Lichtlijnig

Planningen zijn er om zo nodig aan te worden aangepast. Dat heb ik dan ook maar gedaan, toen ik in juni een MS-aanval te verwerken kreeg. Juist op dat moment had ik aan de slag gemoeten met het clubblad van de jeu de boulesvereniging, maar dat heb ik toen maar een maandje uitgesteld …

Nu we ruim een maand verder zijn, ben ik weer helemaal bij. De website van SVP is weer helemaal up-to-date, en vanochtend heb ik het clubblad afgeleverd bij de drukker. Dat gaf me meteen een mooie gelegenheid om weer eens een kijkje te nemen bij de pingoruïne op het bedrijventerrein Azeven Noord …

De laatste keer dat ik hier was, was op 14 december 2009, de eerste ijsdag van de lange winter. Het verschil tussen toen en nu is zo ongeveer 28 graden …

Toen bloeiden er alleen maar ijsbloemen …

Vandaag trekken op precies hetzelfde plekje de paarsgele bloemetjes van het bitterzoet de aandacht …

Pas als we een stapje naar links doen en langs het bitterzoet in zuidwestelijke richting kijken, wordt duidelijk dat we hier toch echt op een bedrijventerrein zitten …

Maar wel op een bedrijventerrein waar de meeste gebouwen gezien mogen worden …

Na wekenlange speculaties werd het raadsel van de overal in Drachten opduikende mieren gisteren ontsluierd. Omdat het al een tijdje rondzoemde dat het wel eens te maken zou kunnen hebben met het 50-jarig jubileum van Schouwburg de Lawei, dat vandaag gevierd wordt, heb ik daar dinsdag eens een kijkje genomen. Op het Kiryat Onoplein aan de achterzijde van de Lawei werd hard gewerkt aan het podium waarop Ilse Delange vanavond een gratis concert zal geven …

Afgezien daarvan was er weinig opvallends te zien. Dat was anders bij de rotonde aan de voorkant van de Lawei. Daar waren plotseling zeer opvallende borden verschenen …

Omrop Fryslân (vanaf 7:18) kwam gisteren met de oplossing van het raadsel, en ook De Volkskrant maakt er vandaag melding van. Het blijkt inderdaad te gaan om een cadeau voor de jubilerende Schouwburg De Lawei, die vandaag vijftig jaar bestaat. De Vrienden van De Lawei bieden het kunstwerk aan samen met De Rabobank, Schroor Beheer en de Gemeente Smallingerland. De gedachte erachter is dat mieren net als mensen sociale wezens zijn, die een trefpunt nodig hebben. Voor Drachten is de Lawei het trefpunt, vandaar dat al die honderden mieren daar bijeen komen …

Vandaag heb ik rond het middaguur nog eens een kijkje genomen bij de Lawei. Het ziet er intussen rood van de mieren, en er klinkt inderdaad regelmatig applaus en gejuich op en rond de rotonde …

De man achter het project is kunstenaar Henk Hofstra, die drie jaar geleden wereldwijd aandacht trok met het project De blauwe weg in Drachten …

Zelfs de achterzijde van de Lawei wordt beklommen door de mieren …

Natuurlijk moest hunebed D53 ook aan de binnenzijde aan een onderzoek worden onderworpen.
Daar deed Tijmen een geweldige vondst …

Een takje …? Een stokje …?
Niks d’rvan, Tijmen kwam tevoorschijn met een heus zwaard en was ineens een echte ridder.
En dus bleef er voor Nils niets anders over dan zich ook te bewapenen …

Terwijl de dames en ik een eersterangs plekje vonden op een bankje, ontspon zich voor onze ogen een pittig duel …

Nu eens leek de één aan de winnende hand te zijn, dan weer de andere …

Uiteindelijk eindigde de strijd onbeslist op een heerlijk bladerdek in het zonnetje …

Wie ‘Drenthe’ zegt, zegt ‘hunebedden’.
Tijdens een weekendje Drenthe mag een bezoekje aan een van de vele hunebedden dan ook niet ontbreken. Nu had ik dat bij voorkeur op de zaterdag gedaan, omdat het dan bij dergelijke attracties over het algemeen niet zo gek druk is, maar omdat de weersomstandigheden dat toen echt niet toestonden, moesten we noodgedwongen uitwijken naar de zondag. En dus maakten we zondagmiddag op de weg terug naar huis een tussenstop bij de Hunebeddenweg bij Havelte …

Het was er zoals verwacht een drukte van belang, het leek wel een kermisattractie op Paasmaandag. Maar dat maakte voor Tijmen niet uit, die keek zijn ogen uit. Samen met papa ging hij op weg naar hunebed D53, het op één na grootste hunebed van ons land. Zulke grote stenen had hij nog nooit gezien …

Tijmen is geen grote held die bij klim- en klauterwerk onbezonnen te werk gaat, maar als andere kinderen daar op kunnen, dan zou hij dat toch ook wel kunnen. En dus begon hij onder toezicht van papa behoedzaam aan zijn weg naar boven …

Nadat hij de situatie eens goed in zich had opgenomen en de klauterkunst van andere kinderen had afgekeken, zette hij zijn tocht voort …

Langzaam maar zeker naderde hij de top …

Halverwege besloot Tijmen even een blik over de rand te werpen …
Oei … dit is toch wel erg hoog …

“Weet je wat …?” leek hij te denken …
“Ik ga veilig een verdieping lager om te poseren voor pake …”

Wordt vervolgd.

Ik zoek het eens wat hogerop om te zien of nog opklaringen naar ons onderweg zijn.
De toren van de Clemenskerk bij Havelte lijkt me daarvoor een aardig uitzicht te bieden …

Meer foto’s van de Clemenskerk zijn bij mijn fotomaatje te zien.