Lichtlijnig

Voor Tijmen verliep de dag gisteren als een ‘alledaagse logeerdag’ bij pake en beppe. Gewoon zo’n gezellige dag die afhankelijk van het weerbeeld werd gevuld met een keur aan leuke activiteiten als puzzelen, bouwen met de lego, een kuier naar het speeltuintje, een potje voetbal en bellen blazen …
Tijdens dat bellen blazen ontdekte Tijmen dat het hem af en toe lukte om een zeepbel héél voorzichtig op een plant op de terrastafel te leggen. Is het geen plaatje …!?

Tegen drieën kreeg die ‘alledaagse logeerdag’ ineens een heel andere wending. Nadat Aafje het goede nieuws telefonisch had gehoord van Nils, kreeg Tijmen van zijn vader te horen dat zijn broertje was geboren. Het laat zich raden dat het niet lang duurde, voordat ik ruw, maar prettig werd gewekt uit mijn siësta: “Pake, wakker worden … mijn broertje is geboren! En ik dacht steeds maar dat hij in de volgende zomervakantie geboren zou worden … En ik ben nu zijn grote broer …”

En dit is hem dan: Pepijn, een prachtig klein mannetje … weer zo’n mooi wondertje …

Rond 16:30 waren we in ziekenhuis MCL in Leeuwarden om dat kleine wondertje te aanschouwen …

Het was niet alleen bijzonder om dat kleine mannetje te zien, het was vooral mooi om te zien hoe liefdevol Tijmen zijn broertje bekeek, toen Pepijn voor het eerst even in zijn armen lag …

En als het aan het eerste oogcontact ligt, dan worden Pepijn en pake vast net zulke dikke vrienden als Tijmen en pake …

En tussen Pepijn en beppe zit het zo te zien ook wel goed …

Uiteindelijk belandde Pepijn veilig in moeders beschermende armen …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Om organisatorische redenen wilden zijn ouders Tijmen wel even een paar dagen kwijt, daarom logeert het mannetje deze week een paar dagen bij pake en beppe (opa en oma voor de niet-Friestaligen). Hij was gisterochtend nog maar nauwlijks binnen, of hij vertelde met een stralend gezicht dat hij de oude fotocamera (Fuji Finepix J110w) van papa en mama had gekregen, nadat die een nieuw toestel hadden aangeschaft. Aangestoken door pake, die hij nog nooit zonder camera had gezien, ging er een grote wens van Tijmen in vervulling, want al voordat hij vier werd hanteerde hij dit toestel af en toe verbazend knap. Natuurlijk moest pake al snel op de foto …

Nadat Tijmen zich de eerste uren op teken- en plakwerkjes had gestort, heb ik hem ‘s middags voorgesteld om samen wat te gaan fotograferen in de tuin. Die suggestie werd stralend beaamd. Toen ik er nog aan had toegevoegd, dat ik een aantal van zijn foto’s op pake zijn weblog zou plaatsen, stapte hij trots glunderend gewapend met de camera naar buiten …

Tijmen heeft al van jongs af aan iets met onze druiven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat daar een foto van gemaakt moest worden. Daarbij schuwde Tijmen het gebruik van de zoomfunctie niet …

Ook de knalrode mandevilla en de regenmeter werden secuur in beeld gebracht …

Natuurlijk mocht een foto van de vijver, waar de gele plomp zijn tweede bloem showt en waar de zoveelste waterlelie is opgedoken, niet ontbreken …

Helemaal achter in de tuin waren deze bloemetjes en de kruik een kiekje waard …

Wel een struik, maar nog steeds geen vlinders …

Terug op het terras bleek dat beppe aan het werk was bij de vijver …

Terwijl Tijmen met beppe over de vijver stond te kletsen, liet ik mijn blik en gedachten even naar de lucht dwalen. Juist op dat moment passeerde er een ooievaar. Toen ik de camera op hem had ingezoomd, zag ik dat hij niet alleen was. Waar zou zo’n beest dat vrachtje nou toch gaan afleveren …?

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

In juni 2008 ben ik samen met Aafje en mijn fotomaatje op werkbezoek geweest bij een blogster die toen nog geen blogster was, maar wel een trouwe volgster van mijn eerste weblog. Van dat werkbezoek heb ik indertijd nooit echt verslag kunnen doen, omdat mijn eerste weblog vlak voordien in het ongerede raakte, terwijl het tweede weblog – Afanja’s kuierkiekjes – nog opgestart moest worden. Wel hield ik aan dat werkbezoek een prachtig relatiegeschenk over …

Lang lukte het niet om het schaalmodel van de John Deere 5620 voor mezelf te houden …

Tijmen wist zich er al snel urenlang mee te vermaken …

Terwijl hij zijn meest schattige snoetje opzette, vroeg hij enkele weken later aan het eind van een logeerpartij:
“Pake, mag ik de trekker wel meenemen …? Dan kan ik er thuis ook eens mee spelen …”
Tja, zeg dan maar eens nee …

De aanleiding voor dit logje: vandaag gaan we opnieuw op werkbezoek. Nu maar hopen dat de airco het houdt, want die heeft de laatste tijd wel eens wat kuren. Verder ben ik benieuwd hoe mijn benen het houden, want een kuiertje over het erf van Hendrika en haar boer is toch net wat anders dan een kuiertje door ons tuintje …

Gistermiddag belde mijn fotomaatje met de mededeling dat de video-sessie in het rietland, die voor vandaag op het programma stond, vanwege het natte weer tot nader order was uitgesteld. Over het algemeen houd ik er wel van om in het rietland te zijn, maar eerlijk is eerlijk: met de regen en de kou van vandaag (het is hier momenteel slechts 5,2 ºC) vond ik het geen aanlokkelijk idee. Het zal toch een keer wat warmer moeten worden, zou je zeggen, hopelijk lukt het volgende week onder betere omstandigheden.

