Lichtlijnig

De dramatische wissel van Sven Kramer op de 10 km hakte er behoorlijk in gisteravond. Gelukkig deed zich voordat ik naar bed ging nog een fotomoment voor om de zinnen wat te verzetten …

De lange witte winter sputterde in het holst van de nacht nog wat na door ons tuintje opnieuw even wit te kleuren …

En dus heb ik nog maar even met de camera een klein rondje door de tuin gemaakt …

Intussen is ons tuintje weer helemaal groen. Ook het laatste restje decembersneeuw is eindelijk verdwenen, zodat ons tuintje vandaag voor het eerst na 69 dagen weer helemaal sneeuwvrij is.

14:13 uur Olympisch Tijd:
Sinds Jan Bols op 23 januari 1971 heb ik zelden meer zo’n merkwaardige kruising gezien …
Wat een blunder van Gerard Kemkers … En wat een drama voor hem èn voor Sven Kramer …

Maar bewondering voor de manier waarop Sven meteen reageerde … groots!

In het kader van de mij voorlopig toevertrouwde zorgtaken heb ik gistermiddag even een paar boodschappen gedaan. Hoewel het er eigenlijk geen weer voor was, besloot ik er meteen maar even een rondje Weinterper Skar aan vast te knopen. Van een fotokuiertje zou in de stromende regen niets komen, maar wie weet wat ik onderweg nog op mijn pad zou aantreffen.

Al vlak buiten Drachten zat er een buizerd op een paal, maar omdat er zowel van voren als van achter verkeer naderde, had ik geen kans om te stoppen. Die kans had ik een stuk verderop ten noorden van het Weinterper Skar wel. Daar heb ik ten behoeve van de afronding van mijn videoproject “De lange witte winter” wat van de laatste sneeuwresten gekiekt …

Nog weer wat verderop kleurde de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar nog goeddeels wit …

De noordkant van het Weinterper Skar lag er groen en grijs bij. Terwijl ik stapvoets over de Nije Heawei reed, zag ik daar in de verte tegen de bosrand iets bewegen …

Nadat ik de auto voorzichtig met één wiel in de berm had laten uitrollen en het raampje naar beneden had laten zakken, zag ik dat elf reeën in alle rust hun kostje bijeen scharrelden …

Het zijn geen voorbeeldige plaatjes geworden, daarvoor was de afstand (ruim 250 m) te groot en het weer te grijs. Maar de ontmoeting met dit elftal maakte mijn ritje weer alleszins de moeite waard …

Gisteravond ging ons tuintje voor de zoveelste maal deze winter opnieuw schuil onder een witte deken. Onder invloed van de regen van vandaag is de tuin amper twaalf uur later – op dat ene hoopje decembersneeuw na – weer groen …

De combinatie van regen, onwillige benen en Olympische Winterspelen, waardoor ik afgelopen nacht opnieuw wat al te laat in mijn bedje rolde, nodigen niet uit tot het maken van een fotokuiertje. Gelukkig brengt het roodborstje dagelijks een paar maal een bezoekje aan ons tuintje om voor wat afleiding te zorgen …

Nadat hij zich bij het voederplekje achter in de tuin tegoed had gedaan aan wat zaadjes, scharrelde hij een tijdje rond bij de rotspartij waar het beekje bij onze vijver ontspringt. Nadat hij de zaak van alle kanten grondig had bestudeerd verdween hij weer naar elders …

Terwijl Aafje heel voorzichtig weer iets van kleur op haar wangen begint te krijgen, liggen er ook op dag 67 na de 17e december nog een paar langzaam wegkwijnende hoopjes sneeuw in ons tuintje …

Helaas heeft één van de paarse vlinderstruiken, die ik vorig jaar op mijn verjaardag van mijn fotomaatje heb gekregen, alle sneeuw niet overleefd …

De zware last van een halve meter sneeuw is hem helaas noodlottig geworden …

Ook de agapanthus, die ten tijde van het begin van de winter in een vergeten hoekje is blijven staan, heeft de winter jammer genoeg niet overleefd …

Gelukkig is er ook goed nieuws te melden vanuit ons tuintje: de lampionnetjes hebben moedig stand gehouden en stralen boven de bevroren vijver nog steeds kleur en warmte uit …