Lichtlijnig

Na een koude en grijze zaterdag volgde een zonnige zondag op landgoed “de Merelhof”, en dus gingen Pepijn en ik al vroeg op pad voor een kleine wandeling over het domein. Tijd om de pyjamabroek te verruilen voor een spijkerbroek was er niet, want de boer die een deel van het land van “de Merelhof” in gebruik heeft, kwam het land op met de tractor. Dat moesten wij natuurlijk wel even bekijken …

Pepijn bleef op gepaste afstand staan om het ronkende apparaat te zien passeren, je weet immers maar nooit welke kant zo’n gevaarte op gaat. “Gras maaien …,” luidde Pepijn’s commentaar, terwijl hij me stralend aankeek, en daar heb ik het op dat moment maar bij gelaten …

Toen de tractor enkele ogenblikken later uit zicht was verdwenen, vervolgden Pepijn en ik onze kuier. “Daar zijn koeien, pake …” kraaide het mannetje, toen we het weiland aan de achterkant van onze weekendwoning naderden …

Die reactie heb ik natuurlijk meteen bevestigd. Dat het geen koeien waren, maar o.a. een Belgische Blauwe pink en nog een paar andere pinken, had ik ook tenslotte ook niet geweten als ‘de landheer’ het me vrijdagmiddag na aankomst niet had verteld …

Voorgaande jaren hadden we ‘t hele achter het huis liggende weiland tot onze beschikking. Vorig jaar was dat grotendeels met zuring en boterbloemen bedekte weiland vooral voor Tijmen en mij een mooi jachtgebied voor onze camera’s …

Nu was het weiland voor het vee, en dat was ook goed, want hoewel ze vrij ver weg stonden, vond Pepijn het al babbelend prachtig om naar die loom grazende dieren te kijken …

In de loop van de middag hoorden we de tractor weer het land op komen. Ik werd meteen door Pepijn meegetroond om het spektakel nogmaals te bekijken. Ditmaal stapte Pepijn wat dichter naar de rand van het weiland, maar hij bleef wel op veilige afstand van de afrastering. Na aankomst had ik de mannetjes namelijk meteen goed duidelijk gemaakt dat er stroom stond op de draden en banden rond de weilanden, en die boodschap was goed blijven hangen …

Het was een feest om dit leergierige mannetje, dat intussen zo ongeveer alle automerken weet te benoemen, op deze manier kennis te laten maken met een paar facetten van het boerenleven rond “de Schaapskooi” …

Net als vorig jaar hadden we met Pinksteren weer een kampeerweekendje in Noord-Brabant met een groepje vakantievrienden, die we in de periode 1994-2004 regelmatig troffen op een camping in het Franse departement Lot-et-Garonne. Naar mate we vorige week vrijdag verder naar het zuiden reden, werd de lucht grijzer en donkerder. Eenmaal ter plaatse troffen we ons weekendverblijf vrijdagmiddag in grijze en kille omstandigheden aan …

Ondanks de tamelijk belabberde weersomstandigheden werd het weer een geslaagd en uiterst gezellig weerzien. Aafje en ik hadden de beschikking over wat wij tot dat moment een tenthuisje noemden. Op de website van de camping heet het een kampeerbungalow te zijn, en die naam verdient het optrekje eigenlijk ook wel. De belangrijkste voordelen t.o.v. de huurcaravan waar we vorig jaar in zaten, waren dat we nu de beschikking hadden over een echt tweepersoonsbed en een gaskachel, en die gaf me dan toch een lekkere warmte! Bovendien was de zitruimte zo groot dat we er makkelijk met zijn tienen konden zitten. En dat hebben we vooral vrijdagavond en zaterdag overdag dan ook veelvuldig gedaan, want man man, wat was het koud op de camping …

Net als een jaar geleden werden gesprekken en gesprekslijnen opgepikt alsof ze vorige week waren gevoerd. Alleen de omstandigheden verschilden nogal met vorig jaar. Toen waanden we ons bij maximumtemperaturen rond de 25 graden weer op de camping in Frankrijk waar we elkaar in de jaren 90 hebben leren kennen, dat lag met maximumtemperaturen rond de 13 graden het afgelopen weekend toch wel wat anders. Dat kon de pret echter niet drukken …

