Lichtlijnig

Er staan al geruime tijd een paar plantjes met witte bloemen op de terrastafel, Spaanse margrieten, aldus Aafje …

Met alle regen en wind van de laatste dagen viel er weinig leven op en rond die mooie bloemetjes te bekennen …

Op zonnige momenten strijkt er nog wel eens een insect op neer. Dit exemplaar wilde wel even poseren …

De jonge merels, die eind juli het nestje in de druif hebben verlaten, blijken behoorlijk honkvast te zijn. Vrijwel dagelijks zie ik er wel een paar in ons tuintje verschijnen. Wat ze komen doen? Om te beginnen schudden ze hun verendek even wat op …

Vervolgens gaan ze op zoek naar lekkere hapjes. Hoewel ze nog lang niet rijp zijn, lijken de druiven nu al tot hun favoriete voedsel te behoren. Net als bij mensen zitten er stille genieters tussen …

Anderen schreeuwen letterlijk van het dak dat ze een mooi trosje hebben gevonden …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ‘s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

‘s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Terwijl ik gistermiddag de merels in de gaten hield, zweefde er een tijdlang een juffertje door ons tuintje …

Voor zover ik heb kunnen nagaan, is het een houtpantserjuffer …

Terwijl we tussen de middag een broodje aten, zag Aafje iets neerwaarts langs de schuifpui fladderen. Toen ik me zo goed en zo kwaad als het ging met de camera naar buiten had gerept, zag ik op het terras in de hoek van de kamer en de bijkeuken een klein mereltje zitten …

Het was duidelijk: tenminste één van de drie jonge mereltjes in het nest in de druif had zijn vleugeltjes uitgeslagen …

Omdat hij daar wel erg in het zicht zat van eventueel toevallig passerende katten, heb ik hem met zachte drang naar de andere kant van het terras gedirigeerd. Daar zou hij in geval van nood zijn toevlucht kunnen nemen tot de klimop. Dat had het beestje blijkbaar ook al snel in de gaten, want enige tijd later vond ik hem een paar meter verderop op anderhalve meter hoogte terug in de klimop …

Ook mama merel vond haar jong daar al snel terug. Diverse keren kwam ze aanvliegen met verse mondvoorraad, waarmee ze linea recta in de klimop dook …

Dat was overigens wat sneu voor het jong dat nog steeds in het nest in de druif zit. Hoezeer hij ook piepte om aandacht, mama merel bleef maar af en aan vliegen naar het jong in de klimop. Dat er nog eentje in het nest zat, leek ze helemaal te vergeten. Als dat niet snel verandert, zal ik straks zelf pieren moeten steken, vrees ik …

Waar het derde jonkie is gebleven, is vooralsnog volstrekt onduidelijk …