Lichtlijnig

Het eerste juffertje (een lantaarntje?) dat ik donderdagmiddag tijdens een kort fotokuiertje in De Deelen op mijn pad aantrof, hield van spelletjes. Het speelde hetzelfde spelletje met me, dat sprinkhaantjes ook zo graag spelen: steeds als ik hem met de camera probeerde, draaide hij om de stengel heen waaraan hij zich vastklampte. Op deze manier hield hij steeds de stengel tussen hem en de camera in. Er was maar één manier om een portretje van hem te schieten: voorzichtige benaderde ik hem met de camera in de rechterhand. Zodra het beestje om de stengel heen begon te draaien, benaderde ik hem vanaf de andere kant met mijn linkerhand, hem zo terug sturend in de richting van de camera. Dit was het resultaat …

Iets verderop wandelde een klein, maar opvallend insect over een lange grashalm …

Dit fraai zwarte beestje met zijn knalrode vlekken is een bloedcicade, die behoort tot de spuugbeestjes of schuimcicaden (familie Cercopidae). De bloedcicade liet zich wat gemakkelijker fotograferen dan het juffertje, maar een mooi frontaal portretje werd me niet toegstaan …

Een tweede juffertje was me wat gunstiger gezind dan de eerste. Dit exemplaar zat in het hoge, breedbladige gras, waardoor hij zich niet zo gemakkelijk kon verstoppen voor de camera …

Hij gaf me zelfs de kans om hem even lekker close in beeld te brengen …

Gelukkig was ik intussen bij één van ‘mijn’ bankjes aangekomen. Nadat ik daar even lekker in een flets zonnetje had gezeten, ben ik via de kortste route terug gegaan, en zelfs dat was nog aan de lange kant. Maar de foto’s waren de vermoeidheid weer waard.

De lucht gisteren … Yesterday’s sky …

Bewolkt, maar droog … Cloudy, but dry …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

Attentie!

Sinds vorige week doen zich problemen voor m.b.t. de verwerking van reacties. Als u de melding “Service Unavailable …” ziet nadat u een reactie hebt verzonden, ga dan a.u.b. even terug met de terug-knop en verstuur de reactie dan nogmaals, maar dan met een ander e-mailadres. Mogelijk kan de reactie dan wel worden verwerkt.

Attention!

Since last week there are some technical problems concerning some comments. When you see the message “Service unavailable …” after sending a comment, please go back using the back-button and try to send the comment again, but please use another e-mailadress. Probably sending the comment will work this way.

Hoewel het bijwonen van de optocht van gistermiddag en het vuurwerk van gisteravond nog in mijn benen zitten, heb ik vanochtend toch maar even een klein kuiertje gemaakt. Ik was tenslotte toch onderweg, en als de weersverwachtingen uitkomen, dan zit een kuiertje er morgen waarschijnlijk niet in. Maar even doorzetten dus …

In de hoop wat jong spul te kunnen fotograferen, ben ik even naar de Deelen gereden. Ik had weer alle geluk van de wereld, want ik had nog geen vijf minuten gelopen, toen ik de familie gans voor de lens kreeg …

Pa en ma gans bekeken me met de nodige argwaan en hielden me scherp in de gaten, terwijl ze me luidruchtig gakkend op afstand probeerden te houden. Toen ik nog een stapje dichterbij kwam, ging ma naar rechts en pa naar links. Daarmee gaven ze mij de kans om snel een groepsfoto te maken van de elf jonkies …

Al snel was het jonge spul weer met ma gans verenigd …

Pa gans voegde zich korte tijd later ook weer bij het gezelschap. Daarvoor maakte hij om mij te vermijden even een kleine omweg. Klapwiekend steeg hij links van me op uit het water. Daarna vloog hij over de afrastering, en nadat hij in een omtrekkende beweging achter me langs was gevlogen, streek hij rechts van me weer bij zijn gezin in het water neer …

Die afrastering is overigens een verhaal apart. Erg hoog is hij niet, ik schat hem op pakweg 30-35 cm, en hij staat er ook maar een deel van het jaar. Om overlast van de ganzen in de omringende landerijen zoveel mogelijk te beperken, probeert men met de afrastering – die tijdelijk rondom een deel van het natuurgebied staat – te verhinderen dat de ganzen met hun jongen de grazige weilanden bereiken. Om groot te kunnen worden zullen de jonkies dus hun kostje bijeen moeten scharrelen in het gebied, het sappige en voedzame boerengras is voorlopig taboe voor ze …

Nadat ik zaterdagmiddag in De Deelen een tijdje had zitten genieten van het uitzicht over het petgat met de pompeblêden, werd het tijd om weer een stukje te lopen, eerst nog een klein stukje verder, en dan weer terug …

Staand op wat ik maar de hoofdbrug noem – waar diverse muggen en vliegen in spinnenwebben waren gevangen – had ik mooi zicht op het bruggetje op de bovenstaande foto …

Omdat een paar boerenzwaluwen regelmatig op de leuning van dat bruggetje neerstreken, ben ik ermaar even bij gaan zitten om dat bruggetje en die zwaluwen in de gaten te houden …

Ongemerkt kon ik stilletjes steeds wat dichter bij het bruggetje komen …

Zo lukte het me om een paar aardige portretjes te schieten van de dartele diertjes …

Ik heb nog een paar pogingen gedaan om ze in volle vlucht te vangen, maar dat leverde niet meer op dan wat blauwe lucht en enkele boomtoppen. Daarom ben ik uiteindelijk maar begonnen aan de terugweg, daarbij koos ik ditmaal weer eens voor het steigerpad dat tussen het riet door voert. Daar vond ik wat minder beweeglijke onderwerpen …

De varens ontrollen op gracieuze hun groene bladen of veren …

Met het riet is het hier veel minder gesteld dan met de varens …

Hier en daar liggen nog hele stukken riet plat als gevolg van de sneeuwjacht van 9 en 10 januari …

Desondanks was het weer een heerlijk weerzien met De Deelen.

Zaterdag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuier gemaakt in De Deelen. Net als bij de Leijen was ik ook hier voor het laatst toen er een dik pak sneeuw lag. Zaterdag zag het er allemaal een stuk groener en vriendelijk uit dan toen. Ik werd welkom geheten door een gans, die zich strategisch had opgesteld in één van de vele petgaten …

Een paar eenden zagen mijn komst blijkbaar minder zitten. Zij verlieten op mijn nadering de onderwal en zwommen gebroederlijk naar de overkant …

Halverwege het eerste pad bleef een konijntje net lang genoeg zitten om even een portretje van hem te kunnen schieten …

Aan het eind van dat eerste pad wachtte het bankje op me. Ik zat nog maar nauwelijks toen er een bont zandoogje vlak voor me op de grond neerstreek. Wetend hoe onrustig de bonte zandoogjes zijn, heb ik niet eens geprobeerd om er een close-up van te maken. Dit zoekplaatje is het enige wat ik er in de gauwigheid van kon maken …

Daarna heb ik een tijdje lekker in de zon op het bankje gezeten met uitzicht op het petgat waar het oppervlak al weer wordt gesierd door vele frisgroene pompeblêden, de bladeren van de gele plomp …

Her en der drijven wortelstokken van de gele plomp …

Is het geen schoonheid …

Morgen het vervolg met o.a. zwaluwen, gevangen muggen en geknakt riet.