Lichtlijnig

Vorige week liet ik hier een fleurig en kleurig bloementapijt van krokussen zien, dat over één van de plantsoenen in onze wijk lijkt te zijn gedrapeerd …

De krokussen in ons tuintje staan er een stuk minder florisant bij, er is maar een handjevol tot bloei gekomen …

Het maken van overzichtfoto’s zoals bij het plantsoen heeft dan ook geen enkele zin …

Maar door ze één voor één door de macrolens te bekijken, zijn ze stuk voor stuk toch wel de moeite waard …

De afgelopen weken was er in ons land sprake van een ware invasie van sijsjes. Tijdens de trektocht naar hun noordelijker gelegen broedgebieden bleven ze in afwachting van warmer weer enige tijd in ons land hangen. Ook in ons tuintje lieten de mooie geel-zwarte vogeltjes zich in maart en begin april regelmatig zien. Op 28 maart liet ik hier al een serie foto’s van het sijsje en zijn meisje zien, terwijl ze zich tegoed deden aan de pinda’s. Vandaag zonder verder commentaar nog wat foto’s van een paar sijsjes in de hazelaar …

Nee, ook na deze op veel plaatsen recordkoude aprilnacht is het nog zeker geen rokjesdag …

Toch wil ik jullie op deze zonnige dage een blik gunnen onder een paar opwaaiende rokjes …

‘t Kan geen kwaad, want het zijn maar sneeuwklokjes …

Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …

Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …

Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …

Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …

Toen pa en ma merel vanmiddag allebei het nest even hadden verlaten, heb ik -moeizaam balancerend om niet in de vijver te kieperen- mijn camera even tussen de takken en het gebladerte van de klimop geduwd om min of meer op goed geluk een paar foto’s te maken van de jonge merels. Onderstaand de beste foto, waarop twee piepjonge merels te zien zijn …

Ik was nog maar net in de buurt van het nest, toen ma merel een paar maal luidkeels waarschuwend door de tuin vloog. Daarna streek ze in een boom in de tuin van de buren neer, waar vandaan ze mij en het nest goed in het oog hield. Ik ben maar zo snel mogelijk weer bij het nestje vandaan gegaan …