Lichtlijnig

Hoewel hij de komende week voor de zoveelste maal onder druk lijkt te komen door oprukkende lagedrukgebieden, is er nog steeds geen eind gekomen aan de lange witte winter. Afgelopen nacht en vanochtend is er opnieuw een wit dekentje over ons tuintje gedrapeerd. We schrijven vandaag dag 60 met sneeuw in de tuin …

Gelukkig hangt er nog steeds voldoende lekkers voor de vogels …

En er ligt ook nog een appeltje voor de dorst …

Het strooivoer vindt zoveel aftrek, dat het dagelijks moet worden bijgevuld. Vandaag kreeg ik hulp bij die taak van de visite …

Nadat Tijmen ons had voorzien van zelf gebakken taartjes, wilde hij wel weer even helpen met het verkruimelen van een paar boterhammen. Twee weken geleden hadden we de broodkruimels en de zaadjes op de terrastafel vermengd, vandaag deden we dat binnenshuis. Tijmen wilde nadien de kruimels wel even wegwerken …

Tot ons beider genoegen deden de mussen zich vervolgens al snel weer als eersten tegoed aan de verse voorraad …

Om Aafje en de kinderen in de gelegenheid te stellen om wat bij te praten, ben ik gistermiddag met Tijmen naar buiten gegaan. Het leek me een goed plan om samen een fijne voedermix van brood en zaad  te maken voor de vogels, en daar was Tijmen het helemaal mee eens …

Nadat het voederhuisje was voorzien van verse voorraad, stiefelde Tijmen met een handjevol voer naar de achterkant van de tuin om daar wat voer onder de struiken te strooien …

Met grote zorg werd de mix van brood en zaad in de schaal gedeponeerd …

Nu het werk was gedaan, was het tijd voor andere zaken.
“Zullen we even naar het speeltuintje gaan, pake?” vroeg Tijmen.
En dus liepen we enkele minuten later in het besneeuwde speeltuintje …

Daar zag ik mijn kans schoon …
In december lukte het me niet om Tijmen te verleiden tot een sneeuwbalgevecht, omdat hij allerlei andere bezigheden had, maar gistermiddag was hij daar meteen voor te porren. Nadat een eerste sneeuwbal met een mooi boogje in Tijmen’s capuchon terecht was gekomen, kreeg ik het verzoek om die capuchon los te maken van zijn jas, want daar had hij alleen maar last van, aldus Tijmen. Daarna kon de strijd pas goed beginnen …

Er was alleen één probleempje: het lukte Tijmen maar niet om echte sneeuwballen te maken. De temperatuur lag rond het vriespunt, waardoor de sneeuw niet lekker plakte. Maar ook de techniek van het maken van een sneeuwbal had Tijmen nog niet onder de knie. Tijd voor een lesje van pa …

Al snel had Tijmen het systeem door …

Daarna volgde er nog een vermoeiend, maar erg leuk kwartiertje in de sneeuw …

Dat er in ons tuintje sprake zou zijn van een witte kerst was donderdag al zo goed als zeker, daar lag zoveel sneeuw dat het niet allemaal in twee dagen weg zou smelten. Of het ook officieel tot een witte kerst zou komen, was afhankelijk van de situatie bij het KNMI in De Bilt. Er is namelijk pas officieel sprake van een witte kerst als op beide kerstdagen in De Bilt een gesloten sneeuwdek ligt. De laatste keer dat dat gebeurde was in 1981. Gisteren lag er in De Bilt nog 4 cm sneeuw, op eerste kerstdag was dat nog 9 cm, en dus werd de kerst van 2009 door het KNMI uitgeroepen tot een witte kerst …

Toch wilde het “witte kerst gevoel” niet echt komen, daarvoor sloeg de dooi te hard toe. Waar de sneeuw donderdagmiddag bij een temperatuur vlak onder nul nog mooi glinsterde, daar was het vrijdag met oplopende temperaturen al snel gedaan met de glans. Dankzij een sneeuwbui werd het op eerste kerstdag ’s ochtends nog even wat extra wit, maar de sneeuw ging al snel over in smeltende sneeuw, gevolgd door regen. Omdat het sneeuwwintertje eigenlijk een week te vroeg kwam en ging, zoals ik op 16 december al vreesde, had ik uiteindelijk meer het gevoel van de gebruikelijke groene en natte kerst …

Eerlijk gezegd vind ik het helemaal niet zo erg dat de sneeuw in rap tempo is verdwenen. Ik heb er een week lang volop van genoten, maar de fotokuiertjes over glibberige paadjes en door een hier en daar kniehoge laag sneeuw hebben me erg veel energie gekost. En dus kwam het me wel goed uit dat we niet met Tijmen de sneeuw in hoefden. In plaats daarvan stonden er relatief rustige binnenactiviteiten op het programma. Zo vertelde Tijmen beppe over het heelal …

En wit of groen … het kerstdiner was er niet minder gezellig of smakelijk om …

En ach, het engelenhaar komt op een groene ondergrond veel beter tot zijn recht dan op een witte ondergrond …

Engelenhaar … daar deden de vele lange glanzende draden die op 1 december door een legertje spinnen over de landerijen waren gedrapeerd me aan denken. Zoals kaarslicht speelt met engelenhaar, zo doet het zonlicht dat met de fijne spinragdraadjes …

Laten we daar maar even van genieten zo lang het kan, want terwijl de laatste sneeuwresten verdwijnen, lijkt er in de loop van de week opnieuw winterweer op ons af te komen, met zeker in het noorden weer kans op sneeuw …

Het was weer een ouderwets heerlijk avondje met …

Samen uitpakken …

Spelen met papier …

En uiteindelijk aan de slag met het meest uitdagende cadeautje …

En dit is het eerste resultaat …

Zo geconcentreerd als Tijmen zaterdag bezig was met het hanteren van zijn pen …

Zo geconcentreerd ben ik vandaag bezig met het herschikken van mijn computerbestanden. Dat is geen overbodige luxe, want ik heb in de loop van de afgelopen 14 jaar heel wat foto- en videomateriaal verzameld, om van de andere bestanden nog maar te zwijgen. Op zich is het allemaal redelijk ordelijk verdeeld over een paar externe schijven, zodat ik het meeste vrij gemakkelijk terug kan vinden,  maar ik heb nogal eens iets dubbel weggeschreven, en dat is zonde van de ruimte …

Als ik daar nu niet even goed voor ga zitten, dan komt het er natuurlijk weer niet van, en ik vrees dat het dan alleen maar van kwaad tot erger zal gaan. Ach, en wat het weer betreft kan het wel lijden. Tussen het vrijwel gesloten wolkendek door schijnt af en toe even een flets zonnetje, van zo’n moment heb ik even geprofiteerd om nog snel even een paar foto’s te maken van wat herfstbladeren, voordat ze onder invloed van de regen tot pulp en drab vergaan …