Lichtlijnig

Net als vorig jaar hadden we met Pinksteren weer een kampeerweekendje in Noord-Brabant met een groepje vakantievrienden, die we in de periode 1994-2004 regelmatig troffen op een camping in het Franse departement Lot-et-Garonne. Naar mate we vorige week vrijdag verder naar het zuiden reden, werd de lucht grijzer en donkerder. Eenmaal ter plaatse troffen we ons weekendverblijf vrijdagmiddag in grijze en kille omstandigheden aan …

Ondanks de tamelijk belabberde weersomstandigheden werd het weer een geslaagd en uiterst gezellig weerzien. Aafje en ik hadden de beschikking over wat wij tot dat moment een tenthuisje noemden. Op de website van de camping heet het een kampeerbungalow te zijn, en die naam verdient het optrekje eigenlijk ook wel. De belangrijkste voordelen t.o.v. de huurcaravan waar we vorig jaar in zaten, waren dat we nu de beschikking hadden over een echt tweepersoonsbed en een gaskachel, en die gaf me dan toch een lekkere warmte! Bovendien was de zitruimte zo groot dat we er makkelijk met zijn tienen konden zitten. En dat hebben we vooral vrijdagavond en zaterdag overdag dan ook veelvuldig gedaan, want man man, wat was het koud op de camping …

Net als een jaar geleden werden gesprekken en gesprekslijnen opgepikt alsof ze vorige week waren gevoerd. Alleen de omstandigheden verschilden nogal met vorig jaar. Toen waanden we ons bij maximumtemperaturen rond de 25 graden weer op de camping in Frankrijk waar we elkaar in de jaren 90 hebben leren kennen, dat lag met maximumtemperaturen rond de 13 graden het afgelopen weekend toch wel wat anders. Dat kon de pret echter niet drukken …

Nadat een zoon van één van onze vrienden, die zich de kunst van het ambachtelijk bakken van Frans (stok)brood eigen heeft gemaakt, zaterdagmiddag een vrachtje zelfgebakken brood had afgeleverd, kon de voorbereiding van de traditionele gezamenlijke maaltijd beginnen …

Ook dit jaar hadden we voor ons etentje weer de beschikking over de deel van de voormalige boerderij op de camping, zodat we droog en warm konden zitten, want we mochten de open haard lekker opstoken …

Terwijl we ons het voorgerecht goed lieten smaken, begonnen de aardappeltjes langzaam, maar zeker lekker te kleuren op de skottelbraai …

Niet veel later lieten die aardappeltjes zich samen met de verse asperges uitstekend smaken …

De gezamenlijke maaltijd werd in stijl afgesloten met kaas, ijs en koffie …

Met wat alcoholische versnaperingen, waaronder het onvolprezen ‘Pompeblêdsje’ was het nog lang gezellig rond het aangenaam knapperende houtvuur …

Zondagochtend werden we wakker onder een strakblauwe lucht en eindelijk wat aangenamere temperaturen, zodat we zelfs op het terras koffie konden drinken …

In de loop van de dag liep de temperatuur zelfs op tot tegen de 20 ºC, zodat er zelfs nog even een zonnig partijtje petanque gespeeld kon worden. Voor mij was dat helaas niet weggelegd, want de plotselinge temperatuursprong was voor mijn benen weer wat teveel van het goede. Maar ook met kijken en fotograferen heb ik me uitstekend vermaakt, en iemand moet tenslotte toch zorgen voor de verslaglegging …

Veel sneller dan ons lief was, brak de maandag aan met opnieuw koud en miezerig weer. Tijd om in te pakken … Voor de bezitters van een caravan of camper en voor ons als huurders van de kampeerbungalow was dat niet zo’n probleem, maar voor de enige èchte kampeerders van ons gezelschap die met een tent op pad waren, kwam de regen wel erg ongelegen …

Na een hartelijk afscheid en een vlotte reis waren we halverwege de middag weer thuis. Ondanks het koude en grijze weer kunnen weer terugzien op een geweldig weekend, want het zijn de mensen die de sfeer maken, en dat zit met dit clubje wel goed!

Nadat Tijmen vorig jaar zwemdiploma A en B had gehaald, was hij toe aan een andere sport. Alweer een tijdje geleden viel de keuze op judo. Gisteren was hij toe aan zijn eerste toernooi, een heus clubkampioenschap. En dus toog ik gistermiddag gewapend met de camera naar Sportcentrum de Leeuw in Leeuwarden …

In zijn openingswoord nam de sportdocent vragenderwijs de belangrijkste spelregels van de judosport nog even met de kinderen door …

Daarna kon de strijd losbarsten, Tijmen en zijn eerste tegenstander waren van begin tot eind aan elkaar gewaagd …

Beurtelings vielen ze aan, maar steeds weer wist de andere de aanval te pareren …

In de tweede partij moest Tijmen het opnemen tegen een blond meisje met een paardenstaartje … Kat in ‘t bakkie, zou je zeggen ..

