Lichtlijnig

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …