Lichtlijnig

Het was al weer enige tijd geleden dat ik me voor het laatst heb bezig gehouden met het fotograferen van druppels. Dat heb ik gistermiddag maar eens goedgemaakt …

Tussen de buien door heb ik mijn krukje een paar maal bij een druppelrijke plant in de tuin gezet …

Deze eerste serie heb ik gemaakt bij de lange, vrijwel voortdurend zacht heen en weer wiegende lange bladeren van de gele lis …

Weilanden en velden die tot voor kort goeddeels geel kleurden krijgen nu een grijze waas …

Veel van de felgele paardenbloemen zijn intussen uitgebloeid …

In eerste instantie blijft er een klein pluisjesuniversum van over …

Dapper klampen de zaadjes zich zo lang mogelijk vast aan de plant …

Maar na verloop van tijd zijn ze niet bestand tegen weer en wind …

Eén voor één worden ze gedwongen om los te laten en vallen ze ten prooi aan Aeolus, de god van de wind …

En uiteindelijk zal ook dat laatste pluisjes worden weggeblazen …

Maar tegen die tijd heb ik al op diverse manieren en momenten genoten van de paardenbloem.

Al bijna zes jaar trekken mijn fotomaatje en ik er regelmatig samen een dagje op uit om afwisselend in Fryslân en in de kop van Overijssel wat natuurfoto’s te maken. Vandaag was Drachten onze uitvalsbasis. Op basis van het weerbeeld en de gesteldheid van mijn benen stelde ik voor om er een dagje met wat bermtoerisme van te maken …

Vorige week had ik gezien dat de eerste brede orchissen in bloei stonden in het Weinterper Skar, en dus werd dat onze eerste bestemming. Terwijl Jetske zich meteen al prima vermaakte in de kleurrijke berm, zocht ik even een plekje in de luwte om wat plaatjes van het fluitekruid te schieten …

Langs het pad naar de dobbe stonden een paar bossen fluitekuid die niet al te veel in de vlagerige wind heen en weer leken te wiegen. Dichterbij gekomen bleek dat nogal tegen te vallen, de momenten van windstilte waren schaars en duurden over het algemeen niet lang, maar ik hield er behalve de nodige mislukkingen toch een paar acceptabele foto’s aan over …

Terug bij de weg zag ik dat Jetske intussen al een heel eind verderop -bijna plat op haar buik- tussen de bloemen liggen. Ik richtte me nu op een bosje fluitekruid dat aan de andere kant van de weg in de beschutting van het struikgewas stond …

Ik had het niet beter kunnen treffen, want er streek meteen een insect op het fluitekruid neer en het bleef nog even windstil ook …

Nadat de bovenstaande gast was vertrokken, zag ik iets verder een ander insect zitten. Ook daar was ik weer niet ongelukkig. De bloemetjes zijn wat overbelicht, maar het insect staat er lekker scherp op, en daar ging het me in dit geval om …

En de brede orchissen dan …?
Die bewaar ik nog even. Laten we het er maar op houden, dat ik als goede gastheer mijn fotomaatje eerst de kans geef om wat foto’s te tonen van deze prachtig plant, die op de Nederlandse Rode Lijst van planten staat.

Omdat het vandaag moederdag is, gooi ik er een gemengd boeketje bloemen uit eigen tuin tegenaan …

En om ervoor te zorgen dat we ook volgend jaar weer bloemen hebben, mag ook dat ene bijtje mee …

Op dagen dat ik er om wat voor reden dan ook niet toe kom om even een fotokuiertje in de natuur te maken, struin ik meestal wel een paar maal even met de camera in de tuin rond …

Dinsdagmiddag trof ik daarbij dit zwarte beestje met rode pootjes aan. Geen idee wat het is, het zou een soort sluipwesp kunnen zijn, maar fotogeniek is hij zeker …