Lichtlijnig

We laten het Oudemirdumer Klif achter ons en we volgen de zeedijk op weg naar het Mirnser Klif, dat hemelsbreed amper 4 kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif ligt …

Het Mirnser Klif is met een gemiddelde hoogte van ca 2,5 meter een stuk minder hoog en daardoor minder herkenbaar als klif. Het grote voordeel van het Mirnser Klif is dat er een strandpaviljoen staat …

Het is alleen jammer dat het paviljoen van 1 november tot 1 april alleen in de weekends is geopend. Een beker warme chocolademelk was er best in gegaan maandagmiddag, maar het mocht niet zo zijn. Nu moest ik me tevreden stellen met het uitzicht vanaf het terras. Terwijl ik daar in luwte een shagje stond te roken, passeerden er een paar maal enkele wandelaars die over het besneeuwde ijs van het IJsselmeer liepen …

Nadat ik van het terras was afgedaald, heb ik me ook even op de ijsvloer gewaagd om wat plaatjes te schieten. Het strandje lag er onherkenbaar bij onder een laag ijs en sneeuw, die de eerste dooiverschijnselen begonnen te vertonen …

Op het ijs viel verder weinig te zien. Ook hier begon het kruiende ijs zich op ruime afstand van de kustlijn op te hopen …

Nadat ik het ijs weer achter me had gelaten, ben ik een klein stukje naar het zuiden gelopen om nog even te genieten van de aanblik van het landschap tussen de zomerkade en de wat meer naar achteren gelegen dijk …

Vooral het lijnenspel van de hekken op de dijk doet het uitstekend in deze witte wereld …

Maar daar was ik niet voor gekomen, op naar het Reaklif, misschien zou ik daar meer geluk hebben …