Lichtlijnig

Aan het begin van de middag zat ik lekker wat weg te dromen onder de parasol …

Ineens was ik getuige van een erotische scène …

Eerst op het terras, daarna op de terrastafel …

Dat is nog eens een prikkelende vrijage. 

Het is weer eens zover, dat ik niet weet wat ik hier eerst of laatst zal laten zien. Hoewel ik nog steeds hondsmoe ben en het liefst de hele dag in m’n  hangmat zou willen liggen, heb ik mezelf er zowel vrijdag- als zaterdagmiddag toe gedwongen om een fotokuier te maken. Nu het eindelijk echt lekker voorjaarsweer wordt en de natuur aan alle kanten weer tot leven komt, kan ik dat toch niet aan me voorbij laten gaan. En moe blijf ik toch … Zodra ik onderweg ben, is het ook goed en geniet ik volop, maar het kost me wel erg veel kracht momenteel. Enfin, dat heb ik er wel voor over. En adel verplicht tenslotte …

Laat ik maar gewoon beginnen met de kuier van vrijdagmiddag in het Weinterper Skar. Langs het pad in de richting van de dobbe schieten de paardebloemen als paddestoelen uit de grond. Na een paar vergeefse pogingen om een citroenvlinder te kieken op één van de bloemen, had ik met een hommel meer geluk …

In de donkere tijd van het jaar loop ik meestal meteen door naar de dobbe,  maar in voorjaar en zomer maak ik graag even een kleine omweg. Aan de oostkant van het gebied ligt een stukje nat hooiland waar het rond deze tijd van het jaar met de dag mooier wordt. Op dit moment overheersen het groen en geel nog, maar over een tijdje zal het kleurenpalet worden aangevuld met het roze van de koekoeksbloem …

Tegen de bosrand dartelden een paar oranjetipjes rond, maar even stil zitten voor de foto was er niet bij. Dan de dotterbloemen maar even in close-up …

Omdat ze zo mooi zijn, heb ik er ook nog even een paar vanuit een andere hoek gekiekt. Het allermooiste was er weliswaar al vanaf, maar zo’n half opgepeuzeld bloemblaadje heeft ook wel wat …

Veel waren het er nog niet, maar tussen al het groen en geel waren ook de eerste zachtlila pinksterbloemen te zien. Die mogen natuurlijk niet ontbreken, en dus ben ik ook daar nog maar even voor door de knieën gegaan …

Daarmee had ik het hier eerst wel weer gezien. Op naar de dobbe, want ik was intussen hard aan mijn bankje toe …
Toen ik daar even later aankwam, bleek het bankje bezet te zijn …

Nadat ik de vlieg, die lekker op de rugleuning van het bankje zat te zonnen, had geconfronteerd met zijn evenbeeld in de lens van mijn camera, ging hij er schielings vandoor, zodat ik in alle rust kon genieten van de vredige aanblik van de dobbe …

- Wordt vervolgd -

Woensdagavond slingerde Klaproos een 17-tal Sunshine Awards het wereldwijde web op. Donderdagochtend ontdekte ik dat er eentje voor mij bestemd was. Waar ik dat aan had te danken werd me niet helemaal duidelijk, maar ik heb het vrolijke kleinood in dank aanvaard. Bij deze nogmaals bedankt, Klaproos …

Tot mijn niet geringe verbazing kreeg ik diezelfde middag nogmaals een Sunshine Award. Deze was afkomstig van Wieneke. Zij had het als altijd grondig aangepakt en een juryrapport ter inzage gelegd. Over “Lichtlijnig” schreef ze:
“Jan maakt adembenemende foto’s. Ik merk dat ik – door zijn blog te volgen – heb geleerd om beter naar de (Friese) natuur te kijken. Ik heb door zijn platen veel meer oog voor het detail gekregen. Maar ook de beelden van ‘het tuintje’ en ‘de luchten’ maken mij altijd blij.”

