Lichtlijnig

Hoewel we nog maar enkele dagen thuis waren na een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk, stapten we dinsdagavond 10 augustus omstreeks 21 :00 uur opnieuw in de auto om af te reizen naar Frankrijk. Ditmaal was Noord-Frankrijk ons doel, we wilden namelijke de grote zonsverduistering van 11 augustus 1999 meemaken. Omdat de weersituatie uiterst onzeker was, bepaalde we pas op het laatste moment onze bestemming. Omdat de verschillende meteorologen geen duidelijkheid konden bieden omtrent het weer, gokten wij uiteindelijk op Laon, precies midden op de eclipsbaan. De totale verduisteringsfase zou hier 2 minuten en 12 seconden duren …

Volgens de berichten zou het enorm druk worden in de totaliteitszone, men sprak van de grootste verkeerschaos ooit. Om het eventueel uit te kunnen zingen in een oneindig lange file, hadden we voldoende eten en drinken en een jerrycan met water en ons campinggas mee. Aafje kreeg achter in de auto een geïmproviseerd bed tot haar beschikking.

De meeste parkeerplaatsen aan de snelweg stonden al behoorlijk vol. Na een voorspoedige reis, vonden we rond drie uur ’s nachts een paar kilometer ten zuiden van de snelweg een mooi plekje bij Laon. Het lange wachten kon beginnen. Terwijl Aafje achter in de auto wat probeerde te slapen, kuierde ik regelmatig wat heen en weer.

Het was koud, kil en donker. De parkeerplaatsen en de bermen aan beide kanten van de weg waren al snel helemaal vol gestroomd met mensen van verschillende nationaliteiten. Behalve Fransen stonden er voornamelijk Nederlanders, Belgen en een paar Denen. Iedereen probeerde op zijn eigen manier de nacht door te komen, er werden zelfs een paar tentjes opgezet om de rest van de nacht in door te brengen.

Er was maar één gespreksonderwerp: het weer. Toen het daglicht de nacht had verdreven, hing een dik wolkendek laag over het Franse landschap. We hebben nog even in overweging genomen om een ander plekje te zoeken, maar waar zouden we dan in godsnaam naar toe moeten? Verder naar het oosten, of juist meer naar het westen? Omdat de zon in de loop van de ochtend een paar maal door de wolken heen prikte, en omdat het intussen enorm druk was op de weg, besloten we er maar het beste van te hopen en te blijven waar we waren …

Juiste op het moment dat we zagen dat de maan al een mooi stukje voor de zon was geschoven, klonk “Let the sun shine” uit de radio. Even gloorde er hoop, zou de lucht nu dan definitief openbreken?

Het tegendeel was echter het geval. Vlak voor het moment van de volledige verduistering trok de lucht weer helemaal dicht. Ik kon wel janken …

De kans om een glimp van de parels van Bailey, de diamantring en de corona op te vangen was nihil. Daarom besloot ik me te concentreren op de komst en het vertrek van de maanschaduw. Ik had gelezen dat deze als een zwarte muur op je af zou komen…

Voordat we het in de gaten hadden was de verduistering echter al over ons heen gevallen. Rond 12:25 uur was het ineens ècht donker om ons heen. De straatverlichting ging aan en aan de horizon was een soort van mysterieus ochtendgloren zichtbaar. Zelfs Franse auto’s die passeerden reden met de verlichting aan, en dat wil wat zeggen.

Even was het helemaal stil … zelfs de vogels deden er het zwijgen toe …

Tegen het eind van de totale verduistering begon vanuit het westen het “ochtendgloren” zichtbaar te versnellen tot het met een noodgang over ons scheerde, hierbij was de schaduwrand goed te zien. De snelheid waarmee dit plaatsvond is enigszins te vergelijken met het kijken naar een zeer laag overvliegend groot vliegtuig.

Ineens was het weer licht. Her en der klonk gejuich en applaus klonk op.

Hoewel ik nog steeds jaloers ben op degenen, die in feite slechts enkele kilometers naar het oosten een praktisch onbewolkte eclips hebben kunnen volgen, was het toch een fantastische ervaring. De plotseling intredende duisternis en de stilte die over het landschap viel, leverden een onvergetelijk kippenvel-moment op.

Kort na de volledige verduistering hebben we de terugreis aanvaard. We zaten nog maar nauwelijks in de auto, of de lucht begon open te breken. De eerste kilometers naar de autoroute, reden we in een aaneengesloten lint van auto’s. Eenmaal op de snelweg verliep de reis opnieuw voorspoedig. Het was weliswaar druk op de snelweg, maar van files hebben we geen last gehad, zodat we tegen zeven uur ’s avonds weer thuis waren.

De avond hebben we doorgebracht met het bekijken van video-opnamen van her en der in Europa. Het lyrische verslag van Erwin Krol aan de westkust van Frankrijk, was onvergetelijk.