Het uitstel biedt mij mooi de gelegenheid om nog even terug te komen op de speciale fotosessie, waarover ik maandag al even schreef. Toen was hier tussen de regels door al te lezen, dat Tijmen de laatste tijd helemaal in de dino’s is. Hij maakt plakwerkjes en tekeningen met dino’s, hij ‘leest’ en hoort erover, hij kijkt ernaar en hij speelt ermee …

Toen hij zondagmiddag de kamer binnen stapte, droeg hij in elke hand een dinosaurus. Op mijn vraag wat voor moois hij had meegenomen, kreeg ik een klein college over het realistisch uitgevoerde tweetal …

“Dit is een T-rex,” zei Tijmen, terwijl hij me de dino op de foto hierboven voorhield.
“Die kon wel alles en iedereen opeten vroeger,” vervolgde hij.
“En wat is die andere dan voor dino?” vroeg ik.
“O, dat is een Spinosaurus en die is ook heel sterk en heeeel groot …”

Tijmen besloot zijn uitleg met een geruststellende mededeling: “Maar ze leven nu niet meer, hoor pake, want ze zijn heeeel vroeger allemaal doodgegaan omdat er een meteoriet ontplofte …”

Ja ja … natuurlijk … en dat is dan vier jaar …
Volgens mij reikte mijn horizon op die leeftijd niet verder dan Swiebertje en Pipo de Clown …

Enfin, toen Tijmen zich een uurtje later prima vermaakte in het speeltuintje, heb ik de Spinosaurus en de T-rex even uitgelaten in de tuin. Daar heb ik meteen even een fotoserie gemaakt van dit olijke tweetal. Speciaal voor Tijmen heb ik de fotoserie voorzien van enig dino-gegrom. Natuurlijk mogen ook andere belangstellenden meegenieten van dit spektakel, gelieve daarvoor wel even de speakers open te zetten. En voor het beste resultaat kiest u rechtsonder natuurlijk voor 720p HD  en volledig scherm …

Nadat Aafje gistermiddag ter gelegenheid van moederdag door de kinderen in de bloemen was gezet, nestelde kleinzoon Tijmen zich met zijn dinostickers in een hoek van de kamer …

Toen hij enige tijd later zowel voor pake als voor beppe een gesigneerd dinokunstwerkje had gefrabriceerd, vroeg hij of hij wel even naar het speeltuintje mocht. Natuurlijk mocht dat, en dus stiefelde hij die kant op nadat ik de schuttingdeur voor hem had geopend. Een kwartiertje later besloot ik eens even stiekem om het hoekje te koekeloeren met de camera …

Hij was geconcentreerd aan het spelen in de zandbak. Zoals wel vaker was hij daarbij blijkbaar druk met zichzelf in gesprek, want hij bleef maar babbelen …

Om niet te lang gespannen in één houding te staan, ben ik vervolgens buiten elkaars zicht even in de tuin gaan staan. Toen ik enkele minuten later opnieuw om het hoekje keek, liet hij juist zien dat hij net als pake oog heeft voor kleine bloemetjes en beestjes …

Om aansluitend een paar acceptabele video-opnamen met zoom te maken, zocht ik steun tegen de schutting. Daardoor was ik genoodzaakt wat meer van mezelf te laten zien, en dat ontging het mannetje niet. Zodra hij me had gespot riep hij me, omdat hij me wat wilde laten zien. Het werd me al snel duidelijk dat het daarbij niet ging om het beestje dat hij kort daarvoor had staan bekijken …

Hij wilde pake een paar kunstjes laten zien, en of pake daar dan wel een filmpje van wilde maken …
Het zal duidelijk zijn, dat pake dan geen “nee” kan zeggen. Omdat Tijmen het helemaal niet erg vond om zijn kunstjes herhaaldelijk te vertonen, heb ik er behalve een filmpje ook nog wat foto’s van kunnen maken. Om te beginnen liet hij me een paar maal zien hoe hij met duizelingwekkende vaart in spreidstand van de glijbaan durfde te gaan …

Daarna vertoonde hij enige schier onnavolgbare kunststukjes aan de rekstok. Tijmen is nog net geen Epke Zonderland, maar het begin is er …

Terwijl hij nog een tijdje in het speeltuintje rond tuimelde, heb ik me teruggetrokken in de tuin om me daar even bezig te houden met een wel zeer speciale fotoshoot. Daarover later meer …