Lichtlijnig

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, het wonderlijke ijselijk stilleven dat ik hier gisteren liet zien, is geen foto van het wak in onze vijver. Door dagelijks een paar maal per dag een keteltje water voorzichtig over de rand te gieten, lukt het nog steeds om het steeds kleiner wordende wak m.b.v. het luchtpompje open te houden. Maar zeg nu zelf, het mist absoluut het subtiele van dat ijselijk stilleven …

Wacht, ik zal nog eens wat nader inzoomen op dat ijselijk kunstwerk van gisteren. Ik zag het vorige week dinsdag op een sloot vlak buiten de Jan Durkspolder. Toen heb ik verzuimd om een foto te maken, waarop dit zwarte gat is ingebed in de omgeving …

Dat verzuim kon ik een dag later goedmaken, want ook op het eerste petgat in De Deelen ontdekte ik diverse vergelijkbare patronen op de prachtige ijsvloer. Kijk hier liggen er twee tegen elkaar aan …

Door uit te zoomen wordt duidelijk dat deze twee cirkels midden in het petgat op het ijs liggen …

Nadat ik enige tijd later het bruggetje over het eerste petgat was overgestoken, zag ik ook aan de noordkant van dat bruggetje weer een paar van die merkwaardige cirkels op het ijs. Eentje is uiterste rechts op de foto onder de brugleuning te zien, twee andere liggen aan de andere kant van het petgat tegen de boomwal aan op het ijs …

Kijk, Vadertje Langbeen wijst er eentje aan …

Maar dan de hamvraag: wat is het en hoe ontstaat het?

Wel, ik ben geen ijskundige, daarvoor moet je bij de ijsmeester van de Elfstedenvereniging zijn, maar ik zal toch een poging doen om tot een antwoord te komen. Daartoe zoom ik nog even wat verder in op de dat ijselijk stilleven van de tweede foto. Als je goed kijkt, dan zie je dat er in het midden een heel klein donker vlekje zit …

Daar is waarschijnlijk een tijdje nog wat water door naar boven gelekt. Van buitenaf kon het water op het ijs steeds meer opvriezen. Tijdens dat proces heeft de wind rijp van de omringende bomen geblazen. Die rijp smolt op de natte plekken rond het gaatje in het ijs. Hoe verder bij dat gaatje vandaan, hoe meer rijp er kon blijven liggen.

Wat denken jullie …, zijn die bijzondere vormen daarmee verklaard, hebben we daarmee het lek boven water? Of is er nog een andere verklaring? Ik heb nog een paar foto’s achter de hand om deze redenering verder te staven, maar ik wacht eerst jullie reacties eens even af.

Gistermiddag heb ik een heerlijke winterkuier gemaakt in De Deelen (kaartje Google Maps). Diverse mensen trokken hun eerste baantjes op het petgat bij de parkeerplaats …

Tot mijn niet geringe verbazing zag ik op een bepaald moment een man met een buggy met daarin een kind over het ijs suizen …

Die zal bij de brug wel omkeren, dacht ik …

Dat bleek echter niet de bedoeling te zijn, met vereende krachten werd de buggy op de brug gehesen …

Daarna werd de buggy met het kind aan de andere kant van de brug weer op het ijs gezet …

Een paar ervaren schaatsers, die voorzien prikstokken en rugzakken verderop op verkenning waren geweest, spraken de jonge ouders waarschuwend toe …

Het mocht echter niet baten, de ouders gingen gewoon verder met kind en buggy. Ik heb nog even met deze mannen staan praten over zoveel onbenul …

Waarom onbenul? Wel, simpelweg omdat het ijs verderop absoluut nog niet overal vertrouwd is. Op verschillende plaatsen liggen nog grote windwakken …

Het bovenstaande windwak is nog goed te zien, maar nog erger zijn de verborgen windwakken. Vanaf één van de hoge bruggetjes meende ik zo’n verborgen windwak te zien. Het vlak binnen de donkere rand op de foto hieronder heeft duidelijk een tijdlang open gelegen. Het is best mogelijk dat dit windwak pas in de voorgaande nacht is dichtgevroren en dat er maar 1 of 2 centimeter ijs ligt. Je deugt toch niet als je daar nu met een kind in een buggy gaat schaatsen!?

Voorlopig kan er ook in Fryslân alleen veilig geschaatst worden op ijsbanen en ondergelopen land. Zaterdag kunnen schaatsliefhebbers terecht in de Jan Durkspolder voor de eerste officiële toertocht van 2012. Zoals in het vorige logje te zien is, gaat daar veiligheid voor alles.

Vandaag een paar foto’s van de mooiste wandeling die ik dit jaar tot nu toe heb gemaakt …

Today a few photos of the most beautiful walk I made so far this year …

Het natuurgebied De Deelen bestaat voor een groot deel uit water …

As you can see it’s an area with a lot of water …

Deze oude tjasker helpt mee om het water in een deel van het gebied op het juiste niveau te houden…

This old mill -a tjasker- is a drainage wind pump which helps to keep the water at a good level …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Lopend over het meest oostelijke pad in het laagveengebied De Deelen kun je op een paar plaatsen dergelijke palen met netten in de petgaten zien staan …

De afgelopen jaren ben ik er al vele malen langs gelopen zonder te weten wat het is, en waar het voor dient …

En aangezien die vragen ook hier nog niet zijn beantwoordt, zal het wel een raadsel blijven tot ik ter plaatse nog eens iemand van Staatsbosbeheer tegen het lijf loop …

“Waar waren we ook weer gebleven …?” Met die vraag begon Geert Mak vrijwel alle afleveringen van de tv-serie “In Europa“.
Tijdens mijn kuier door De Deelen was ik maandagmiddag bij het derde bankje op mijn route aangekomen. Omdat dit ook meteen het laatste bankje was, ben ik wat langer blijven zitten dan op het eerste bankje. Het zat er nog goed in de zon met uitzicht op het molentje …

Vriendelijk groetend liep er na enige tijd een groepje van vier mensen voorbij. Omdat ik geen zin had om meteen achter hen aan te lopen, liet ik er nog even wat tijd overheen gaan, voordat ik mijn weg weer vervolgde …

Kort nadat ik weer op pad was, kwam ik op het eilandje tussen de twee bruggetjes tot de ontdekking dat ik in een onnadenkende bui blijkbaar mijn stoute schoenen had aangetrokken …

Er was geen houden aan, of ik wilde of niet, ik moest en zou even door de bosschage naar de waterkant om even een paar plaatjes te schieten van het tweede bruggetje in tegenlicht …

Daarna was het tijd om het bruggetje over te steken, zodat ik mijn weg kon vervolgen over de legakker, die zich tussen twee petgaten voor me uitstrekte …

Intussen bleef ik de lucht goed in de gaten houden, want er pakten zich steeds meer donkere wolken samen. De wolken in zuidelijke richting vóór me vormden geen probleem, maar vanuit het noordwesten kwam weinig goeds naderbij …

Zodra ik de beschutting van de bomen achter me had gelaten en het laatste stukje over de verharde weg in westelijke richting liep, werd duidelijk dat niet alleen de bewolking was toegenomen, maar ook de wind. Op het kanaal naast me verschenen de eerste kleine schuimkopjes …

De wandeling was langer geworden dan ik me had voorgenomen, maar gelukkig, daar was de parkeerplaats. Blijkbaar waren er intussen meer mensen op het idee gekomen om hier even uit te waaien, ik telde wel 12 auto’s op de parkeerplaats. Volgens mij is dat een record …

Ik zat net in de auto uit te blazen, toen de eerste regendruppels op het raam uiteen spatten. Wat een timing.