Dank voor deze genereuze waardering, Wieneke. Het doet me deugd dat je door het volgen van mijn weblog beter naar de (Friese) natuur hebt leren kijken, en dat je er oog voor detail door hebt gekregen. Dat alles geldt voor mij zelf trouwens even zeer. In mijn werkzame leven had ik het op mijn manier altijd veel te druk om te genieten van al het moois dat er in de natuur vlak bij huis te vinden is. Toen ik in oktober 2005 begon te bloggen, kon ik bij wijze van spreken nauwelijks een grutto en een wulp van elkaar onderscheiden. Sindsdien heb ik dankzij mijn fotokuiertjes en diverse medebloggers heel wat opgestoken over de ons omringende natuur. Als anderen daar dan ook nog wat aan overhouden, is dat mooi meegenomen …

Hoe nu verder te gaan met die awards?
Hoewel je ze schijnt te mogen houden, heb ik besloten ze allebei door te geven met inachtneming van het reglement:

1. Het is erg aardig als je de foto van de award in je artikel/blog plaatst.
2. Link dan meteen even terug naar de persoon van wie je de award gekregen hebt.
3. Geef de award aan zoveel bloggers als je wilt.
4. Link deze bloggers in je uitreiklogje.
5. Laat de desbetreffende blogger weten dat hij (of zij natuurlijk) deze Award van jou heeft gekregen.

Omdat de waarde van de gemiddelde award flink aan devaluatie onderhevig is als er teveel worden rondgestrooid, heb ik besloten er maar twee uit te reiken, en die gaan allebei naar een boerin. Hendrika en Sandra bieden met respectievelijk “Over koetjes en kalfjes” en “Sandra’s Beestenboel” allebei op geheel eigen wijze een leerzaam en informatief inkijkje in het leven op en rond een veeteeltbedrijf. Hendrika deelt daarnaast mijn fascinatie voor alles wat er zich hoog in de ons omringende atmosfeer afspeelt. Sandra komt regelmatig verrassend kunstzinnig en humoristisch om de hoek.
De Sunshine Award is jullie beiden van harte gegund!

Als we het dan toch over veeteelt hebben, wil ik nog even wijzen op een website die gisteren is gelanceerd: Nijsportaal Fryslân. Dit is een samenwerkingsproject tussen Omrop Fryslân, Friesch Dagblad en Tresoar dat als doel heeft de burger zo uitgebreid mogelijk over een bepaald thema te informeren. Het thema dat nu behandeld wordt, gaat over het innovatieve vermogen van de Friese landbouw en heeft als titel “De waarde van de Weide”. ook niet-Friestaligen zijn welkom, want de website is vrijwel volledig Nederlandstalig.

En die Sunshine Awards … die ga ik vanmiddag nog eens vieren met een zonnig fotokuiertje.

Vandaag presenteer ik de maan van gisteren samen met de frisse groene blaadjes van onze hazelaar…

Today I present yesterday’s moon and the fresh green leaves of our hazel-tree…

.

.

.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

Tijdens een van mijn ritjes door het weidegebied ten westen van Drachten passeerde ik onlangs een weiland waar drie hazen in vergadering bijeen leken te zijn. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik de auto even in de berm gezet om te zien wat er aan de hand was …

Nadat ik het raampje van de auto naar beneden had laten zoeven en een eerste foto had gemaakt, hield ik het drietal scherp in de gaten. Er leek sprake te zijn van enige onenigheid tussen twee van de langoren, daarom posteerde de derde zich tussen hen in. Dat zou dan de scheidsrechter wel zijn …

Nummer één en twee begonnen vervolgens in wisselend tempo om de scheidsrechter heen te draaien. De beste man Het beste beest had de grootst mogelijke moeite om de vechtersbazen in de gaten te houden en van elkaar te scheiden …

Nadat hij de aandacht voor zich had opgeëist en een korte, maar krachtige donderspeech had gehouden, stapte de scheidsrechter opzij en stonden de twee kemphazen tegenover elkaar …

Spelers klaar, scheidsrechter klaar, camera klaar …
Let the games begin …

Nu gaat het beginnen, dacht ik …
Niets was echter minder waar …

Een van de rivalen ging er als een haas vandoor.
Niks haasje over … ‘t is over haasje …