Lichtlijnig

Nadat we de sappige en kleurrijke Waddenweiden achter ons hadden gelaten, waren we sneller dan verwacht weer in Formerum. Hoewel de bewolking rond het middaguur geleidelijk verder toenam was het nog steeds goed weer. Omdat we ons pas rond vier uur hoefden in te schepen voor de reis terug naar Harlingen, stelde ik voor om nog een keer door de duinen naar West aan Zee te fietsen, zodat ik nog even een paar foto’s kon maken van het logo van National Geographic in het duinlandschap. Toen we daar dinsdag passeerden, was het miezerig en grijs …

Het geel doet het natuurlijk prima in dit beeld, maar het moest nog beter kunnen. Met een beetje geluk zou het landschap rondom het logo in ieder geval het eerste uur nog een heel andere sfeer ademen dan dinsdagochtend. Op naar de duinen …

Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen, toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment al helemaal geen sprake. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden …

Al snel bewogen mijn fotomaatje en ik ons behoedzaam door de berm van het fietspad te midden van de gevlekte orchissen …

De brede orchissen in het Weinterper Skar hebben hun beste tijd al gehad, maar hier toonden de orchideeën zich nog op hun mooist …

Het zijn niet de mooiste of de beste foto’s die ik ooit heb gemaakt van een orchis, maar dat is te wijten aan het feit, dat de vermoeidheid zich intussen behoorlijk liet voelen. Het viel ook lang niet mee om vanuit gehurkte positie weer op te staan en mijn stalen ros te bestijgen, maar het moest toch nog maar even. Nog even doorzetten …

Aafje deed als een ware meesterknecht het zware kopwerk tegen de straffe westenwind in. Het klokje op mijn E-bike wees me erop dat het energieniveau intussen was teruggelopen tot 40%. Maar gelukkig, in de verte lonkte het beroemde gele logo …

Het beviel ons alle drie prima om met de stevige westenwind in de rug langs het Wad te fietsen, maar hoe verder we oostwaarts zouden gaan, hoe verder we ook weer tegen de wind in zouden moeten tornen. Daarom zijn we op een bepaald moment de dijk weer overgestoken om door het weidegebied terug te gaan in de richting van Formerum …

In de bermen van dit landweggetje dartelden diverse vlinders rond, maar zoals aan Jetske’s wapperende haardos en het lange gras te zien is, was het zinloos om te stoppen in de hoop een paar macrofoto’s te kunnen maken. Daarvoor waaide het veel te hard …

Wie zich wel gemakkelijk liet fotograferen was een tureluur die geruime tijd met de kop in de wind op ‘n paaltje bleef staan …

En ook de koeien die lekker in de wei lagen te herkauwen vormden een gemakkelijk doelwit voor onze camera’s …

Hoewel de lucht nog steeds overwegend lichtblauw kleurde, verschenen er meer en meer cirruswolken of windveren aan de lucht …

Hoe mooi die vederwolken ook zijn, ze willen nog wel eens wijzen op een weersverandering, zoals de nadering van een warmtefront. En dat bleek later op de dag weer eens uit te komen …

Sneller dan verwacht waren we terug bij Formerum. Omdat we ons hadden voorgenomen alles uit deze laatste dag op Terschelling te halen en omdat de accu van mijn fiets nog wel enige kilometers leek toe te staan, besloten we nog even door te fietsen naar de duinen bij West aan Zee …

Morgen een paar foto’s van prachtige bloemen in de duinen …

Gisteren beloofde ik jullie, dat we vandaag vanaf de dijk zouden afdalen naar zeeniveau.
Belofte maakt schuld, dus bij deze …

.

.

Als alle plaatjes geschoten zijn, fietsen we verder in oostelijke richting …

Een stuk verderop lassen we weer even een kleine tussenstop in om wat plaatjes van het Wad te kunnen schieten …

.

.

