Lichtlijnig

Het eerste juffertje (een lantaarntje?) dat ik donderdagmiddag tijdens een kort fotokuiertje in De Deelen op mijn pad aantrof, hield van spelletjes. Het speelde hetzelfde spelletje met me, dat sprinkhaantjes ook zo graag spelen: steeds als ik hem met de camera probeerde, draaide hij om de stengel heen waaraan hij zich vastklampte. Op deze manier hield hij steeds de stengel tussen hem en de camera in. Er was maar één manier om een portretje van hem te schieten: voorzichtige benaderde ik hem met de camera in de rechterhand. Zodra het beestje om de stengel heen begon te draaien, benaderde ik hem vanaf de andere kant met mijn linkerhand, hem zo terug sturend in de richting van de camera. Dit was het resultaat …

Iets verderop wandelde een klein, maar opvallend insect over een lange grashalm …

Dit fraai zwarte beestje met zijn knalrode vlekken is een bloedcicade, die behoort tot de spuugbeestjes of schuimcicaden (familie Cercopidae). De bloedcicade liet zich wat gemakkelijker fotograferen dan het juffertje, maar een mooi frontaal portretje werd me niet toegstaan …

Een tweede juffertje was me wat gunstiger gezind dan de eerste. Dit exemplaar zat in het hoge, breedbladige gras, waardoor hij zich niet zo gemakkelijk kon verstoppen voor de camera …

Hij gaf me zelfs de kans om hem even lekker close in beeld te brengen …

Gelukkig was ik intussen bij één van ‘mijn’ bankjes aangekomen. Nadat ik daar even lekker in een flets zonnetje had gezeten, ben ik via de kortste route terug gegaan, en zelfs dat was nog aan de lange kant. Maar de foto’s waren de vermoeidheid weer waard.