Met maximumtemperaturen die richting 30 ºC gaan, komt er van fotokuiertjes even niet zoveel terecht. Als ik niet in mijn relatief koele pc-hoekje zit, dan lig ik wel in een schaduwrijk hoekje in de tuin te denken aan verkoeling …

Jetske’s logje over de Mont Blanc bracht gisteren voor het gevoel ook even wat verkoeling. Het riep bij mij gistermiddag opnieuw herinneringen op aan een vakantie in 1984. Op 19 juli vertelde ik al, dat ik tijdens deze vakantie aan het Meer van Genève voor het eerst een bergetappe in de Tour de France heb bezocht …

Een ander hoogtepunt in die vakantie was een bezoek aan een van de gletsjers van het Mont Blanc Massif. Vanaf de camping bij Excenevex zijn we afgereisd naar Chamonix, aan de voet van de Witte Berg, die op majestueuze wijze omhoog reikt naar de hemelsblauwe lucht. Vanuit Chamonix hebben we een smalspoortreintje genomen, dat ons over een akelig steile berghelling naar grotere hoogten voerde …

Daarmee waren we er echter nog niet. Het laatste deel van de reis naar de verkoelende gletsjer moest in een grote kabelbaancabine worden afgelegd. Nou ben ik niet zo’n held in dat soort dingen, maar voor dit specifieke geval heb ik me even over mijn angst heen gezet …

En daar lag hij dan … kronkelend strekte hij zich uit in het hooggebergte, een gigantische ijsmassa die met mocca leek te zijn bestoven …

Via een steil pad bereikten we uiteindelijk de gletsjer. Toen werd pas duidelijk dat er geen sprake was van mocca, maar van zand, steentjes en vooral enorme keien. Mijn toenmalige vriendin had al snel een mooie zitplaats gevonden …

Hoewel de opwarming van de aarde toen nog geen item was, vielen hier en daar de eerste gaten in de gletsjer. Eigenlijk had ik toen al aan de bel moeten trekken …
Maar ja, toen vonden we het nog gewoon grappig om even zo’n stukje zomerijs vast te houden. Maar er waren toch ook wel serieuzere gedachten. Zo weet ik nog, dat ik me toen heb afgevraagd, hoe oud dat ijs waar we op stonden eigenlijk zou zijn …

In de gletsjer was een grote ijsgrot uitgehakt …

Voor zover ik het me kan herinneren, waren er in de grot verschillende beelden uitgehakt en werden er gereedschappen getoond, die waren gebruikt bij het maken van de ijsgrot. Veel foto’s zijn er niet overgebleven van de grot, waarschijnlijk zijn er maar weinig gelukt, en bovendien hebben we in 1987 de foto’s eerlijk verdeeld …

Voordat we ons weer in de kabelbaan en het smalspoortreintje moesten wagen, hebben we nog een tijdlang op een heerlijk plekje gezeten om het indrukwekkende landschap op ons in te laten werken. Ondanks het feit dat we ons op die ijsmassa bevonden, konden er wel wat kleren uit, het was er fantastisch …

Tot dusver is de Tour de France 2009 ongeveer even kleurloos en nietszeggend als de fotoreportage die ik heb gemaakt van de eerste keer dat ik het hele Tourcircus heb zien passeren. Mijn toenmalige vriendin en ik kampeerden in 1984 op een camping bij het onvergetelijke dorpje Excenevex aan het Meer van Genève.

Op 18 juli 1984 moesten de renners aan het eind van een zware etappe door de Alpen de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour eens een bergetappe mee te maken.

Mijn vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane ergens in of bij Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming …

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …

Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten.

Gelukkig kreeg ik in 1989 de kans om de bergetappes naar Briancon en Alpe d’Huez bij te wonen, waarbij ik wat meer foto’s heb kunnen maken. Terugkijkend kan ik stellen, dat ik erg blij ben dat ik die kansen allebei heb aangegrepen, want ik moet er nu niet meer aan denken om een paar kilometer bergopwaarts te moeten lopen.

En de Tour van 2009 …
Als gevolg van pech en (strategische) fouten speelt de Rabo-ploeg al vanaf het begin geen rol van betekenis. Om het toch vooral niet al te snel spannend te maken, heeft de organisatie een parcours uitgetekend, dat tot nu toe – met slechts één echte finish bergop – niet in het voordeel van de klimmende aanvallers was. In de sterkste ploeg houden Armstrong en Contador elkaar tot vandaag in een wurggreep en de verwachtte concurrenten staan op afstand. Hopelijk brandt de strijd vandaag eindelijk eens echt los met een mooie slotklim, maar ik vrees dat we pas op woensdag, en misschien zelfs pas volgende week zaterdag op de Mont Ventoux duidelijkheid zullen hebben.

