Lichtlijnig

Grote broer en kleine broer kunnen het over het algemeen prima met elkaar vinden, maar soms vinden de ouders het wel fijn om een dagje met één van beiden op stap te gaan, en de ander even uit te besteden. Gisteren stond er voor grote broer Tijmen een bezoek aan de dierentuin in Emmen op het programma, terwijl kleine broer Pepijn een dagje bij ons kwam. En dus stortte ik me ‘s ochtends al met Pepijn op de torenbouw …

Daarna moesten er rondedansjes worden gemaakt, want zelfstandig lopen is er voor Pepijn nog steeds niet bij, maar hij vindt het machtig om samen hand in hand door de kamer te swingen. En dat gaat met zo’n duizelingwekkende vaart, dat het voor beppe met de camera onnavolgbaar was …

Rond het middaguur begon alle actie zijn tol te eisen. Kleine broer zijn oogjes werden kleiner en kleiner …

Terwijl Pepijn zijn middagslaapje deed, ben ik er aan het begin van de middag even tussenuit geknepen om op deze zoveelste stralende oktoberdag een wat langer rondje door Zuidoost Fryslân te maken …

Hoewel de oostelijke wind knap fris was, heb ik bij het Fochtelooërveen toch nog even lekker aan de waterkant gestaan. Daarna voerde mijn tocht verder richting Ravenswoud. Op de wandeling die ik daar heb gemaakt, kom ik binnenkort nog wel eens terug. Voor nu beperk ik me ertoe om te zeggen dat het maar weer goed was, dat ik geen shag bij me had, want anders was ik daar op dag 22 van mijn stoppenmetroken actie alsnog voor de bijl gegaan …

Toen ik rond half vijf uitgewaaid en vermoeid weer thuis kwam, ontdekte kleine broer net de belangrijkste eigenschap van een draaistoel: hij draait. En daar kun je een lol mee hebben …

Nadat grote broer en kleine broer een half uurtje later herenigd waren, lagen ze al snel weer samen met veel plezier over het tapijt te rollebollen …

Aan het eind van de zaterdagochtend belde Nils om te vertellen dat Pepijn een huil- en pruildag had. Of wij het onder deze omstandigheden wel zagen zitten om -zoals was afgesproken- ‘s middags als kinderopvang te dienen, luidde de vraag aan het eind van het gesprek. Dat leek ons geen probleem, we zouden er wel mee redden. En zo geschiedde …

Toen het mannetje even na tweeën bij ons was gebracht, begon hij meteen aan een inspectieronde door kamer en keuken. Daarbij bleek hij de tijgergang inmiddels te hebben ingeruild voor het betere kruipwerk …

Nadat alles in orde was bevonden, nestelde het mannetje zich met een boekje op het tapijt in de voorkamer …

Daarbij was hij best bereid om tussendoor even een blik in de camera te werpen …

Nadat hij even een middagslaapje had gedaan, was het tijd om een nieuw kunstje te vertonen …

Pepijn zette zijn eerste stapjes bij de bank, en even … heel even stond hij met een stralend gezicht voor het eerst een momentje los op eigen benen …

Uit de reacties is gisteren duidelijk geworden dat een groot deel van mijn volgers voorlopig geen behoefte meer heeft aan regen of wat voor waterige beelden dan ook maar. Daarom gooi ik het eerst maar eens over een andere boeg …

Omdat kleinzoon Pepijn vandaag zijn eerste verjaardag viert, tracteer ik vandaag op wat vrolijke videosnippers van ons lachebekje, die ik in mei tijdens ons weekendje in Drenthe heb gemaakt …

Donderdagmiddag zijn we even op familiebezoek geweest …

We werden op uitermate spontane wijze hartelijk ontvangen door Kleine Broer …

Grote broer had een nieuwe fiets gekregen, en die moest natuurlijk even worden geshowed …

Op mijn vraag of hij zijn fietshelm niet op hoefde, antwoorde Tijmen: “Nee hoor, daar is het nu veel te warm voor, maar die heb ik wel altijd op naar school …”

En daar ging hij, heel stoer met slechts één hand aan het stuur …

Naar mate de tijd verstrijkt begin ik beter te begrijpen waarom de neuroloog ons al in november 2004 adviseerde om maar niet meer op vakantie te gaan naar Frankrijk of andere zuidelijke en warme oorden. Temperaturen boven de 25 graden zuigen je werkelijk helemaal leeg als je MS hebt. En het stomme is, dat ik dat wel weet … Maar elke keer hoop ik tegen beter weten in, dat het wel wat mee zal vallen door me niet teveel in te spannen en me vooral in de schaduw op te houden. Zo ook afgelopen weekend …

Jong als hij is, toont Tijmen altijd opvallend veel begrip op een dag dat pake “moeie benen heeft”. Om aan zijn bewegingslust toe te geven, doet hij op dergelijke dagen dan ook geen beroep op pake om te voetballen of te tennissen. Maar samen even over het terrein slenteren om wat te fotograferen, dat zal vast wel kunnen, zo oordeelde Tijmen. En daar had hij ook gelijk in, te meer daar we al voor het warmst van de dag op pad gingen. Een geaderd witje was het mannetje net te snel af voor een foto, en er achteraan rennen leverde Tijmen helaas ook geen succes op. Maar dat kon de pret niet drukken, hij straalde van trots om samen met pake bloemetjes te fotograferen, en omgekeerd was dat al evenzeer het geval …

Nee, aan Tijmen is mijn vermoeidheid niet te wijten. En aan Pepijn al evenmin, want die weet ik zittend in de schaduw over het algemeen heel goed te amuseren, terwijl hij in de kinderstoel zit of op een speelkleed aan te tijgeren is …

Zelfs Jetske kan ik mijn vermoeidheid niet in de schoenen schuiven, want zij was dinsdag tevreden met een gezamenlijke fotokuier die zich beperkte tot de kleurrijke bermen in het Weinterper Skar. Terwijl Jetske op verschillende plekjes in de berm rond kroop, zat ik veelal op de afsluitpaal van een van de bospaden, zoals Jetske toonde in haar verslag van onze fotokuier …

Nee, die alles overheersende vermoeidheid is gewoon niet te voorkomen in zo’n warme periode. En je kunt je daar vervolgens op geen enkele manier tegen verzetten. Alleen rust en tijd kunnen me er weer overheen helpen. Maar ja, als de woningbouwvereniging uitgerekend in zo’n week begint met het plaatsen van nieuwe keukens in de ons omringende woningen, dan is de rust ver te zoeken. Het plaatsen een nieuwe keuken gaat nog wel, maar de oude moet er eerst ook uit. Het gedender van de pneumatisch beitel waarmee de oude tegels worden verwijderd gaat door alles heen …

Er rest me niets anders dan het eerst nog maar even heel rustig aan te doen. Er zijn nog maar weinig pluisjes om me mee weg te laten zweven. Om te beginnen heeft Tijmen er in het weekend heel wat weggetrapt, maar ook de regen heeft er geen goed aan gedaan, want met die druppeltjes is het beroerd zweven …

Op een droog en beschut plekje ontdek ik nog een paar fraaie pluisjes. De bouwvakkers hebben hun dag erop zitten. Nu nog even zachtjes blazen en ik zweef als een pluisje weer zachtjes weg …