Lichtlijnig

Het is niet echt verwonderlijk dat ik gisteren tijdens mijn sneeuwritje op een aantal plaatsen ten westen van Drachten werd geconfronteerd met slecht berijdbare wegen, die werden omzoomd door de restanten van forse sneeuwduinen en meer dan een halve meter hoge sneeuwwallen …

Vooral tussen De Veenhoop en Nij Beets was het hier en daar bar en boos. De verklaring daarvoor heb ik vanmiddag ontdekt op de website van het KNMI. Op een neerslagkaartje van zaterdag 10 januari is te zien dat er in Drachten 9 mm neerslag is gevallen. Met mijn schatting van 10 mm zat ik dus wel aardig goed. Die 9, respectievelijk 10 mm komt neer op 10 cm sneeuw. Het opvallende is echter dat er 5 km ten zuidwesten van ons in Nij Beets 37 mm neerslag, oftewel ongeveer 37 cm sneeuw is gevallen. Tja, dan gebeurt er wat in combinatie met die stormachtige oostenwind …

Nu spijt het me natuurlijk helemaal dat ik er geen foto’s van heb kunnen maken …
De twee foto’s van de grote sneeuwduinen die dit logje sieren heb ik vanmiddag gemaakt bij het Aekingerzand, ook wel bekend als de Kale Duinen, die voor deze gelegenheid best omgedoopt kunnen worden tot de Witte Duinen. Nadat de zon hier vanochtend aan een strakblauwe hemel stond, begon de lucht helaas dicht te trekken terwijl ik onderweg was naar Appelscha. Het werd eigenlijk wel een barre tocht door de duinen. De bewolking nam steeds verder toe, de oostelijke wind trok af en toe gemeen aan, en de temperatuur daalde steeds verder …

Maar daarover later meer, met natuurlijk een keur aan foto’s.
Eerst is het tijd om de benen weer wat rust te geven, zodat ik welllicht morgen nog eens een rondje ‘om de west’ kan maken.

Al zo lang ik me kan herinneren, heb ik wat met sneeuw. Als kind was ik niet in huis te houden als het sneeuwde, en dat is eigenlijk nooit meer veranderd. Het is ook niet voor niets, dat er na de pagina’s over het poollicht al snel een paar uitgebreide fotoseries over de sneeuw van maart 2005 op mijn toen nog splinternieuwe website verschenen. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen, dat grootste lol er zo langzamerhand wat vanaf begint te gaan nu het Friese land intussen bijna 4 weken schuil gaat onder een pak sneeuw, dat regelmatig verse aanvulling krijgt. Nadat ik zondagmiddag al een flinke klus had gehad aan het sneeuwruimen rond huis, moest ik gistermiddag voordat ik op pad kon, eerst de auto uitgraven, omdat zich aan de luwzijde een aardig duintje had gevormd. Zo vrolijk als in de barre winter van ’63 stond ik er gistermiddag niet meer bij …

Nadat de klus was geklaard, kon ik dan toch op weg. Het plan was om in ieder geval een deel van mijn ‘zuidwestelijke rondje’ te rijden. Daarbij stond eigenlijk bij voorbaat al vast dat ik sommige wegen zeker maar beter kon mijden. De doorgaande wegen waren over het algemeen redelijk tot goed berijdbaar, maar het was overal een kwestie van goed opletten. Zo was er op de weg tussen De Wilgen en De Veenhoop op een plaats waar zich in het weekend een groot sneeuwduin over de weg had gevormd nog maar een nauwe doorgang gecreëerd. Het was niet mogelijk om daar een andere auto te passeren zonder vast te raken. Omdat ik er in mijn eentje niet in slaag om tegelijkertijd gas te geven, te sturen en te duwen, heb ik daarom uiterst defensief gereden vandaag. Veel kleinere wegen, zoals op de foto hieronder de weg tussen Nij Beets en De Veenhoop, waren nog steeds slecht berijdbaar …

Met het oog op de slechte berijdbaarheid van veel (plattelands)wegen heeft zoon Nils gisteren de landelijke media gehaald met een nieuwe service die hij in het leven heeft geroepen in het Westfriesgasthuis in Hoorn. Het Westfriesgasthuis biedt een winterservice voor patiënten die door het winterse weer niet naar het ziekenhuis voor hun afspraak kunnen komen of het onverantwoord vinden. De service houdt in dat patiënten van huis kunnen worden opgehaald voor hun poli-afspraak en ook weer worden thuisgebracht …

Het grootste probleem waar ik onderweg tegen aanliep, was dat het vrijwel nergens goed mogelijk was om de auto even ergens veilig te parkeren. In vrijwel alle bermen lag minstens 20-30 centimeter sneeuw, als het niet tot duinen was opgewaaid door de stormachtige wind, dan was het door de sneeuwruimers wel opgeschoven tot hoge bulten langs de weg. De meeste foto’s heb ik daarom maar vanuit de auto gemaakt op momenten dat er geen verkeer was en ik even stil kon blijven staan …

Vrijwel alle sloten die in de noord-zuid richting lopen, zijn in het weekend dichtgesneeuwd en gewaaid …

Dat de ene witte vlakte de andere niet is, merkte ik bij het zien van het onderstaande landschap. In eerste instantie is het nauwelijks te zien, maar hier staan elf zwanen te grazen, en op de achtergrond staat een grote groep ganzen …

Om te laten zien dat het toch echt zwanen zijn, heb ik de meest rechtse zwaan nog even wat nader onder de loep genomen …

Bij de sluis Wijnjeterp in de Opsterlandse Compagnonsvaart kon ik de auto even kwijt om wat een langere tussenstop te maken. Na het pak sneeuw van afgelopen weekend is het nog volop winter, maar het ijs gaat er alleen maar op achteruit. In de sluis ligt het water nog open …

Aan de andere kant van de sluisdeuren ligt een laag bruin papijs …

En zo lag ook de rest van de Compagnonsvaart er bij, dat komt nooit meer goed.
Maar het goede nieuws was, dat er na drie grijze sneeuwdagen weer wat blauw aan de lucht verscheen …