Eigenlijk komt de enige positieve inbreng in de Tour 2009 van de Skil-Shimano ploeg, de Calimero in wielerland. Met een in vergelijking met andere ploegen beperkt budget slaan ze bepaald geen slecht figuur. Zij hebben intussen al een paar maal iemand in een kansrijke positie mee gehad in de finale, daar kan Rabo alleen maar van dromen.

Afijn, we gaan het zien. Ik nestel me zo meteen in ieder geval maar weer hoopvol voor ‘Sporza’ op het Vlaamse TV EEN. En als spanning en actie ook vandaag uitblijven, dan stort ik me tussen de buien door maar op de druppeltjes in de tuin …

Nadat we ruim een uur lekker in de duinen bij het National Geographic logo hadden zitten lunchen, en Jetske en ik dat gele frame van alle kanten hadden vastgelegd, waren we rond 14:30 uur weer terug bij het chalet. Terwijl Aafje en Jetske de huurfietsen afleverden bij de receptie, zat ik op het terras te kijken naar de lucht, die er niet mooier op werd …

Nu ik weer even lekker ontspannen zat, was de inspanning van de laatste drie dagen intussen aan alle kanten goed voelbaar in mijn lijf. Omdat ik het niet meer zag zitten om naar de bus te lopen, lieten we ons een uurtje later door een taxi afzetten bij de haven van Terschelling-West …

We hadden nog wel even tijd voordat we moesten inschepen, daarom lieten we ons door Jetske meevoeren naar het terras van ‘Zeezicht’. Onder het genot van vers geperst sinaasappelsap hebben we daar nog een half uurtje gezellig zitten napraten over de drie prachtige dagen die we samen op Terschelling hadden doorgebracht  …

Uiteindelijk kwam dan toch het moment waarop we aan boord moesten gaan van de snelboot de ‘Koegelwieck‘. Voor Jetske betekende ons vertrek opnieuw een wisseling van de wacht. Op het moment dat wij aan boord stapten van de ‘Koegelwieck’, zagen we in de verte de gewone veerboot ‘MS Friesland‘ vanuit Harlingen naderen. Aan boord van dit schip bevonden zich Jetske’s laatste gasten in deze vakantie. Over een half uurtje zouden zij in de haven aankomen …

Wij zouden ons over drie kwartier weer op het vasteland bevinden, en dat leek ons mooi op tijd te zijn, want terwijl we over de kade liepen, maakten de lucht en de zee een steeds minder vriendelijke indruk …

Nu heb ik bepaald geen zeebenen, maar dat levert op ‘de Koegelwieck’ niet zo snel problemen op, want die danst niet op de golven, maar snijdt er met een gangetje van zo’n 58 km per uur dwars doorheen …

Jetske, ook via dit kanaal nogmaals hartstikke bedankt voor je uitnodiging. Het was een prachtige korte vakantie met alles erop en eraan, waar we allebei enorm van hebben genoten! Mede dankzij het weblog heb ik anderhalve week plezier gehad van die drie dagen, maar ik zal er nog veel langer met veel plezier op terugkijken.

Het eiland Terschelling heeft i.s.m. National Geographic in het kader van de ‘Maand van de Aarde‘ het project ‘Sprekend Landschap‘ ingericht …

In the context of the ‘Month of the Earth’ the Dutch island Terschelling has established the project ‘Speaking Landscape’ in cooperation with National Geographic …

Een fietsroute voert langs 12 locaties op het eiland waar de beroemde gele kaders van National Geographic staan …

A cycle route carries along 12 locations where the famous National Geographic frames are erected …

Het eiland heeft een grote variatie aan landschappen: stranden, jonge duinen, oude duinen, heidevelden, bossen, een open polderlandschap en leuke kleine dorpjes …

The island had a great variety of different landscapes: beaches, young dunes, old dunes, heath or moor, woods, open polders and beautiful little villages …

Door elk van de kaders kun je één van deze prachtige landschappen zien. Aan ieder frame hangt een luidspreker, waaruit op gezette tijden het verhaal over natuur en landschap op de betreffende locatie klinkt …

Through each of the frames you can see one of these wonderful landscapes. At each frame is a speaker attached, from which sounds the story concerning nature and landscape at that location …

Aan de ‘Maand van de Aarde’ is ook een fotowedstrijd verbonden. Ik heb heel wat plaatjes van dit National Geographic logo geschoten, maar ik geloof niet dat er een winnaar tussen zit …

There’s a photocontest with the ‘Month of the Earth’. I’ve made a lot a pictures of this National Geographic loge, but I don’t think there’s a winner among them …

Wij hebben vorige week maar één van de locaties bezocht, maar het project blijft twee jaar bestaan, dus wie weet …

We visited just one of the locations last week, but the project will remain for two years, so who knows …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …