Lichtlijnig

Vandaag heb ik het genoegen u van verschillende fronten goed nieuws te kunnen melden. Om te beginnen kreeg ik gistermiddag een mailtje van Strato (de hostingprovider waar dit weblog is ondergebracht) dat er door de technische dienst het een en ander is aangepast op de server, waardoor de reactieproblemen verholpen zouden moeten zijn. Als het goed is, kan iedereen dus weer reageren op de manier waarop hij of zij dat gewend was. Of het probleem inderdaad is opgelost moet in de loop van de dag blijken, maar tot het tegendeel is bewezen heb ik daar alle vertrouwen in …

Ook goed nieuws is dat de airco de temperatuur in de auto gisteren onderweg naar Hendrika en haar boer op een draaglijk niveau wist te houden. Dat deed hij overigens ook op de terugweg, maar dat was minder belangrijk, want we waren nog maar net vertrokken, of we kregen een verkoelende bui over ons heen.
Bij Hendrika hadden we geen hinder van de hoge temperaturen. Het was goed koffiedrinken onder een grote lommerrijke boom, terwijl er van over het aardappelland, dat werd beregend, een verkoelend briesje waaide …

Het belangrijkste nieuws is echter dat mijn benen zich voorbeeldig hebben gedragen. Na de lunch hebben Jetske en ik gewapend met onze camera’s een rondje over het bedrijf gemaakt. Het mooie van zo’n boerenbedrijf is dat je er geruime tijd rond kunt wandelen zonder dat je ongemerkt te ver van huis raakt en ineens nog een lange terugweg voor de boeg hebt. 

Hoewel het warm was in de stal, was het er dankzij een paar grote ventilatoren die volop draaiden goed uit te houden voor mens en dier. De koeien deden zo te zien dan ook gewoon wat ze gewend zijn te doen: herkauwen, nu eens liggend, dan weer staand, terwijl ze een ommetje door de stal maakten …

Rustig maakten de koeien beurtelings hun gang langs de melkrobot …

En ook ditmaal was er weer een koe die er eens goed voor ging staan, alsof ze uitgebreid met me in gesprek wilde gaan over de manier waarop ik de camera hanteerde of zo. Zo ver is het echter niet gekomen, want ik was nog maar halverwege het rondje, terwijl de eerste vermoeidheid zich intussen liet voelen …

Aan de andere kant van de voergang leek een aantal jongelingen synchrone danspasjes te repeteren …

Natuurlijk moesten we ook nog even langs de kalveren …

Ik sluit af met het dotje van de dag …

Hendrika en meneer de boer, bedankt voor de gastvrije ontvangst. Het was gezellig om na twee jaar weer even bij te praten. Verder vond ik het heerlijk om het eerste fotokuiertje na mijn ms-dipje op jullie bedrijf te mogen maken, onderwijl de geur van het vee en van vers hooi opsnuivend. 

Na thuiskomst heb ik anderhalf uur heerlijk geslapen om weer wat bij te tanken. En dat ga ik zo meteen na publicatie van dit logje nog maar eens doen, want deze eerste fotokuier heeft zijn sporen flink achtergelaten, maar dat had ik vooraf ingecalculeerd. Met de komende tropische dagen in het vooruitzicht doe ik het eerst maar weer eens lekker rustig aan in huis en tuin.