Nadat een zoon van één van onze vrienden, die zich de kunst van het ambachtelijk bakken van Frans (stok)brood eigen heeft gemaakt, zaterdagmiddag een vrachtje zelfgebakken brood had afgeleverd, kon de voorbereiding van de traditionele gezamenlijke maaltijd beginnen …

Ook dit jaar hadden we voor ons etentje weer de beschikking over de deel van de voormalige boerderij op de camping, zodat we droog en warm konden zitten, want we mochten de open haard lekker opstoken …

Terwijl we ons het voorgerecht goed lieten smaken, begonnen de aardappeltjes langzaam, maar zeker lekker te kleuren op de skottelbraai …

Niet veel later lieten die aardappeltjes zich samen met de verse asperges uitstekend smaken …

De gezamenlijke maaltijd werd in stijl afgesloten met kaas, ijs en koffie …

Met wat alcoholische versnaperingen, waaronder het onvolprezen ‘Pompeblêdsje’ was het nog lang gezellig rond het aangenaam knapperende houtvuur …

Zondagochtend werden we wakker onder een strakblauwe lucht en eindelijk wat aangenamere temperaturen, zodat we zelfs op het terras koffie konden drinken …

In de loop van de dag liep de temperatuur zelfs op tot tegen de 20 ºC, zodat er zelfs nog even een zonnig partijtje petanque gespeeld kon worden. Voor mij was dat helaas niet weggelegd, want de plotselinge temperatuursprong was voor mijn benen weer wat teveel van het goede. Maar ook met kijken en fotograferen heb ik me uitstekend vermaakt, en iemand moet tenslotte toch zorgen voor de verslaglegging …

Veel sneller dan ons lief was, brak de maandag aan met opnieuw koud en miezerig weer. Tijd om in te pakken … Voor de bezitters van een caravan of camper en voor ons als huurders van de kampeerbungalow was dat niet zo’n probleem, maar voor de enige èchte kampeerders van ons gezelschap die met een tent op pad waren, kwam de regen wel erg ongelegen …

Na een hartelijk afscheid en een vlotte reis waren we halverwege de middag weer thuis. Ondanks het koude en grijze weer kunnen weer terugzien op een geweldig weekend, want het zijn de mensen die de sfeer maken, en dat zit met dit clubje wel goed!

Toen mijn fotomaatje Jetske me vorige week vroeg of ik nog wensen had voor mijn verjaardag, antwoordde ik simpelweg en met een brede glimlach: “Jawel, ik wil vooral graag een gezellige dag.”
“Mooi,” repliceerde Jetske, “dan krijgen jij en Aafje voor je verjaardag een vaartochtje cadeau … als dat jullie gezellig lijkt tenminste …,” voegde ze eraan toe. Dat leek me een prima plan, maar dan wel onder de voorwaarde dat wij voor een goed gevulde mand met proviand mochten zorgen …

En dus zaten we maandagochtend rond 11:00 uur midden op de Bovenwijde aan de koffie met oranjekoek. Met een temperatuur rond de 24 graden was het een stuk aangenamer dan in het tropische weekend dat we net achter de rug hadden. Omdat intussen ook de noordelijke bouwvakvakantie voorbij is, was het er nog weer een stuk rustiger dan vorige week. Die enkele passerende zeilpunter vormde eerder een verrijking dan een verstoring op het water …

Een klein uurtje later passeerden we op onze route tussen de Bovenwijde en Westeinde de steile fietsbrug waar ik vorige week ook al met Jetske onderdoor was gevaren …

Tegen enen werd het tijd voor de lunch, daartoe gingen we voor anker in de buurt van de jachthaven van Belt-Schutsloot. Nadat we een lekker koel glaasje witte wijn hadden gedronken, lieten we ons de broodjes goed smaken …

Even werd de stemming hier gedrukt, omdat Aafje een sms-je van zoon Nils kreeg. De familie is met vakantie in Zuid-Duitsland. Tijdens een eerste fietstochtje maakt kleinzoon Tijmen iets teveel vaart tijdens zijn eerste kennismaking met een lichte afdaling in heuvelachtig terrein. Een waarschuwing van papa leidde wellicht tot enige paniek en te fors remmen, waardoor Tijmen in volle vaart onderuit ging. Het gevolg: een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis, waar twee hechtingen en vier hechtpleisters werden aangebracht op zijn kin. Hopelijk houdt hij er geen groot en vervelend litteken aan over. Voorlopig wil hij in Duitsland in elk geval niet meer fietsen …

