Lichtlijnig

Toen de lepelaars na drie kwartier nog steeds vrijwel roerloos op hun plek stonden, hield ik het dinsdagmiddag wel voor gezien in de Jan Durkspolder. Om het mooie, maar nog steeds frisse weer uit te buiten, besloot ik nog even naar het ooievaarsdorp te rijden. Daar kwam ik echter niet eens aan toe. Halverwege de rit zag ik in de verte een ooievaar opstijgen vanaf het nest, dat daar ergens midden in het rietland op een paal staat …

Omdat dit nest midden in de natuur toch nog een stukje fotogenieker is dan de nesten in het ooievaarsdorp, besloot ik weer eens een kuiertje te maken over het enige echte Kuierpaad dat door dit prachtige stukje natuur loopt …

Tijdens het laatste stukje van de kuier vlogen twee eenden verschrikt op vanuit de rietkraag. Ieder langs een kant van het ooievaarsnest vliegend namen ze de wijk …

Toen ik het nest goed binnen ‘schootsbereik’ had, zag ik dat er twee jonkies in het nest zaten …

Eén van de twee wilde na een tijdje wachten wel even eigenwijs opkijken. Om zijn nog zwarte snavel te showen, draaide hij zijn koppie nog even van links naar rechts ook …

Ik heb nog een tijdje wat rondgedrenteld, hopend dat pa terug zou komen met een verse hap voor zijn kroost. Bij gebrek aan een bankje duurde dat me echter te lang. In bedaard tempo ben ik maar begonnen aan de weg terug naar de auto. Regelmatig keek ik nog even om. Wie weet … misschien zou ik pa toch nog net in volle vlucht kunnen vangen. Maar nee, het was tevergeefs …

Gelukkig was er meer moois te zien. Zo stond er een keur aan gele lissen te pronken …

Toen er vlak bij me ook nog eens een zweefvlieg op een van de lissen neerstreek, kon ik opnieuw een serie afsluiten onder het motto ‘geen dag zonder macro’ …