Om te voorkomen, dat ik ze met mijn trapondersteuning voor de wind uit het wiel zou rijden, leek het de dames beter om maar weer voorop te rijden, zodat zij het tempo konden bepalen …

Regelmatig werd er even een bezorgde blik over een schouder geworpen om te kijken of ik het nog kon bijbenen, of dat ik tussendoor weer eens was afgestapt om een plaatje te schieten …

En dan naderen we het einde van ons tochtje op de oever van het Wad. Aan de andere kant van dat hek gaan we weer omhoog om onze weg aan de andere kant van de dijk te vervolgen …

Morgen fietsen we binnendijks door het Terschellinger weidegebied.

Het was nog lang gezellig na die prachtige zonsondergang vorige week dinsdagavond. Maar toch ook weer niet te lang, want we hadden ons voorgenomen om ook Afanja’s laatste dag op Terschelling nog ten volle uit te buiten.

Rond half elf stapten we woensdagochtend na een goede nachtrust redelijk verkwikt op de fiets voor een tochtje langs het Wad. Tegen elven bereikten we de dijk. Daar maakte ik gebruik van het oponthoud dat het klaphekje bood om even een paar foto’s te maken …

Toen ik mijn blik weer van de bovenstaande borden afwendde, zag ik dat de beide vrouwen mijn fiets – en dat was bepaald geen licht exemplaar – intussen al met vereende krachten de dijk op hadden geduwd …

Wat ben ik toch een bofkont met twee zulke fantastische vriendinnen! Nadat ik mezelf over de trap naar boven had gehesen, en op de kruin van de dijk stond, strekte de Waddenzee zich op haar mooist voor me uit …

Achter ons strekte het polderlandschap zich uit, met op de achtergrond Formerum …

En intussen werd ook de derde fiets met vereende krachten naar boven gesleept …

Nog even rondkijkend zien we in zuidwestelijke richting aan de horizon nog net Terschelling-West liggen …

Omdat ik zo stom ben geweest om later op de dag in Terschelling-West geen foto te maken van de Brandaris, heb ik even een uitsnede van de bovenstaande foto gemaakt, zodat de Brandaris toch nog net te zien is …

Morgen dalen we af naar zeeniveau om onze weg daar te vervolgen in oostelijke richting. Nu genieten we bovenop de dijk nog even van het panorama, dat de scheiding tussen land en water in oostelijke richting biedt …

De rest van die regenachtige dinsdagmiddag hebben we in de best wel knusse zithoek van het chalet doorgebracht. Aafje en Jetske zaten ieder in een hoek van de ruime zitbank weggedoken in een boek. Ik had het me gemakkelijk gemaakt op het ligbed, dat oorspronkelijkvoor het terras was bedoeld.  Afwisselend zat ik wat te bladeren in de laatste editie van Zoom.nl en te kijken naar de donkere wolken die  aan de andere kant van de terrasdeuren voortraasden …

Tegen de tijd dat onze spijkerbroeken weer droog waren, was ook de buiïgheid voorbij, zodat we onderweg naar restaurant “De Rustende Jager” alleen hoefden af te rekenen met harde wind. Maar dat hadden we er alle drie graag voor over, en ik natuurlijk al helemaal met mijn trapondersteuning. De accu was weer volledig opgeladen. Makkie! 

Toen we na een heerlijk etentje geheel voldaan weer buiten kwamen, troffen we een staalblauwe lucht aan. Het beloofde een mooi einde van de dag te worden met een zonsondergang die we zeker nog even moesten meepakken. En dus begaven we ons opnieuw naar het strand …

Ditmaal waren we er niet helemaal alleen. Vijf andere kijklustigen hadden een plekje gevonden in de luwte van de strandtent. Dat was wel nodig ook, want de harde noordwestelijke blies het zand venijnig over het strand. Om te voorkomen dat we zouden worden gezandstraald, hebben wij ons ook zoveel mogelijk opgehouden in de luwte …

Zo’n ritje met een 4WD over het strand lijkt mij ook nog wel eens wat …

De hond van een van de andere toeschouwers was zo vriendelijk om even heel fotogeniek voor me te poseren …

Vanaf 21:48 uur leek de zon langzaam maar zeker te worden verzwolgen door de zee …

.

.

Het was het einde van toch weer een mooie dag, en de weersverwachting beloofde veel goeds voor onze laatste dag op Terschelling …