Nadat we dit verhaal een plekje hadden gegeven, zetten we onze tocht voort.  Met een glaasje wijn achter de knopen en wijdere wateren voor de boeg, durfde ik het wel aan om het roer een tijdje ter hand te nemen, zodat de beide dames even genoeglijk konden bijpraten. Jetske spotte op een bepaald moment een fraaie halo en ze was wel zo vriendelijk om mij daar ook even op te wijzen. Ik waagde het erop om het sturen even te combineren met fotograferen …

Een tijdlang ging het varen me zelfs op wat smallere wateren goed af, maar toen we tegen drie uur ‘s middags de kabelpont bij Jonen naderden, dreigde het even mis te gaan. Zo’n sloep laat zich prima besturen zo lang je maar wat snelheid houdt, maar dat kon op dat moment niet vanwege de vermaledijde kabels van die pont, die de sloep dreigden te doorklieven. Nadat ik al flink vaart had geminderd schakelde ik de motor in de achteruit. Daar werd het echter niet veel beter van, want achter ons kwam een andere sloep snel naderbij. Toen onze sloep als gevolg van mijn onhandige manoeuvres volledig uit het roer begon te lopen, was voor Jetske het moment aangebroken om het roer toch maar weer over te nemen … Pffffff …

Gelukkig kreeg ik enige tijd later op het bredere water van het Giethoornse Meer de kans om me te rehabiliteren. Hoewel Jetske me netjes de koers tussen de boeien door had aangewezen, kon ik het niet laten om een paar maal soepel een rondje om een ton te maken. Daarbij vroegen we ons af waarom er tie ribs op de bovenkant van die boeien zijn gebonden. “Mogelijk zijn ze bedoeld om te voorkomen dat rustende watervogels ze onderkakken,” filosofeerde Jetske. Maar in dat geval lijken ze hun doel voorbij te schieten. Als iemand weet waarom die tie ribs erop zitten, dan zou ik dat graag eens horen …

Rond zes uur naderden we de thuishaven van ‘de Vrijbuiter’ weer. We hadden intussen ruim zeven uur op het water gezeten, maar de tijd was werkelijk omgevlogen …

Met behulp van een tracking app op mijn iPad heb ik een routekaartje gemaakt, daaruit werd duidelijk dat we in 7 uur en 38 minuten een afstand van 42,9 km hebben afgelegd door de Weerribben en de Wieden …

Jetske bedankt, het was een geweldige verjaardag!
Deze prachtige vaartocht was echter niet alleen een mooi verjaardagscadeau, het was ook meteen het begin van Aafje’s vakantie. Echt grote plannen hebben we niet, behalve dat Aafje wat extra dingen in en rond huis wil doen, zullen we de komende tijd eens wat vaker samen een dagtripje maken. Daarbij staat o.a. een bezoekje aan de bankjes op de onderstaande foto op het programma …

Omdat dergelijke tripjes, zoals ook de vaartocht van gisteren, aanzienlijk meer van mijn schaarse energie vergen dan mijn reguliere fotokuiertjes, zal ik het met mijn blogrondjes en reacties de komende tijd wat rustiger aan doen dan normaal. Maar ik kom vast wel eens her en der even virtueel buurten.

Sinds ik behept ben met MS, zijn wij niet meer van die reizigers, simpelweg vanwege het feit dat reizen een nogal vermoeiende bezigheid is, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Desondanks gingen wij, terwijl ik nog maar amper was bijgekomen van ons weekendje in Drenthe, zaterdagochtend opnieuw bepakt en bezakt op pad. Ditmaal stond er een rit van ruim 200 km naar een kleine camping in Noord-Brabant op het programma. Daar werden we verwacht voor een reünie van een groep mensen van diverse pluimage her en der uit Nederland en België, die wij in de periode 1994-2004 met een zekere regelmaat troffen op een camping in Zuid-Frankrijk. Omdat vakanties in Zuid-Frankrijk voor ons geen optie meer zijn, en omdat ook het gesleep met een tent in eigen land er niet meer bij is, was er voor ons een caravan gereserveerd voor het Pinksterweekend, zodat we toch weer eens ouderwets genoeglijk konden bijpraten …

Na een vlotte rit volgde in de loop van de middag een allerhartelijkst weerzien in waarlijk Franse omstandigheden. De zon zweepte de temperatuur op tot hoog zomerse waarden, maar in de schaduw van een grote treurwilg was het goed toeven, en daar droeg in de loop van de middag ook een verkoelend wit wijntje een steentje aan bij. Tegen zessen werd het voor mij tijd om me even tactisch terug te trekken in de caravan. Daar heb ik me heerlijk diagonaal op het wat krap uitgevallen bed uitgestrekt. Al gauw zakte ik weg in een vredig namiddagslaapje. Intussen troffen de overige aanwezige mannen voorbereidingen voor een gezamenlijk maaltijd, zoals we dat ook in Frankrijk zo vaak hadden meegemaakt …

Om ons uit 11 personen bestaande gezelschap de gelegenheid te geven om de avond op feestelijke wijze door te brengen zonder de andere campinggasten te storen, kregen we de beschikking over een multifunctionele schuur op het terrein. Terwijl de aardappeltjes zachtjes pruttelden en de asperges aan de kook werden gebracht, kwamen de eerste tafelgesprekken al snel op gang …

Helaas moesten drie personen om uiteenlopende redenen verstek laten gaan, maar de mensen die er wel waren, raakten probleemloos met elkaar in gesprek. Hoewel Aafje en ik de anderen variërend van 3 tot 8 jaar niet meer hadden gezien of gesproken, werden gesprekken en gesprekslijnen opgepikt alsof ze vorige week waren gevoerd. Ondanks al die jaren klikte het nog steeds als vanouds en het eten liet zich ook nu weer goed smaken …

Om een lang verhaal maar wat in te korten: het was nog lang gezellig in de schuur, terwijl er op de rest van camping een vredige rust heerste. Ook in dit opzicht leek de tijd stil te hebben gestaan, wij waren -zoals ook in Frankrijk al vaak het geval was- weer de laatsten die het licht uit deden …

De zondag en de maandag verliepen al niet minder mooi en gezellig als de zaterdag, met dien verstande dat de zondag werd afgesloten met een paar ook al weer traditionele partijtjes petanque. Hoewel ik sinds september 2010 geen boule meer had aangeraakt, was ik het nog niet verleerd. Maar na één partij was het voor mijn benen welletjes, gelukkig was een van de anderen bereid om mijn plekje in te nemen, zodat ik nog wat foto’s kon maken …

Na een in alle opzichten warm afscheid zijn wij gistermiddag als eersten huiswaarts gekeerd, maar niet nadat we hadden afgesproken om volgend jaar op herhaling te gaan. Hopelijk is dan de hele groep compleet!

Dat ik me goed heb vermaakt moge blijken uit het feit, dat ik in het weekend geen moment aan bloggen of twitteren heb gedacht. En dat terwijl ik toch echt drie berichtjes in concept klaar had gezet, zodat ik ze met enkele simpele vingerbewegingen vanaf mijn iPad zou kunnen publiceren …
Afijn, des te beter, want ik heb besloten de rest van de week lekker op mijn lauweren te rusten om de vermoeienissen van dit warme en onvergetelijk gezellige weekend weer geleidelijk uit mijn lijf te laten zakken. Ik schotel jullie deze week wat foto’s voor waar ik verder geen moeite meer voor hoef te doen, en wellicht kom ik vanaf morgen weer eens her en der op bezoek om wat bij te lezen. Straks eerst maar even een uurtje bijslapen …

Hoewel we nog maar enkele dagen thuis waren na een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk, stapten we dinsdagavond 10 augustus omstreeks 21 :00 uur opnieuw in de auto om af te reizen naar Frankrijk. Ditmaal was Noord-Frankrijk ons doel, we wilden namelijke de grote zonsverduistering van 11 augustus 1999 meemaken. Omdat de weersituatie uiterst onzeker was, bepaalde we pas op het laatste moment onze bestemming. Omdat de verschillende meteorologen geen duidelijkheid konden bieden omtrent het weer, gokten wij uiteindelijk op Laon, precies midden op de eclipsbaan. De totale verduisteringsfase zou hier 2 minuten en 12 seconden duren …

Volgens de berichten zou het enorm druk worden in de totaliteitszone, men sprak van de grootste verkeerschaos ooit. Om het eventueel uit te kunnen zingen in een oneindig lange file, hadden we voldoende eten en drinken en een jerrycan met water en ons campinggas mee. Aafje kreeg achter in de auto een geïmproviseerd bed tot haar beschikking.

