Lichtlijnig

In de loop van deze prachtige zomerse middag verscheen er steeds meer hoge sluierbewolking (cirruswolken) aan het zwerk. Dit was het beeld om 17:48 uur in zuidoostelijke richting …

Omdat dit ideale omstandigheden zijn voor het verschijnen van een parhelium of bijzon, hield ik al geruime tijd de lucht ter linker- en rechterzijde van de zon in de gaten. Om 17:49 uur verscheen er inderdaad een bijzon links van de zon …

Een bijzon ontstaat doordat zonlicht wordt gereflecteerd en gebroken door ijskristallen. Daarbij wordt het licht gesplitst in verschillende kleuren, net als bij een regenboog …

De meeste voorkomende bijzon ontstaat dus links en rechts van de zon, maar vanmiddag verscheen er ook boven de zon een fraai gekleurde boog …

Erg fel wilden de kleuren niet tevoorschijn komen, maar omdat het de eerste keer was dat ik het verschijnsel kompleet met zo’n mooie boog zag, was ik toch wel erg blij met dit buitenkansje …

Behalve de boog maakte ook de duur van het verschijnsel dit tot een bijzondere waarneming. Meestal verdwijnt een bijzon vrij snel, maar vanmiddag duurde het bijna drie kwartier. Nadat ik om 18:23 uur de onderstaande foto had gemaakt, vond ik het welletjes …

Vandaag neem ik jullie opnieuw even mee naar de dobbe in het Weinterper Skar. Het was er donderdagmiddag een drukte van belang. Dat begon al met de boswachter, die door het water wadend op duidelijk verstaanbare toon in telefonisch overleg was met een collega, toen ik aan kwam lopen. Het moest niet mogen …

Om de wandeling van de auto naar hier even uit mijn benen te laten zakken, ben ik eerst maar even lekker op het bankje gaan zitten. Eerlijk is eerlijk, het zat er een stuk aangenamer dan toen ik er in maart voor het eerst dit jaar even zat. Bovendien oogde de omgeving een stuk vriendelijker nu de dobbe weer werd omzoomd door al het frisse groen …

Toen de boswachter na een vriendelijke groet was vertrokken en de rust was weergekeerd, heb ik een paar korte fotokuiertjes gemaakt langs de waterkant. Eerst maar eens langs de zuidelijke oever …

Op verschillende plaatsen werkten waterjuffers actief aan de voortplanting. Als ze niet aan het paren waren, dan werden er wel eitjes afgezet, zoals op op de onderstaande foto. Let ook even op het spinnetje linksonder, dat de gebeurtenissen nauwlettend leek te volgen …

Nadat ik opnieuw even halt had gehouden op het bankje, heb ik nog even een kijkje genomen aan de zuidoostelijke oever.  Het was maar weer goed dat ik – om te voorkomen dat ik zonnedauw of ander klein grut zou vertrappen – behoedzaam mijn weg zocht. Vlak voor me zag ik op een bepaald moment een pas uitgeslopen libel in het gras hangen. Toen ik bij hem neerknielde om er een foto van te maken, zag ik dat zijn linker voorvleugel was doorboord door een lange, harde grasspriet. Hij leek zijn best te doen om los te komen, maar omdat zijn vleugels nog niet waren uitgehard en aan elkaar begonnen te kleven, leek hij steeds verder verstrikt te raken. Dat kon ik niet aanzien, daarom heb ik hem m.b.v. een takje heel voorzichtig los gemaakt. Daarna heb ik hem een beter plekje gegeven. Nu maar hopen dat hij het overleeft …

Een stukje verderop leek de oude jas van de libel te hangen. Wie zich altijd al heeft afgevraagd waar al die oude jasjes toch blijven: die vallen ten prooi aan mieren en andere opruimers ….

Om dit logje op deze stralende dag positief af te sluiten, kreeg ik tenslotte nog een prachtige viervlek voor de lens van mijn camera …