Lichtlijnig

Tijdens het halfjaarlijkse controlebezoek aan de neuroloog kon ik vanochtend mededelen dat ik een prima winter heb gehad, waarin ik dankzij de fotogenieke omstandigheden en de goed te verdragen kou vrijwel dagelijks met mijn camera op pad ben geweest. Nieuwsgierig geworden vroeg de neuroloog waar ik mijn foto’s publiceerde. Nadat hij op mijn advies ‘Lichtlijnig’ had ingevoerd bij Google, pikte hij het hoofdstuk “Kale Duinen” eruit om wat foto’s te bekijken. Nadat hij me had gecomplimenteerd met de mooie foto’s die deze zware tocht me had opgeleverd, vervolgden we het gesprek …

Sinds enkele dagen gaat het helaas weer wat minder goed. De plotselinge temperatuurstijging van vorige week heeft de balans in mijn lijf weer fiks weten te verstoren. Het gevolg is weer de bekende onverslaanbare vermoeidheid, die me in het verleden wel vaker heeft geplaagd. Iedere stap kost me momenteel enorm veel energie en mijn ogen hebben vrijwel de hele dag de neiging dicht te vallen. De ervaring heeft me geleerd dat er maar één ding op zit: er aan toegeven en maar eens weer een aantal dagen helemaal niets doen. Voor het weblog betekent het dat ik deze week weer eens wat foto’s tevoorschijn haal uit het archief, zoals deze foto’s van een merel, die ik op 21 maart 2008 heb gemaakt in ons tuintje …

Als jullie me de komende dagen zoeken, dan lig ik waarschijnlijk lekker in mijn hangmat of hang ik onderuit gezakt in mijn luie stoel voor de buis. Hopelijk lukt het op die manier om weer wat krachten te herwinnen, voordat we echt stabiel voorjaarsweer krijgen …