De meeste parkeerplaatsen aan de snelweg stonden al behoorlijk vol. Na een voorspoedige reis, vonden we rond drie uur ‘s nachts een paar kilometer ten zuiden van de snelweg een mooi plekje bij Laon. Het lange wachten kon beginnen. Terwijl Aafje achter in de auto wat probeerde te slapen, kuierde ik regelmatig wat heen en weer.

Het was koud, kil en donker. De parkeerplaatsen en de bermen aan beide kanten van de weg waren al snel helemaal vol gestroomd met mensen van verschillende nationaliteiten. Behalve Fransen stonden er voornamelijk Nederlanders, Belgen en een paar Denen. Iedereen probeerde op zijn eigen manier de nacht door te komen, er werden zelfs een paar tentjes opgezet om de rest van de nacht in door te brengen.

Er was maar één gespreksonderwerp: het weer. Toen het daglicht de nacht had verdreven, hing een dik wolkendek laag over het Franse landschap. We hebben nog even in overweging genomen om een ander plekje te zoeken, maar waar zouden we dan in godsnaam naar toe moeten? Verder naar het oosten, of juist meer naar het westen? Omdat de zon in de loop van de ochtend een paar maal door de wolken heen prikte, en omdat het intussen enorm druk was op de weg, besloten we er maar het beste van te hopen en te blijven waar we waren …

Juiste op het moment dat we zagen dat de maan al een mooi stukje voor de zon was geschoven, klonk “Let the sun shine” uit de radio. Even gloorde er hoop, zou de lucht nu dan definitief openbreken?

Het tegendeel was echter het geval. Vlak voor het moment van de volledige verduistering trok de lucht weer helemaal dicht. Ik kon wel janken …

De kans om een glimp van de parels van Bailey, de diamantring en de corona op te vangen was nihil. Daarom besloot ik me te concentreren op de komst en het vertrek van de maanschaduw. Ik had gelezen dat deze als een zwarte muur op je af zou komen…

Voordat we het in de gaten hadden was de verduistering echter al over ons heen gevallen. Rond 12:25 uur was het ineens ècht donker om ons heen. De straatverlichting ging aan en aan de horizon was een soort van mysterieus ochtendgloren zichtbaar. Zelfs Franse auto’s die passeerden reden met de verlichting aan, en dat wil wat zeggen.

Even was het helemaal stil … zelfs de vogels deden er het zwijgen toe …

Tegen het eind van de totale verduistering begon vanuit het westen het “ochtendgloren” zichtbaar te versnellen tot het met een noodgang over ons scheerde, hierbij was de schaduwrand goed te zien. De snelheid waarmee dit plaatsvond is enigszins te vergelijken met het kijken naar een zeer laag overvliegend groot vliegtuig.

Ineens was het weer licht. Her en der klonk gejuich en applaus klonk op.

Hoewel ik nog steeds jaloers ben op degenen, die in feite slechts enkele kilometers naar het oosten een praktisch onbewolkte eclips hebben kunnen volgen, was het toch een fantastische ervaring. De plotseling intredende duisternis en de stilte die over het landschap viel, leverden een onvergetelijk kippenvel-moment op.

Kort na de volledige verduistering hebben we de terugreis aanvaard. We zaten nog maar nauwelijks in de auto, of de lucht begon open te breken. De eerste kilometers naar de autoroute, reden we in een aaneengesloten lint van auto’s. Eenmaal op de snelweg verliep de reis opnieuw voorspoedig. Het was weliswaar druk op de snelweg, maar van files hebben we geen last gehad, zodat we tegen zeven uur ‘s avonds weer thuis waren.

De avond hebben we doorgebracht met het bekijken van video-opnamen van her en der in Europa. Het lyrische verslag van Erwin Krol aan de westkust van Frankrijk, was onvergetelijk.