Dat viel echter tegen, nadat ze hem een tijdlang in de houdgreep had weten te houden, moest Tijmen uiteindelijk toch zijn meerdere erkenning in het blondje met de paardenstaart …

Korte tijd later stond Tijmen al weer klaar voor de volgende partij …

En los ging het weer …

En hoe een partij ook is afgelopen -of je nu hebt gewonnen of verloren- na afloop groet je je tegenstander even met een buiging en geef je elkaar een hand, want het gaat tenslotte om het spel waarin je samen actief en sportief bezig bent …

Na afloop van het toernooi ging Tijmen met een beeldje als prijs voor een mooie vierde plaats naar huis. Knap gedaan Tijmen!

Nadat we vanochtend een afscheidsdienst hebben bijgewoond, leg ik hier vandaag alleen heel stilletjes een bloemetje neer …

Het was een bijzondere gewaarwording om de doedelzakspeler en zijn gevolg te horen naderen, terwijl ik vrijdagmiddag in alle rust bij het verzetsstrijdersmonument bij Allardsoog zat. Kippenvel was mijn deel toen ik even later ineens deelgenoot was geworden van een korte, maar indrukwekkende herdenkingsplechtigheid van de delegatie van ‘Keep ‘m Rolling‘ bij het monument. Na afloop van de plechtigheid heb ik me bij de groep aangesloten om samen met hen terug te lopen naar de weg. Daar wilde ik nog even wat foto’s maken van de ongeveer 10 oude legervoertuigen, die de geallieerden in gebruik hadden ten tijden van de bevrijding van ons land. Voor mijn gevoel was de onderstaande ambulance wel het pronkstukje van de kolonne, die mocht dan ook als eerste op de foto …

Om enigszins systematisch te werk te gaan, liep ik vervolgens naar de Jeep die vooraan geparkeerd stond. Van voor naar achteren werkend, wilde ik de wagens zo stuk voor stuk fotograferen. Maar dat liep even anders, want ik raakte genoeglijk aan de praat met de man die er bij de eerste Jeep eens goed voor was gaan staan. Zo leerde ik dat de groep bestond uit een aantal Friese leden van ‘Keep ‘m Rolling’ die een aantal leden uit de omgeving van de Veluwe op bezoek hadden. Ze waren bezig met een rondrit langs een aantal oorlogsmonumenten in Zuidoost-Fryslân, en er stond voor het weekend o.a. nog een rit door een deel van Drenthe op het programma …

Met sommige mensen rijgen de gespreksonderwerpen zich in korte tijd snel aaneen, dit was daarvan een fraai voorbeeld. Het was uitermate gezellig, maar het gevolg was wel, dat kolonne aanstalten begon te maken om verder te trekken, voordat ik mijn foto’s had kunnen maken. Uiteindelijk restte me weinig anders dan nog snel even een paar totaalshots te maken, waarna ik het vertrek van de kolonne op video heb vastgelegd. Het was een bijzondere ontmoeting, die mijn 4 en 5 mei dit jaar nog wat nog wat extra kleur gaf …

Maak er een mooie dag van. VIER DE VRIJHEID!

In de aanloop naar de jaarlijkse Dodenherdenking ben ik gisteren rond het middaguur even naar het verzetsmonument bij Allardsoog (kaartje Google Maps) gereden om daar wat foto’s te maken voor mijn logje van vandaag …

Vijf dagen voor de bevrijding van Noord-Nederland werden op dinsdag 10 april 1945 tien gevangenen uit het beruchte Scholtenhuis in Groningen gehaald en geboeid afgevoerd. In het Scholtenhuis was in de Tweede Wereldoorlog een hoofdkwartier van de Sicherheitspolizei en de Sicherheitsdienst gevestigd. Verzetstrijders werden hier wreed verhoord, geslagen en gemarteld door de Duitse Sicherheitsdienst. Velen werden daarna op een afgelegen plek vermoord. Zo ook de tien gevangenen die op 10 april 1945 in een legerwagen naar een afgelegen plek bij Allardsoog werden gebracht. Daar werden ze zonder enige vorm van proces door de Duitse bezetter -en mogelijk Nederlandse handlangers- vermoord …

Een van de mannen die hier werden gefusilleerd was de Groningse drukker, kunstenaar en verzetsstrijder Hendrik Werkman. De redenen voor zijn arrestatie en executie zijn nooit helemaal duidelijk geworden. Wellicht was het naderen van de Canadese bevrijders in april 1945, en dus een mogelijk aanstaande bevrijding, de oorzaak van paniek op het Scholtenhuis. Koortsachtig werd door de SD’ers die daar vertoefden, gezocht naar manieren om zich van belastend(e) materiaal en personen te ontdoen. De administratie van het Scholtenhuis werd vernietigd en de tientallen gevangenen werden, nadat zij in groepen waren verdeeld, weggevoerd en doodgeschoten om te voorkomen dat zij in handen van de bevrijder zouden vallen en tegen de Duitsers konden betuigen. Negen van de hier geëxecuteerde verzetsstrijders zijn na de oorlog in hun eigen woonplaats herbegraven. Hendrik Werkman ligt begraven op de begraafplaats van het nabij gelegen Bakkeveen …

Terwijl ik daar lekker te midden van het gekwinkelier van de vogels op één van de twee bankjes zat te mijmeren, hoorde ik ineens doedelzakmuziek … Tijd om de videofunctie van mijn camera weer eens te benutten om de herdenking van een kleine delegatie van “Keep ‘m Rolling” vast te leggen …