Lichtlijnig

De fotosessie van dinsdagmiddag heeft weer meer van mijn krachten gevergd dan ik aanvankelijk vermoedde. Daarom laat ik ook vandaag de foto’s maar weer hun eigen verhaal vertellen, die bordjes hangen er tenslotte niet voor niets …

Wat er in zit, staat er op (neem ik aan) …

Morgen volgen een paar totaalshots van het grote bouwwerk, waarvan ik tot nu toe slechts wat details heb laten zien …

Ik gooi er vandaag nog wat lijnen en vlakken tegenaan, die ik gistermiddag heb vastgelegd bij een groot en – in ieder geval bij de poort – goed bewaakt bouwwerk, dat 13 kilometer ten noorden van ons huis staat …

Johan van Aken belde gisteren met het verzoek of ik binnenkort op de agenda van zijn website melding wil maken van het feit dat hij tot en met 8 mei met twee schilderijen vertegenwoordigt is op de expositie “Van vrienden heb je nooit genoeg” in Museum Smallingerland in Drachten. Dat wilde ik natuurlijk wel toezeggen, en intussen heb ik het al gedaan ook.

Omdat we elkaar toch aan de lijn hadden èn omdat het vandaag mooi weer leek te worden, spraken we meteen af om vanmiddag weer eens even samen op pad te gaan. Het werd onder een stralend zonnetje weer een genoeglijk samenzijn, dat in het teken kwam te staan van een project waar Johan op dit moment mee bezig is. In fotografisch opzicht stond de middag goeddeels in het teken van strakke lijnen …

Bijna vijf jaar lang heb ik vruchteloze pogingen ondernomen om een prachtige, grotendeels witte buizerd, die zich ophoudt in de weilanden ten westen van De Wilgen te fotograferen. Het beest is echter zo schuw, dat hij al op de wiek gaat als een auto er op afstand vaart mindert, om over stoppen nog maar te zwijgen. Meer dan een vage schim van deze prachtige roofvogel heb ik de afgelopen jaren dan ook niet op de foto gekregen. Tot vanmiddag …

Terwijl ik rond vier uur huiswaarts reed, had ik ineens het geluk aan mijn zijde. Toen ik de buizerd weer op zijn vaste plekje zag zitten, liet ik de auto op ruime afstand met de rechterwielen in de berm rustig uitrollen. Nadat ik twee foto’s door de voorruit had gemaakt, kon ik heel rustig voorthobbelend zo dicht bij hem komen, dat ik hem tweemaal door de geopende rechter zijruit kon kieken …

Dat werd de witte buizerd blijkbaar toch wat te bont. Toen ik me even afwendde om een naderende auto in de gaten te houden, steeg hij op van zijn paaltje. Aan de andere kant van het weiland streek hij opnieuw op een paaltje neer. Daar kreeg ik warempel nog een kans om hem te kieken …

Daarna verdween hij voorgoed uit beeld, maar mijn dag kon al niet meer stuk. 

Vorig jaar begon ik mijn overzicht van de winter van 2008-2009 met: “De winter van 2008-2009 gaat de boeken in als de koudste winter in twaalf jaar. Maar was die winter eigenlijk wel zo bijzonder?”

De gemiddelde temperatuur over de drie wintermaanden kwam toen landelijk uit op 2,2 °C tegen 3,3 °C normaal. In ons tuintje kwam ik toen uit op 1,7 °C tegen normaal 2,6 °C. Nu een jaar later de meteorologische winter van 2009-2010 achter ons ligt, kunnen we stellen dat de winter van 2008-2009 eigenlijk helemaal niet zo bijzonder was. In afgelopen winter is de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uitgekomen op -0,4 °C. Bij het KNMI in de Bilt was de gemiddelde temperatuur 1,1 °C …

In fotografisch opzicht begon de winter op 1 december 2009 met een topdag. Bij het Nannewiid was ik samen met Johan getuige van een bijzondere zonsondergang, waarbij de kleur blauw de boventoon voerde, het blauwe uur …

Tot half december bleef de temperatuur ruim boven het langjarig gemiddelde, maar daar kwam verandering in onder invloed van een sterk hogedrukgebied ten noorden van ons land. Vanaf 14 december regeerde Koning Winter met tempraturen die voortdurend ruim onder het langjarig gemiddelde lagen …

In ons tuintje heb ik 68vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) kunnen noteren, tegen normaal ca. 40. Zeven maal kwam het tot strenge vorst (normaal 4) en ik heb 31 ijsdagen (maximumtemperatuur lager dan 0,0 °C) geteld, normaal zijn dat er ca. 11 …

Landelijk waren de verschillen weer groot in ons kleine landje. Van noordoost naar zuidwest liepen de gemiddelde temperaturen op de KNMI-stations uiteen van – 0,2 °C in Eelde tot 2,4 °C in Vlissingen …

Resumerend kan worden gesteld dat de winter van 2009-2010 de koudste was in 14 jaar. Zo ver gaat mijn meetreeks nog niet terug, maar het is in ons tuintje toch wel duidelijk de koudste winter sinds 2003 …

Ondanks alle kou was het geen ouderwetse schaatswinter. Vooral in het noorden gooide sneeuwval regelmatig roet in het eten. In de ochtend van 17 december konden we een eerst pak sneeuw van bijna 40 cm verwelkomen …

Daarna kregen we nog een aantal zeer sneeuwrijke dagen, waaronder 20 december met ruim 10 cm sneeuw en een sneeuwjacht in het weekend van 9 en 10 januari, die plaatselijk sneeuwduinen van een meter deed ontstaan. Gemiddeld werden er over het land 42 dagen met een sneeuwdek geteld. Het langjarig gemiddelde bedraagt 13 sneeuwdekdagen. In het noordoosten van het land lag er plaatselijk zelfs op 55 dagen sneeuw. Een dergelijk groot aantal sneeuwdekdagen was in meer dan 30 jaar, sinds de winter van 1979, niet meer voorgekomen. In ons tuintje was het laatste restje sneeuw pas na 69 dagen verdwenen …

Ik had de schaatsers graag wat meer ijspret gegund, maar voor mij als amateurfotograaf was het met alle sneeuw een geweldige winter. Onlangs hoorde ik een weblogger verzuchten dat ze nog nooit zo weinig had gefotografeerd als in de afgelopen winter. Voor mij was het omgekeerde het geval. Ik heb mijn foto’s niet geteld, maar dat zijn er over de periode december – februari naar schatting 2200, en daar komen dan nog de video-opnamen bij. De meest bijzondere video-opname is voor mijn gevoel wel die van de poolsneeuw op 8 januari …

Intussen heb ik het grootste deel van mijn foto- en videomateriaal van de afgelopen winter onder de titel “De lange witte winter” verwerkt tot een inmiddels 16-delige serie films, die ieder 8 tot 10 minuten duren. De beelden laten zich ook nu weer wonderwel combineren met – deels speciaal voor de winter gecomponeerde – muziek van Johan. Misschien zet ik deze serie nog wel eens op YouTube, zodat een ieder daar t.z.t. van mee kan genieten …

En intussen gaat de astronomische winter gewoon door waar de meteorlogische winter was gestopt, met lichte vorst en af en toe wat lichte (natte) sneeuw …
Als we Piet Paulusma mogen geloven, dan laat het aangename voorjaarsweer nog even op zich wachten: “De echte lente laat door de koude start nog even op zich wachten. In de tweede helft van maart of eind maart verwacht ik de overgang naar lentetemperaturen. Ik verwacht vervolgens dat april wisselvallig zal verlopen, maar wel aan de warme kant en mei kan ook een te warme maand worden met flink wat zon.”