Lichtlijnig

Terwijl Tijmen zich prima vermaakte met zijn Nintendo, draaide Pepijn met een brede lach zijn rondjes over de glijbaan …

Omdat het ook vandaag weer grijs is en omdat mijn benen nog allerminst jofel aanvoelen, gebruik ik de laatste dagen van het jaar maar om hier wat foto’s te plaatsen, die het weblog dit jaar nog niet hadden gehaald.

Om te beginnen een plaatje van de dobbe in het Weinterper Skar, waar op 29 januari een dun laagje ijs op lag …

Op 24 februari ontdekte Pepijn mijn camera en ondernam hij voor het eerst een serieuze poging om daar een greep naar te doen …

Tijdens een van de filmdagen in het riet in de Weerribben zag ik hier op 23 maart in een flits een otter in het water verdwijnen …

Op 28 april zette ik de eerste waterjuffer van dit jaar op de foto …

Het was met recht een heerlijk avondje in Leeuwarden.
Tijmen en Pepijn nestelden zich gezellig bij beppe op de bank, waar ze samen de cadeautjes uitpakten en bekeken …

Hoe mooi al die pakjes ook zijn, er gaat niets boven bubbeltjesplastic …

Tijmen las heel trots voor het eerst een gedicht van Sinterklaas voor …

En na afloop moest er door de mannen natuurlijk meteen worden gebouwd met de nieuwe Lego …

Grote broer en kleine broer kunnen het over het algemeen prima met elkaar vinden, maar soms vinden de ouders het wel fijn om een dagje met één van beiden op stap te gaan, en de ander even uit te besteden. Gisteren stond er voor grote broer Tijmen een bezoek aan de dierentuin in Emmen op het programma, terwijl kleine broer Pepijn een dagje bij ons kwam. En dus stortte ik me ‘s ochtends al met Pepijn op de torenbouw …

Daarna moesten er rondedansjes worden gemaakt, want zelfstandig lopen is er voor Pepijn nog steeds niet bij, maar hij vindt het machtig om samen hand in hand door de kamer te swingen. En dat gaat met zo’n duizelingwekkende vaart, dat het voor beppe met de camera onnavolgbaar was …

Rond het middaguur begon alle actie zijn tol te eisen. Kleine broer zijn oogjes werden kleiner en kleiner …

Terwijl Pepijn zijn middagslaapje deed, ben ik er aan het begin van de middag even tussenuit geknepen om op deze zoveelste stralende oktoberdag een wat langer rondje door Zuidoost Fryslân te maken …

Hoewel de oostelijke wind knap fris was, heb ik bij het Fochtelooërveen toch nog even lekker aan de waterkant gestaan. Daarna voerde mijn tocht verder richting Ravenswoud. Op de wandeling die ik daar heb gemaakt, kom ik binnenkort nog wel eens terug. Voor nu beperk ik me ertoe om te zeggen dat het maar weer goed was, dat ik geen shag bij me had, want anders was ik daar op dag 22 van mijn stoppenmetroken actie alsnog voor de bijl gegaan …

Toen ik rond half vijf uitgewaaid en vermoeid weer thuis kwam, ontdekte kleine broer net de belangrijkste eigenschap van een draaistoel: hij draait. En daar kun je een lol mee hebben …

Nadat grote broer en kleine broer een half uurtje later herenigd waren, lagen ze al snel weer samen met veel plezier over het tapijt te rollebollen …

Aan het eind van de zaterdagochtend belde Nils om te vertellen dat Pepijn een huil- en pruildag had. Of wij het onder deze omstandigheden wel zagen zitten om -zoals was afgesproken- ‘s middags als kinderopvang te dienen, luidde de vraag aan het eind van het gesprek. Dat leek ons geen probleem, we zouden er wel mee redden. En zo geschiedde …

Toen het mannetje even na tweeën bij ons was gebracht, begon hij meteen aan een inspectieronde door kamer en keuken. Daarbij bleek hij de tijgergang inmiddels te hebben ingeruild voor het betere kruipwerk …

Nadat alles in orde was bevonden, nestelde het mannetje zich met een boekje op het tapijt in de voorkamer …

Daarbij was hij best bereid om tussendoor even een blik in de camera te werpen …

Nadat hij even een middagslaapje had gedaan, was het tijd om een nieuw kunstje te vertonen …

Pepijn zette zijn eerste stapjes bij de bank, en even … heel even stond hij met een stralend gezicht voor het eerst een momentje los op eigen benen …