loop je elkaar twee keer in een week tegen het lijf. Toen we samen naar de waterkant liepen, zagen we dat er al een aantal fotografen aan de oever van de Leijen stonden …

Eenmaal aan de waterkant konden we de zon nog net achter een wolkenband weg zien zakken. Nadat ik daar snel een paar plaatjes van had geschoten, klapte ik onder een mengeling van hilariteit en een tikkeltje jaloezie mijn stoeltje uit om me vervolgens lekker aan de waterkant te nestelen. “Ja, toe maar …, lachen jullie maar,” reageerde ik op mijn beurt lachend, “het kan nog wel een half uur duren voordat de lucht echt gaat verkleuren, tot die tijd zit ik goed …”

Meestal zit ik bij dit soort gelegenheden in alle rust en stilte alleen aan de waterkant. Het was voor de verandering wel eens aardig om nu met een groepje ‘soortgenoten’ bijeen te zijn, en met deze en gene wat te praten over fotografie en vulkaanstof. Dat vulkaanstof was laag boven de horizon goed te zien, maar spectaculaire verkleuring van de avondlucht bleef helaas uit …

Rond 20:45 uur was er enige tijd een vage zonnezuil boven de Leijen te zien, maar de verkleuring van de lucht waar we allemaal voor gekomen waren, bleef opnieuw uit …

Nadat de andere fotografen vermoeid en enigszins teleurgesteld huiswaarts gingen, hebben Heidehipper en ik nog een tijdje zitten genieten van de rust die over de langzaam donker wordende Leijen viel. Nadat we rond kwart over negen nog een paar plaatjes hadden geschoten van de maansikkel en de heldere planeet Venus hadden geschoten, hebben wij de auto ook maar opgezocht …

Ik vraag me af of de verkleuring in de lucht misschien uitblijft omdat de aslaag te dicht is momenteel … Er zit niets anders op dan vanavond nogmaals in de herkansing te gaan, want stel je toch eens voor dat de lucht vanavond net zo mooi verkleurt als op 30 augustus 2008 … Toen zorgde as afkomstig van de vulkaan Kasatochi in Alaska voor een fantastische kleurenspel bij Smalle Ee …

De wind die over de ijsvlakte blies, zorgde ervoor dat het bar koud was aan de zuidkant van de Leijen vanmiddag. Lang heb ik het er dan ook niet uitgehouden …

Waar de Leijen intussen weer grotendeels zijn dichtgevroren, ligt het Opeinder kanaal, dat in de Leijen uitmondt, nog helemaal open. Rond de rietstengels begint zich ook daar het eerste ijs te vormen …

Om toch nog even de benen te kunnen strekken en wat frisse lucht op te snuiven, ben ik nog even naar het Weinterper Skar gereden. Daar was het niet veel warmer, maar de bomen vingen de allesdoordringende wind er in ieder geval op, zodat het er wat beter uit te houden was dan bij de Leijen …

Ook hier waren fijne kunstzinnige ijssculpturen te zien …

Toen de zon even flauwtjes door de bewolking probeerde heen te breken, werd een wat dikker blokje ijs dat op de dobbe lag even mooi uitgelicht …

De regelmatig terugkerende bezoekers hebben er al wat van kunnen zien, maar omdat hij zo ontzettend mooi was, wil ik ook vandaag nog even wat foto’s laten zien van de zonsondergang die ik dinsdag bij het bevroren meertje De Leijen heb gezien …

Last Tuesday I witnessed a wonderful sunset at the froze lake De Leijen nearby …

.

.

.

.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!