Lichtlijnig

De wind die over de ijsvlakte blies, zorgde ervoor dat het bar koud was aan de zuidkant van de Leijen vanmiddag. Lang heb ik het er dan ook niet uitgehouden …

Waar de Leijen intussen weer grotendeels zijn dichtgevroren, ligt het Opeinder kanaal, dat in de Leijen uitmondt, nog helemaal open. Rond de rietstengels begint zich ook daar het eerste ijs te vormen …

Om toch nog even de benen te kunnen strekken en wat frisse lucht op te snuiven, ben ik nog even naar het Weinterper Skar gereden. Daar was het niet veel warmer, maar de bomen vingen de allesdoordringende wind er in ieder geval op, zodat het er wat beter uit te houden was dan bij de Leijen …

Ook hier waren fijne kunstzinnige ijssculpturen te zien …

Toen de zon even flauwtjes door de bewolking probeerde heen te breken, werd een wat dikker blokje ijs dat op de dobbe lag even mooi uitgelicht …

De regelmatig terugkerende bezoekers hebben er al wat van kunnen zien, maar omdat hij zo ontzettend mooi was, wil ik ook vandaag nog even wat foto’s laten zien van de zonsondergang die ik dinsdag bij het bevroren meertje De Leijen heb gezien …

Last Tuesday I witnessed a wonderful sunset at the froze lake De Leijen nearby …

.

.

.

.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!

Het was koud toen ik gistermiddag rond 16:45 uur bij De Leijen arriveerde …

Koud en stil … de enige geluiden die ik hoorde werden veroorzaakt door het ‘zingende’ ijs …

De rietpluimen wiegden zachtjes heen en weer …

Nog een laatste blik op die vurige bol …

Langzaam verdween de zon uit beeld …

En uiteindelijk bleef er nog een rode gloed over boven de besneeuwde ijsvloer van De Leijen …

Intussen was achter me de maan omhoog geklommen …

Tijd om terug te gaan naar de auto, want het was intussen ‘glûpende kâld’ (bar koud).

Hoewel het grijze en kille weer allerminst aanlokkelijk was, heb ik mezelf er gistermiddag maar weer eens toe gedwongen om even een ommetje te maken …

Aan de noordkant van De Leijen heb ik even een fotokuiertje gemaakt naar het uitzichtpunt …

Veel uitzicht was er niet overgebleven …

De ijsmassa op de Leijen vormde slechts een mistig lijnenspel …

Na de krachtsinspanningen van de afgelopen dagen had ik er gisteren geen enkele behoefte aan om naar buiten te gaan. Met langdurige sneeuwval en een harde tot stormachtige oostelijke wind in het vooruitzicht leek het me een goed plan om een weekendje rust in acht te nemen in de behaaglijke warmte van de woonkamer. Verder dan de tuin ben ik niet gekomen, maar dat was al ruimschoots voldoende om te voelen hoe gemeen koud het was.

Op de Buienradar leek het er lange tijd op dat het sneeuwfront net onder ons door zou schuiven, maar Piet Paulusma, die al een paar dagen voor een gevaarlijke sneeuwjacht had gewaarschuwd,  begon ons in de loop van de dag steeds duidelijker op het hart te drukken dat die sneeuw ons in de loop van de middag toch echt zou bereiken. In combinatie met lichte vorst en een harde oostelijke wind zou er serieus sprake zijn van stuifsneeuw en duinvorming, en dat zou best eens de rest van het weekend kunnen duren. Binnen blijven als je er niet hoeft, luidde het devies.

Aan het eind van de middag begon het hier inderdaad te sneeuwen. En dat heeft het vervolgens de hele nacht en ochtend gedaan. Dankzij de vorst waren het maar hele kleine vlokjes, die stuk voor stuk niets voorstellen, maar al die kleine vlokjes bij elkaar hebben intussen opnieuw een dikke deken over ons tuintje gedrapeerd. Daar zat ik eerlijk gezegd niet meer op te wachten. Wat mij betreft hebben we hier eerst wel even genoeg sneeuw gehad.  Diverse webloggers in den lande doen bij toerbeurt hun beklag, omdat ze nog vrijwel geen sneeuw hebben gehad … Gun die mensen toch ook hun portie, dan krijgt hier in Fryslân het ijs misschien eindelijk eens een kans om wat te groeien …

Bovendien is het hier al zo’n mooie witte wereld, dat ontdekte ik vrijdag. Nadat ik ’s ochtends de poolsneeuw filmisch had vastgelegd, ben ik ’s middags in de auto gestapt om eens een kijkje te nemen bij De Leijen. Onderweg naar het prieeltje op de oever van De Leijen liep ik door een sprookjeswereld …

Weggedoken achter de houten omranding van het prieeltje bij Doktersheide waande ik me op een heuse poolvlakte …

Maar dan wel een vriendelijke poolvlakte, waarop ik in de verte vaag een  onbewoond eilandje ontwaarde …

En verder leek er helemaal niets te zijn …

De aalscholvers die de bomen regelmatig bevolken, hebben hopelijk elders een voedingrijker heenkomen gevonden …

Op weg terug naar de auto kan ik het niet laten om nog even een macro-opname te maken van een berijpte rietpluim …

Vandaag ziet de wereld er weer heel anders uit. De lucht is grijs en het blijft maar sneeuwen, het zal buiten Drachten nu waarschijnlijk echt op een boosaardige poolvlakte lijken. Sneeuwduinen vormen nog steeds een ernstige belemmering voor het verkeer, daarom blijft het gisteravond door het KNMI afgekondigde weeralaram voor Noord-Nederland ook de rest van de dag nog van kracht.