Lichtlijnig

Het zag er van achter het glas zo lekker uit, het zonnetje scheen vriendelijk tussen de opbollende stapelwolken door, die werden voortgedreven door de wind. Eenmaal buiten viel het echter behoorlijk tegen, want de noordwestelijke wind blies een portie flink koude lucht over het land. Ik had het al koud toen ik bij de auto was … te koud voor een echte fotokuier, daarom besloot ik even naar de vogelijkhut in de Jan Durkspolder te rijden.

In eerste instantie was er weinig te beleven. Ter hoogte van het eilandje dat voor de hut ligt, dobberden wat eenden op het water. Maar ze dobberden niet zomaar wat, ze hadden allemaal de kop onder water. Dat leek me niet eens zo’n gek idee, want zo hadden ze natuurlijk veel minder last van de koude wind …

Na korte tijd streken er nog een paar bergeenden neer …

Ja hoor, als ik het niet dacht … ook zij gingen weldra koppie onder …

Dichter bij de hut was het al niet anders …

Na verloop van tijd kwamen de koppies één voor één weer boven water …

Uiteindelijk hielden ze hun koppies allemaal weer attent rechtop …

Plotseling begreep ik het … ze hadden natuurlijk een wedstrijdje gedaan wie het langst achtereen onder water kon blijven …
Blijkbaar werd de onderstaande eend uitgeroepen tot winnaar van het evenement. Maar wat is het? Is het een krakeend? Wie het weet mag het zeggen …