Lichtlijnig

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een echte fotokuier heb gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam. Een paar weken geleden ben ik er weliswaar nog even geweest, maar zoals zo vaak in de afgelopen maanden, werd ik toen al snel de auto weer in gejaagd door een bui. Vandaag was het een prachtige dag om er weer eens een tijdje rond te scharrelen …

Bij de ingang wordt er nog altijd op gewezen, dat het betreden van de Ecokathedraal voor eigen risico is. De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …

De eerste gevallen hefstbladeren maken de paadjes en bouwwerken waar geen zon komt ook nog eens extra glad. Kortom: dat bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets …

Op het voorste deel van het terrein was alweer heel wat bijgebouwd sinds mijn laatste bezoek. Op wat een paar jaar geleden nog een kale heuvel was, lijkt intussen een soort tempelcomplex te zijn verrezen …

Omdat je in de Ecokathedraal over en tussen de bouwwerken vrijwel voortdurend op en neer loopt, was ik ook ditmaal al snel weer aan een momentje van rust toe. Gelukkig is dat hier geen enkel probleem, want er is altijd wel ergens een muurtje of iets van dien aard voor handen om even op te kunnen zitten …

Terwijl ik even genoeglijk zat te mijmeren, realiseerde ik me ineens dat het maar goed was dat ik geen shag bij me had. Thuis ligt het pakje al voor de tiende dag op rij onaangeroerd naast mijn stoel. Daar heb ik ook nog niet de neiging gehad om een shagje te draaien, maar hier, op een stapeltje stenen in de Ecokathedraal was ik gegarandeerd voor de bijl gegaan, als ik shag bij me had gehad …

De gedachte aan alle bemoedigende woorden die jullie hier de afgelopen dagen voor me hebben achterlaten, sterkt me om de strijd nog niet op te geven. Dank daarvoor!

Eenmaal weer thuis was de aanvechting om een rokertje op te steken weer voorbij. Het pakje van De Weduwe ligt nog steeds onaangeroerd naast mijn stoel.

De foto’s die ik hier gisteren publiceerde, heb ik donderdag gemaakt tijdens een heuse ontdekkingstocht door de Kop van Overijssel en Flevoland met mijn fotomaatje. Jetske is intussen al veel verder met haar verslag van deze tocht. Dat tempo kan ik niet bijhouden. Ik laat vandaag nog wat foto’s zien van de eerste tussenstop bij het Stroïnkgemaal, dat aan de voormalige Zuiderzeedijk tussen Vollenhove en Blokzijl staat (kaart Google Maps) …

Het Stroïnkgemaal werd in 1919 gebouwd in opdracht van het waterschap Vollenhove, als hoofdstoomgemaal van Noord-west-Overijssel. Het gemaal werd op 9 juni 1920 officieel in gebruik genomen met twee Jaffa centrifugaalpompen. Vanwege het kostenaspect werd gekozen voor stoombemaling, hoewel elders in het land op veel plaatsen al elektrische gemalen werden gebouwd …

Daarmee is het Stroïnkgemaal evenoud als het ir. D.F. Woudagemaal bij Lemmer. Dit gemaal werd officieel geopend op 7 okt 1920 door koningin Wilhelmina. Het grootste verschil zit erin, dat het Woudagemaal op dit moment nog steeds het grootste, nog in bedrijf zijnde, stoomgemaal ter wereld is …

De stoommaachines van het Stroïnkgemaal werden in 1962 vervangen door dieselmotoren. De karakteristieke, 50 meter hoge schoorsteen deed geen dienst meer en werd in 1980 helaas gesloopt. Ook de dieselmotoren zijn op hun beurt inmiddels weer vervangen door moderne elektromotoren. Tussen 2000 en 2008 is het gemaal opgeknapt, en zijn de machines gereviseerd. In 1997 werd het gemaal op de rijksmonumentenlijst geplaatst …

Het Woudagemaal bij Lemmer verkeert nog steeds in originele staat. Ten tijde van overvloedige regenval wordt het Woudagemaal nog steeds onder stoom gebracht om ervoor te zorgen, dat we in Fryslân droge voeten houden …

Omdat stoomtechniek geen onderdeel meer uitmaakt van het reguliere onderwijs, wordt het Woudagemaal minimaal tweemaal per jaar onder stoom gebracht, omdat de medewerkers van Waterschap Frsylân de fijne kneepjes van het stoomvak alleen in de praktijk kunnen leren. Ik kan de liefhebbers van stoomtechniek een bezoekje aan het Woudagemaal ten zeerste aanbevelen. Op de website wordt aangekondigd wanneer het gemaal weer gaat draaien …

Het watergemaal Stroïnk ontleent zijn schoonheid vooral aan de prachtige weerspiegelingen in de waterpartij voor het gebouw. Dat is dan ook de belangrijkste reden waarom ik dit gemaal vandaag nog eens onder de aandacht breng …

Vandaag een paar foto’s van een typisch Nederlands gebouw onder een typisch Nederlandse lucht …

Today a few photos of a typical Dutch building under a typical Dutch sky …

Dit is het watergemaal A.F. Stroïnk tussen Blokzijl en Vollenhove (kaart Google Maps) …

This is the waterpumping station A.F. Stroïnk between Blokzijl and Vollenhove in the Netherlands (Google Maps) …

En zo ziet het eruit met pinksterbloemen op de voorgrond …

And this is what it looks like with cuckoo flowers in the foreground …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!

Het is duidelijk: de Hooidamsbrug ligt eruit en hier kunnen we voorlopig niet meer langs …

Gelukkig ben ik te voet, en 5 km per uur haal ik al geruime tijd niet meer …

Hier en daar is iemand aan het werk …

Er wordt wat heen en weer gelopen …

En natuurlijk is er op z’n tijd werkoverleg onder het genot van een shagje …

Nadat ik zaterdag was uitgekeken bij de brug, heb ik een kort kuiertje gemaakt op de westelijke oever van de Hooidamsloot. Daar lag een bootje waarop mijn naam prijkte …

Het was wat een onooglijk werkschuitje, dat wel een opknapbeurt en een kwastje verf zou kunnen gebruiken …

Morgen wat foto’s die ik aan dek van het schuitje heb gemaakt …